LOGINAdrienne's POV Nagising ako dahil sa sikat ng araw na tumatama sa mukha ko mula sa malaking glass window ng kwarto. Sandali akong nalito kung nasaan ako, bago ko naalala: nasa master bedroom ako ng villa ni Sir Damiel. Sinubukan kong iangat ang kanang paa ko, pero gumuhit agad ang kirot mula sa mg
Damiel's POV I stepped out of the bedroom, making sure to close the door quietly behind me. The last thing I wanted was for Sophia’s high-pitched voice to disturb Adrienne. Pagdating ko sa main living area ng villa, nandoon nga si Sophia, standing by the glass doors, holding a designer handkerchie
Adrienne's POV "I’m not going to let anything happen to you,” Paulit-ulit na bumabalik sa utak ko ang mga salitang 'yun ni Sir Damiel habang nakahiga ako sa master bedroom ng private villa niya. Oo, dinala niya ako rito sa kwarto niya dahil mas malapit daw ito sa main sala at mas madali akong maba
Hindi ko na hinintay na magreklamo pa siya. I swept her up into my arms in a bridal carry. She was lighter than I expected. She instinctively wrapped her arms around my neck, pulling her body flush against mine. Her chest, warm and rising rapidly with her panicked breathing, pressed against my ba
Damiel's POV I should be focus. The meeting with Mr. Tan was a partial success, and now I have a free afternoon on my own chartered yacht. The sun is shining, the water is crystal clear, and I have fresh seafood being prepared by the onboard chef. Pero hindi ako sa pagkain nakatingin. I was lea
Adrienne's POV “Ate Adrienne, look! Ang laki ng ship!” Natatawang hinila ni Kielian ang dulo ng t-shirt ko habang nakaturo sa mamahaling yate na nakadaong sa pribadong pantalan ng resort. Alas-otso pa lang ng umaga, pero punong-puno na naman ng enerhiya ang bata. Naka-shorts na siya at handang
Masaya ang naging tanghalian kasama ang parents ni Liam, gustuhin man umuwi ni Liam para dito sa mansyon mag lunch ay di na niya nagawa dahil sa mga important meetings niya. Hindi rin naman ako sanay usisain lahat ng mga ginagawa niya o kung sino ang mga kasama niya dahil malaki ang tiwala ko kay Li
“Hindi na talaga kami babalik, at kung magkukrus man ang landas namin ng babaeng ‘yan hindi rin namin siya kikilalanin” bwelta naman ni mama.“Bakit? Kailan nyo ba ako kinilala? Mas mabuti na nga lang po siguro na magkalimutan na lang tayo, pero salamat pa rin sa pag ampon nyo sakin ni papa kahit la
“Wifey are you there?” kinakabahan ko ng tawag at pinipilit ng buksan ang pinto dahil di ko alam baka kung napano na si Devorah sa loob.Patakbo akong nagpunta sa kabinet kung saan naklagay ang susi ng banyo at kinuha ito at mabilis na binuksan ang banyo.Pagbukas ko ng banyo ay agad akong pumasok a
LIAM’S POV.Naka upo lang ako sa sofa sa sala habang umiinom ng alak, naiinis kasi ako sa sarili ko kung bakit nasigawan ko kanina si Devorah. Sana mas naging mahinahon ako, pero nadala ako ng sobrang pag aalala ko sakaniya. Hindi kasi siya basta basta umaalis ng bahay lalo na kapag gabi na, kaya so







