Chapter 5 - Ang Regalong Hindi Na Maibabalik

Mahigpit na nakayakap si Sabrina sa sarili habang nakaupo sa malamig na sahig ng banyo.

Halos wala na siyang maiyak.

Pagod na ang mga mata niya. Pagod na rin ang puso niya.

Sa labas ng p***o, tahimik ang buong mansyon. Ngunit sa loob ng kanyang dibdib, parang may unos na walang tigil na sumisira sa lahat ng natitira pa niyang pag-asa.

Dahan-dahan niyang inilabas mula sa drawer ang ultrasound.

Isang maliit na larawan.

Ngunit para sa kanya, iyon ang pinakamahalagang bagay sa buong mundo.

Marahan niyang hinaplos ang papel.

"Baby..."

Nanginginig ang boses niya.

"Hindi alam ni Daddy na nandito ka."

Tumulo muli ang luha niya.

"Hindi dahil ayaw kitang ipakilala..."

"Kung hindi dahil... hindi na niya kami gusto."

Napapikit siya.

Naalala niya ang mga gabing magkatabi silang natutulog ni Hendrix.

Tuwing madaling-araw, mahigpit siyang niyayakap nito.

Tuwing nilalamig siya, agad itong bumabangon upang kunin ang kumot.

Kapag sumasakit ang ulo niya, ito mismo ang nagluluto ng lugaw.

Kapag inaabutan siya ng ulan sa opisina, si Hendrix mismo ang sumusundo.

Lahat ng iyon...

Akala niya noon...

Pagmamahal.

Ngayon niya lang napagtanto.

Responsibilidad lamang pala.

At mas masakit iyon.

Dahil kung responsibilidad lang ang lahat...

Ibig sabihin...

Hindi siya minahal kahit isang araw.

---

Kinabukasan.

Maaga siyang nagising.

Namumugto pa rin ang kanyang mga mata.

Tahimik niyang inayos ang higaan.

Inihanda ang almusal.

Tinimpla ang paboritong black coffee ni Hendrix.

Automatic na lamang niyang ginagawa ang lahat.

Parang robot.

Parang wala nang sariling damdamin.

Makalipas ang ilang minuto, bumukas ang pintuan.

Pumasok si Hendrix.

Napansin nitong naroon pa rin ang almusal.

"Hindi ka pa kumakain?"

Umiling si Sabrina.

"Hihintayin sana kita."

Napabuntong-hininga si Hendrix.

"Hindi ko sinabi na uuwi ako."

"Alam ko."

"Pero naghintay ka pa rin?"

Ngumiti lamang siya.

Isang pilit na ngiti.

"Nasanay lang."

Biglang may kung anong kumirot sa dibdib ni Hendrix.

Hindi niya maipaliwanag kung bakit.

Umupo siya sa tapat ni Sabrina.

Tahimik silang kumain.

Walang nagsasalita.

Hanggang sa...

Tumunog ang cellphone ni Hendrix.

Nakita ni Sabrina ang pangalang lumabas.

Kathryn ❤️

Hindi niya alam kung bakit...

Pero parang may kutsilyong unti-unting ibinaon sa dibdib niya.

Agad namang sinagot ni Hendrix.

"Kathryn."

Narinig niya ang masayang boses ng babae.

"Hendrix! Nasa labas na ako ng opisina mo. Sabay tayong mag-lunch?"

Napatingin si Hendrix kay Sabrina.

Sandaling nag-atubili.

"Sige."

Pagkababa ng tawag...

Tumayo agad siya.

"Kailangan ko nang umalis."

Tumango lamang si Sabrina.

Hindi na siya nagtanong.

Hindi na rin siya nagpigil.

Pagkaalis ng lalaki...

Unti-unti siyang naupo sa silya.

Tumingin siya sa dalawang tasa ng kape.

Isa...

Hindi man lang nagalaw.

Mahina siyang napangiti.

"Ganito pala ang pakiramdam..."

"Na unti-unting kinakalimutan."

---

Habang nasa opisina...

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ni Hendrix ang mukha ni Sabrina.

Ang maputla nitong mukha.

Ang nanginginig nitong kamay.

Ang pilit nitong ngiti.

Hindi niya alam kung bakit.

Parang may mali.

Parang may gusto itong sabihin kahapon.

Ngunit hindi niya tinuloy.

"Hendrix?"

Naputol ang iniisip niya nang dumating si Kathryn.

Suot nito ang eleganteng puting bestida.

Napakaganda.

Ito ang babaeng minahal niya noon.

At hanggang ngayon.

"May problema ba?"

"Wala."

Ngumiti siya.

Ngunit kahit anong pilit...

Hindi na iyon katulad ng dati.

---

Samantala...

Nagpunta si Sabrina sa ospital.

Mag-isa.

Tahimik.

Bitbit ang ultrasound.

Nang makita siya ng OB-Gyne...

Nagulat ito.

"Mrs. Dela Merced."

"Nandito po ako para sa prenatal check-up."

Ngumiti ang doktor.

"Congratulations."

"Healthy ang baby."

"Mukhang malakas ang heartbeat."

Napahawak si Sabrina sa tiyan.

Napaiyak siya.

"Doc..."

"Pwede bang..."

"Kung sakaling wala na ako balang araw..."

"Gusto kong iligtas ninyo ang anak ko."

Nagulat ang doktor.

"Ano'ng ibig mong sabihin?"

Mahina siyang ngumiti.

"Wala po."

"Napaisip lang."

---

Paglabas niya ng ospital...

Tumigil siya sa tapat ng isang baby store.

Napatingin siya sa maliliit na medyas.

Sa maliliit na sapatos.

Sa maliliit na damit.

Napangiti siya.

Ito sana ang gusto niyang gawin kasama si Hendrix.

Mamili.

Mangarap.

Magplano.

Ngunit ngayon...

Mag-isa na lamang siya.

Pumasok siya sa tindahan.

Bumili ng isang maliit na pares ng puting medyas.

At isang maliit na stuffed rabbit.

Yakap-yakap niya ang mga iyon habang naglalakad pauwi.

Hindi niya namalayang...

May isang pares ng matang matagal nang nakatingin sa kanya mula sa kabilang kalsada.

Isang matandang lalaki.

Tahimik siyang nakatingin.

Nang makitang pumasok si Sabrina sa sasakyan...

Dahan-dahan niyang inilabas ang cellphone.

"Sir..."

Mahinang sabi nito.

"Nakita ko na po siya."

"Hindi po ako nagkamali."

"Siya nga."

"At..."

Huminto siya.

Napatingin muli sa larawan ni Sabrina.

"...mukhang buntis po siya."

---

Sa kabilang linya...

Unti-unting tumayo ang isang matandang lalaki mula sa kanyang wheelchair.

Namumula ang mga mata nito.

Hindi siya makapaniwala.

"Imposible..."

"Akala ko..."

"Patay na ang batang iyon..."

Dahan-dahan niyang hinawakan ang lumang litrato.

Larawan iyon ng isang batang babae.

At katabi nito...

Ang ina ni Sabrina.

Mahina siyang napaluha.

"Hanapin ninyo siya."

"Kahit saan."

"Bago pa malaman ng pamilya Dela Merced..."

"...kung sino talaga si Sabrina Santos."