Chapter 4: Via

"CEO, hindi ko alam na may tinatago kang anak."

Hindi napigilan ng assistant ni Caelan ang magbiro.

Napatawa pa ito.

Ngunit bago pa man tuluyang lumabas ang tawa nito—

dahan-dahang lumingon si Caelan.

Malamig.

Napakalamig.

"..."

Agad na natigil ang assistant.

"Ahem."

"Ahem, ahem."

Mabilis itong tumingin kung saan-saan.

Parang bigla itong naging interesado sa mga puno, sasakyan, at ulap sa paligid.

Wala siyang nakitang kahit ano.

Pero nagkunwari pa rin siyang may hinahanap.

Samantala, yumuko naman si Caelan sa batang babae.

Marahan niyang hinawakan ang ulo nito.

"Bakit mo ako tinawag na Daddy?"

Kumurap-kurap si Vivi.

Parang hindi nito maintindihan kung bakit kailangan pa iyon itanong.

"Kasi ikaw ang Daddy ko."

Kasabay noon ay cute itong umiling.

Parang sinasabing napakadaling sagutin ng tanong na iyon.

Natigilan si Caelan.

Habang ang assistant naman ay mabilis na umiwas ng tingin para hindi matawa.

Ngumiti na lamang si Caelan.

Pagkatapos ay marahan niyang binuhat ang bata.

"Nasaan ang mommy mo?"

"Naliligaw ka ba?"

Cute na umiling si Vivi.

Pagkatapos ay itinuro ang katabing gusali.

"Doon si Mommy."

Napatingin si Caelan sa direksyong itinuro nito.

Maison Étoile.

Bago muling kumurap si Vivi.

"Doon."

Napalambot ang ekspresyon ni Caelan.

"Doon kayo kumakain?"

Sa isip niya, marahil ay doon nag-almusal ang bata kasama ang pamilya nito.

Samantala, iba naman ang naisip ni Vivi.

Sa kanya, ang ibig sabihin ng tanong ay kung saan siya kumakain ng pagkain ni Lola Chloe.

Kaya mabilis siyang tumango.

"Opo."

"Masarap ang shiken doon."

Napatawa si Caelan.

"Chicken?"

Tumango si Vivi.

"Shiken."

"Chicken."

"Shiken."

"Chicken."

"Shiken."

Tuluyang napatawa ang assistant sa tabi.

Maging si Caelan ay napailing na lamang.

"Okay. Shiken."

Agad na lumiwanag ang mukha ni Vivi.

"Yay!"

Parang proud na proud sa kanyang tagumpay.

"Sinong kasama mo?"

tanong ni Caelan.

Napakunot-noo si Vivi.

Pagkatapos ay itinuro si Caelan.

"Kasama ko si Daddy."

Tahimik ang paligid.

Napapikit si Caelan.

Habang ang assistant nito ay mabilis na tumalikod para itago ang tawa.

Muling inayos ni Caelan ang kanyang tanong.

"I mean, sinong kasama mo sa restaurant?"

Biglang naunawaan ni Vivi.

"Ahhh."

Tumango siya.

"Si Mommy."

Kumunot ang noo ni Caelan.

"Si Mommy lang?"

Cute na humagikgik si Vivi.

"Ngayon may Daddy na."

Sabay palakpak ng maliliit nitong kamay.

Tuluyang natahimik si Caelan.

Hindi niya alam kung tatawa ba siya o hindi.

Bawat tanong niya ay iba ang sagot ng bata.

Ngunit kahit ganoon—

hindi niya maramdaman ang pagkainis.

Sa halip—

pakiramdam niya ay gumagaan ang kanyang loob.

Parang matagal na niyang kilala ang batang ito.

Biglang hinawakan ni Vivi ang kanyang mukha.

"Daddy."

"Hm?"

"Gwapo ka."

Natigilan si Caelan.

Pati assistant niya ay napatigil.

"Talaga?"

Tumango si Vivi.

"Mas gwapo ka kaysa sa cartoons."

Tuluyang natawa ang assistant.

Habang si Caelan naman ay hindi alam kung paano sasagot.

Pagkatapos ay seryosong nagsalita si Vivi.

"Pero mas maganda si Mommy."

Nanlaki ang mga mata ng assistant.

Halos mabulunan ito sa sariling laway.

Samantalang si Caelan ay napatitig lamang sa bata.

"Talaga?"

Tumango nang mariin si Vivi.

"Pinakamaganda."

Mayabang pa nitong itinaas ang baba.

Parang siya mismo ang pinupuri.

"Mommy is the best."

"Maganda."

"Mabait."

"Masarap magluto."

"Bumibili ng ice cream."

"At hindi ako pinapalo."

Natigilan si Caelan.

"Pinapalo ka?"

Agad na umiling si Vivi.

"Hindi."

"Good girl kasi ako."

Muling natawa ang assistant.

Samantalang si Caelan ay napailing na lamang.

Napakadaldal.

Napakakulit.

At napakagulo kausap.

Ngunit hindi niya maintindihan kung bakit—

ayaw niya itong ibaba.

Parang natural lamang na hawakan ang batang ito.

Parang natural lamang na kausapin ito.

"Daddy."

Muling tawag ni Vivi.

"Hm?"

Nag-isip muna ang bata.

Pagkatapos ay masayang ngumiti.

"Kailan ka uuwi sa bahay?"

Nanigas si Caelan.

"..."

Hindi rin nakasagot ang assistant.

Samantalang si Vivi ay nakatitig lamang sa kanya.

Punong-puno ng inosenteng pag-asa ang malalaki nitong mata.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon—

walang ideya si Caelan kung paano sasagot.

Iniba ni Caelan ang paksa.

"Anong pangalan mo?"

tanong niya habang nakatingin sa batang nasa kanyang mga bisig.

Agad namang umiling si Vivi.

Hindi man lang nagdalawang-isip.

"Hindi alam ni Daddy si Vivi?"

Natigilan si Caelan.

Maging ang assistant niya ay napakurap.

Hindi niya alam kung bakit, pero nakakatawa ang paraan ng bata sa pagsasalita.

Parang sigurado na sigurado itong kilala siya.

At sigurado ring dapat kilala niya ito.

Nang makita ni Vivi na natahimik si Caelan, cute itong nag-pout.

Halatang hindi masaya sa naging reaksyon nito.

"Daddy."

Malungkot nitong tawag.

"Ako si Vivi."

Pagkatapos ay itinuro ang sarili gamit ang maliit nitong daliri.

"Ang buo kong pangalan ay Kae—."

Bago pa man matapos ni Vivi ang sasabihin nito—

isang boses ang tumawag sa kanya.

"Via!"

Agad na lumingon si Vivi.

At sa sumunod na segundo—

masaya itong natawa.

Lumingon din ang assistant sa direksyon ng boses.

Kasunod nito ay lumingon si Caelan.

At natigilan.