CHAPTER 3 - Hindi Ako ang Pinili

Mabigat ang bawat hakbang ni Sabrina habang naglalakad pabalik sa kanyang silid.

Parang bawat sulok ng mansyon ay may alaalang humahawak sa kanya.

Doon sa hagdan kung saan minsang inalalayan siya ni Hendrix nang madulas siya habang nagdadala ng mga bulaklak.

Sa sala kung saan magkatabi silang nanood ng pelikula isang maulang gabi.

Sa kusina kung saan minsan siyang pinagtimpla nito ng ginger tea nang magkaroon siya ng trangkaso.

Lahat ng alaalang iyon...

Ngayon ay tila kutsilyong paulit-ulit na tumutusok sa kanyang puso.

Pagkapasok niya sa kwarto, agad niyang isinara ang p***o at isinandal ang likod dito.

Napatingala siya sa kisame.

Hindi niya alam kung hanggang kailan niya kakayaning magpanggap.

Humakbang siya patungo sa malaking walk-in closet.

Nakasabit pa rin doon ang mga damit ni Hendrix.

Ang paborito nitong navy blue suit.

Ang puting polo na lagi nitong isinusuot kapag Linggo.

Pati ang mamahaling relo na minsan ay siya mismo ang naglinis bago ito pumasok sa opisina.

Unti-unti niyang hinaplos ang manggas ng coat.

Napangiti siya nang mapait.

"Hindi ko pala talaga ito magiging tahanan..."

Mahina niyang bulong.

Napapikit siya.

Dalawang taon.

Dalawang taon niyang itinuring na pamilya ang bahay na iyon.

Ngunit para kay Hendrix...

Isa lamang pala siyang pansamantalang bisita.

---

Bandang alas-singko ng hapon, muling tumunog ang kanyang cellphone.

Napatingin siya sa screen.

Hendrix Calling...

Huminga muna siya nang malalim bago ito sinagot.

"Hello?"

"Kumain ka na ba?"

Tanong agad ng lalaki.

Napangiti siya nang mapait.

Ganito talaga si Hendrix.

Palaging maalaga.

Palaging responsable.

Pero hindi kailanman nagmahal.

"Hindi pa."

"Kumain ka na."

"Masama sa bunt—"

Bigla siyang natigilan.

Muntik na niyang mabanggit ang lihim na matagal niyang itinatago.

Agad niyang binawi ang sarili.

"Masama sa tiyan ang hindi pagkain."

Tahimik ang kabilang linya.

"Sabrina?"

"Mmm?"

"Sigurado ka bang ayos ka lang?"

Napakagat siya sa labi.

Kung sasabihin niyang hindi...

May magbabago ba?

Hindi.

Kaya pinili niyang magsinungaling.

"Ayos lang ako."

"Sige."

May ilang segundong katahimikan.

Pagkatapos ay nagsalita muli si Hendrix.

"Hindi na ako uuwi mamaya."

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ni Sabrina.

Hindi na niya kailangang itanong kung bakit.

Alam na niya ang sagot.

Narinig niya ang mahinang tawa ng isang babae mula sa kabilang linya.

At kasunod nito...

Isang boses na hindi niya kailanman malilimutan.

"Hendrix..."

Malambing.

Mahina.

At puno ng lambing.

"Handa na ang candlelight dinner."

Parang huminto ang oras.

Hindi na niya narinig ang iba pang sinabi ni Hendrix.

Nanginginig ang kanyang kamay habang hawak ang telepono.

Maya-maya lamang...

Naputol ang tawag.

Tahimik siyang nakaupo sa gilid ng kama.

Hindi siya umiiyak.

Hindi rin siya nagsasalita.

Pakiramdam niya ay wala nang natitirang emosyon sa loob niya.

Hanggang sa unti-unti niyang naramdaman ang mainit na likidong dumadaloy sa kanyang pisngi.

Napatawa siya.

Isang mapait na tawa.

"Ano ba ang inaasahan mo, Sabrina?"

Mahina niyang tanong sa sarili.

"Na pipiliin ka niya?"

"Na mamahalin ka niya?"

"Hindi ba't alam mo na ang kasunduan mula pa noong una?"

Oo.

Alam niya.

Pero ang puso...

Hindi marunong sumunod sa kasunduan.

---

Sa kabilang panig ng lungsod...

Tahimik na nakaupo si Hendrix sa isang eleganteng French restaurant.

Sa harap niya ay si Kathryn Rodriguez.

Katulad ng dati, maganda pa rin ito.

Mahaba ang kulot na buhok.

Maputi ang balat.

At elegante ang bawat kilos.

Ngumiti si Kathryn habang hinihiwa ang steak.

"Hindi pa rin ako makapaniwalang magkasama ulit tayo."

Tahimik lamang si Hendrix.

Pinagmasdan niya ang babaeng minsang naging sentro ng kanyang mundo.

Ito ang babaeng hinintay niya sa loob ng dalawang taon.

Ito ang dahilan kung bakit niya pinakasalan si Sabrina sa ilalim ng isang kasunduan.

Dapat...

Masaya siya.

Pero bakit...

Pakiramdam niya ay may kung anong kulang?

Napansin iyon ni Kathryn.

"Ano'ng iniisip mo?"

"Wala."

Sigurado ang sagot niya.

Ngunit hindi siya kumbinsido sa sarili.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang maputlang mukha ni Sabrina kaninang umaga.

Ang nanginginig nitong kamay.

At ang kakaibang lungkot sa mga mata nito.

Hindi ganoon ang itsura ng isang babaeng sabik nang makabalik sa lalaking matagal na niyang minamahal.

Napabuntong-hininga siya.

"Hendrix?"

Napatingin siya kay Kathryn.

"Nandito ka ba talaga?"

Bahagya siyang ngumiti.

"Oo."

Ngunit kahit siya...

Hindi sigurado kung totoo ang sagot niyang iyon.

---

Samantala...

Sa loob ng mansyon...

Tahimik na binuksan ni Sabrina ang drawer ng bedside table.

Maingat niyang inilabas ang ultrasound.

Muli niyang tinitigan ang munting imahe.

Napahawak siya sa kanyang tiyan.

"Baby..."

Mahina niyang bulong.

"Sa tingin mo..."

"Magiging mabuting desisyon ba kung hindi ko na sabihin sa kanya?"

Muling bumuhos ang kanyang mga luha.

Hindi dahil gusto niyang gamitin ang bata upang pigilan si Hendrix.

Hindi niya kailanman gagawin iyon.

Ang kinatatakutan niya...

Ay ang posibilidad na tanggapin lamang siya ng lalaki dahil sa responsibilidad.

Ayaw niyang maranasan ng anak niya ang lumaking alam na...

Pinili lang siya dahil obligasyon.

Hindi dahil pagmamahal.

Unti-unti niyang pinahid ang kanyang mga luha.

Huminga siya nang malalim.

At sa unang pagkakataon...

May nabuo siyang desisyon.

"Kapag natuloy ang divorce..."

Mahigpit niyang hinawakan ang ultrasound.

"...aalis tayo."

"Tayo na lang."

"Hindi na natin guguluhin ang buhay niya."

Ngunit hindi niya alam...

May isang taong nakarinig sa huli niyang sinabi.

Sa labas ng bahagyang nakabukas na p***o...

Tahimik na nakatayo si Lolo Victor Dela Merced.

At malinaw niyang narinig ang salitang...

"Baby."