Mag-log in“Next month, on my birthday.”Walang pag-aalinlangang sagot ni Sven.Bahagyang natigilan si Nevaeh nang maalala ang petsang nakita niya sa kanilang marriage certificate. Wala pang dalawampung araw ang natitira bago dumating ang araw na iyon.Hindi niya inakalang ganoon kabilis kikilos si Sven.Lalo na nang mapagtanto niyang pinili nito ang isang napakaespesyal na araw para sa kanilang pag-aanunsyo. Para bang gusto nitong sabihin sa buong mundo kung gaano kahalaga ang taong nasa tabi niya.Si Sven ay isa sa mga pinakakilalang tagapagmana sa Pilipinas... makapangyarihan, maimpluwensiya, at kabilang sa pinakamataas na antas ng lipunan.Dahil dito, napakaraming negosyante, celebrity, at kilalang personalidad ang naghihintay ng pagkakataong makadalo sa kanyang mga pagtitipon. Halos lahat ng event na may kaugnayan sa kanya ay nagiging sentro ng usapan sa kanilang social circle.Kaya naman sigurado si Nevaeh na ang birthday party nito ay magiging engrande.At sa gabing iyon, siya ang
Bahagyang nagulat si Sven at napatigil habang nakayuko at nakatingin kay Nevaeh. May kakaibang kislap na dumaan sa kanyang madidilim na mga mata bago bahagyang tumaas ang sulok ng kanyang labi.“Hmm?” mahina niyang tanong. “Are you worried that other people will find out?”Umiling si Nevaeh habang nakasandal pa rin sa dibdib ng lalaki. Nang bahagya siyang tumingala, ang kanyang malambot na paghinga ay dumampi sa baba ni Sven.“Not really,” mahinahon niyang sagot. “Iniisip ko lang kung kailan natin balak mag-public.”Kaswal man ang kanyang tono, maingat niyang inoobserbahan ang reaksyon ng lalaki. Gusto niyang malaman kung ano talaga ang nararamdaman nito tungkol sa bagay na iyon.Sandaling natahimik si Sven.Pagkatapos ay bahagya siyang umatras upang makita nang malinaw ang mukha ni Nevaeh. Nagtagpo ang kanilang mga mata... malalim, tahimik, at puno ng mga damdaming hindi na kailangang sabihin pa.“You want to go public now?” mababa niyang tanong.Halos hindi mabasa ang ekspres
Lumapit si Nevaeh at bahagyang naamoy ang alak na kumapit sa katawan ni Sven. Dahil dito, kusang napakunot ang kanyang noo. Kahit hindi naman gaanong malakas ang amoy, sapat na iyon upang malaman niyang hindi kakaunti ang nainom ng lalaki.“Sa guest room ka na lang matutulog ngayong gabi,” seryoso niyang sabi.Tatalikod na sana siya, ngunit bago pa man siya makalayo, biglang hinawakan ni Sven ang kanyang pulso. Sa isang mabilis ngunit maingat na galaw, nahila siya nito papalapit hanggang sa napasandal siya sa malapad at mainit nitong dibdib.Napasinghap si Nevaeh.Agad siyang binalot ng amoy ng red wine na humalo sa pamilyar na mint scent ni Sven... isang samyong nakakabighani, nakakalito, at higit sa lahat, nakakapagpabilis ng tibok ng puso.“Okay lang naman sa guest room,” bulong ni Sven.Bumaba ang malalim at bahagyang mapaglarong boses nito mula sa itaas ng kanyang ulo. Bahagya pa itong yumuko upang mapalapit sa kanya.“As long as you'll stay with me.” Bahagyang sumilay ang
Pagkabukas ng pinto at pagpasok ni Nevaeh sa study room, agad na tumayo si Sven. Bahagyang may pag-aalala sa kanyang boses habang nagtatanong, “What are you doing here? Nag-uusap lang kami ni Sean tungkol sa kung anu-anong bagay. Bakit ka nagising?”May narinig si Nevaeh kanina tungkol sa isang little brat, ngunit hindi niya iyon narinig nang malinaw kaya hindi na niya masyadong pinag-isipan. “Bigla lang akong nagising,” sagot niya habang lumalapit. “Akala ko kasi may tinatapos ka pang trabaho. Hindi ko alam na nandito pala si Kuya Sean.”Nang makalapit siya sa sofa, magalang siyang ngumiti kay Sean bago umupo sa tabi ni Sven. Sa isang tingin pa lamang, ang dalawa ay parang isang eksenang hinugot mula sa isang perpektong larawan.Napangiti si Sean at umiling. “Bakit naman ganyan ka ka-formal, Nevaeh? Just call me Sean or Kuya Sean. Ayos na iyon.”“Okay, Kuya Sean,” magalang na tugon ni Nevaeh habang tumatango.Magkaedad lamang sina Sean at Sven at matagal na silang magkaibigan.
Dahan-dahang hinaplos ni Nevaeh ang kanyang balikat nang makalapit si Sven sa kanya.“Masakit ba?”Hindi na nagpanggap na ayos si Nevaeh at diretsahan siyang tumango.“Masakit,” pag-amin niya. “Parang mas nakakapagod pa kaysa maglaro ng badminton.”Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, kabaligtaran ang kanyang nararamdaman.Matapos niyang maibuhos ang lahat ng galit, hinanakit, at sama ng loob na matagal niyang kinimkim, pakiramdam niya ay gumaan ang kanyang dibdib. Para bang kasama ng bawat sampal na ibinigay niya kay Neela ay nailabas din niya ang lahat ng pang-aaping tiniis niya sa loob ng maraming taon.Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, nakaramdam siya ng kakaibang gaan.Tahimik na tumalikod si Sven at pinaharap sa kanya ang kanyang likod.“Come here.”Nagulat si Nevaeh ngunit sumunod pa rin.Makalipas ang ilang sandali, naramdaman niya ang marahang pagmasahe ng mga daliri nito sa kanyang mga balikat.Eksakto ang lakas. Hindi masakit. Hindi rin sobra
“Kung wala ka lang na malandi ka, si Kuya Jeston ay ako lang ang mamahalin! At hindi ko na sana kailangang magpunta sa ibang bansa nang tatlong taon… Ang kapal ng mukha mo! I really want to crush you!”SLAP! Ang bawat insultong lumalabas sa bibig ni Neela ay tinatapos ng isang malakas at malinaw na sampal. Napalingon ang kanyang mukha sa lakas ng tama, at agad na lumitaw ang limang pulang marka ng mga daliri sa kanyang pisngi.Nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat.“You actually dared to hit me?!”SLAP! SLAP! Hindi nag-atubili si Nevaeh.Sunod-sunod niyang pinagpapalo ang magkabilang pisngi ni Neela. Lahat ng nangyari kagabi, pati ang mga alaala noong unang taon niya sa kolehiyo... kung paano siya binully ni Neela, kung paano nito minanipula ang mga kaklase nila at ipinasa ang sisi sa kanya... lahat ng iyon ay nagsama-sama at naging isang nag-aalab na galit.Bawat sampal ay parang paghingi ng hustisya para sa lahat ng pasakit na tiniis niya noon.Noong nakaraan, pinili niyan
Sa simula, ang balak lang ng mga taong ‘yon ay mapalapit kay Jeston.Pero sa huli, si Sven pa ang kanilang nakagalit.Hindi tinanggap ni Nevaeh ang paghingi nila ng tawad. “Kung sapat na ang ‘sorry’, eh di sana wala nang silbi ang pulis, diba?”Mas lalo pang lumamig ang mukha ni Sven. “Mukhang ma
Naka-dark suit ang lalaki, seryoso ang mukha at malamig ang mga mata. Ramdam agad ang lakas ng presensya niya, nakakatakot at hindi basta-basta malapitan.Pagpasok pa lang niya, agad nagkagulo ang buong venue.Lahat ng naroon ay mga alumni ng Puerto University, mga kilalang tao sa kani-kanilang la
“Wala kang pakialam.” Mabilis na binawi ni Nevaeh ang kamay niya mula kay Jeston.Balak na sana niyang umalis, pero agad siyang hinila nito at niyakap sa braso.Kitang-kita sa mukha ni Jeston ang pagkainis. “Nevaeh, kailangan ba talagang palakihin pa ‘to? Do you really have to make a scene?”Napa
Biglang uminit ang ulo ni Nevaeh dahil sa panunukso ni Sven. Namula ang buong mukha niya. Kinagat niya nang bahagya ang ibabang labi, saka nag-tiptoe at mabilis na hinalikan ang pisngi nito.“Okay na ba?”Pagkatapos ng isang halik, agad na sana siyang aalis.Pero biglang lumaki nang kaunti ang mg







