CHAPTER 4

Mahigpit na hawak ni Althea ang puting panyong may burdang A.V.

Paulit-ulit niyang binasa ang maikling mensaheng nakasulat sa maliit na papel.

"Hindi lahat ng pagtatapos ay pagkatalo."

Simple lang ang mga salita.

Pero tila may kung anong tumama sa puso niya.

Napatingin siya sa paligid ng terminal.

Maraming tao.

May mga pasaherong nagmamadaling sumakay ng bus.

May mga tindera ng mani at tubig.

May mga batang nagtatakbuhan.

Ngunit wala na ang batang nag-abot ng panyo.

Mas lalo namang wala ang kung sino mang nagpadala nito.

Napabuntong-hininga siya.

"Ewan..."

Mahina niyang bulong.

"Baka maling tao lang talaga ang dapat makakuha nito."

Ipinasok niya ang panyo sa loob ng bag.

Hindi na niya iyon pinag-isipan.

Sa dami ng problemang kinakaharap niya, wala na siyang panahon para sa mga misteryosong mensahe.

---

"Paumanhin po."

Napalingon si Althea.

May isang babaeng nasa trenta anyos ang nakatayo sa harapan niya.

Maayos ang kasuotan.

Naka-blazer.

May company ID na nakasabit sa leeg.

Mukhang propesyonal.

"Ikaw po ba si Ms. Althea Villanueva?"

Nagulat siya.

"Opo..."

Ngumiti ang babae.

"Ako si Mae. Executive Assistant mula sa Montenegro Holdings."

Napakunot-noo si Althea.

Hindi niya kilala ang kumpanya.

Lalo na ang babaeng kaharap.

"May maitutulong po ba ako?"

"May gustong makipagkita sa inyo ang aming CEO."

Napatigil siya.

"Pasensya na..."

Mahinahon niyang sagot.

"Baka nagkakamali kayo ng tao."

"Hindi po."

Iniabot ni Mae ang isang business card.

Nakasulat doon ang pangalan.

RAFAEL MONTENEGRO

President & CEO

Montenegro Holdings Corporation

Napalunok si Althea.

Hindi pa rin niya maintindihan.

"Wala po akong kakilalang Rafael Montenegro."

"Pero kilala ka niya."

Mas lalo siyang nagtaka.

"Paano?"

Sandaling natahimik ang assistant.

"Hindi ko rin po alam."

"Ang bilin lang niya..."

"...kung maaari raw kayong makausap."

Napaatras si Althea.

"Pasensya na."

Mahina siyang ngumiti.

"Pero wala po akong balak makipagkita sa kahit sino ngayon."

Tumango ang assistant.

Hindi ito namilit.

"Inaasahan ko na pong iyan ang magiging sagot ninyo."

Nagulat si Althea.

"Pero..."

May inilabas itong maliit na sobre.

"Iniwan niya po ito."

Iniabot niya iyon.

"Kapag nagbago ang isip ninyo, tawagan n'yo lang ang numerong nasa loob."

Pagkatapos noon...

Tahimik na itong umalis.

Iniwan si Althea na puno ng tanong.

---

Sa kabilang banda...

Tahimik na nakaupo si Rafael sa likod ng kanyang mesa.

Nakatitig lamang siya sa malawak na tanawin ng lungsod.

Pumasok si Vincent.

"Sir."

"Hmm."

"Hindi po siya pumayag."

Bahagyang ngumiti si Rafael.

Hindi siya mukhang nabigo.

Bagkus...

Para bang inaasahan na niya iyon.

"Ano pa ang sinabi niya?"

"Wala po."

"Tumanggi lang."

Tumango siya.

"Good."

Napakurap si Vincent.

"Sir?"

"Ibig sabihin..."

Inilapag ni Rafael ang hawak na fountain pen.

"Hindi siya kagaya ng ibang tao."

"Karamihan..."

"...kapag nalaman kung sino ako, sila pa ang kusang lumalapit."

Tahimik ang assistant.

"Pero siya..."

Bahagyang sumandal si Rafael.

"Siya ang unang taong tumanggi."

Hindi niya namalayang napangiti siya.

Napailing si Vincent.

Sa loob ng walong taon niyang nagtatrabaho rito...

Ngayon lang niya nakita ang amo na interesado sa isang babae.

---

Kinagabihan...

Sa mansion ng pamilya Villanueva.

Bumibigat ang tensyon.

"Nasaan ang anak mo?"

Malamig ang tanong ni Don Ernesto.

Tahimik lamang si Alexa.

"Sumagot ka."

"Papa..."

Mahina ang boses nito.

"Hindi ko po alam."

"Sinungaling!"

Malakas na hinampas ng matanda ang mesa.

Nagulat maging ang mga kasambahay.

"Hinahanap siya ng buong pamilya!"

"Wala man lang siyang paramdam!"

Tumulo ang luha ni Alexa.

"Kasalanan ko po..."

Mahina niyang sabi.

"Kaya hahanapin mo ang kapatid mo."

"Opo."

"At kapag nakita mo siya..."

Bahagyang huminto ang ama.

"...lumuhod ka."

Nanlaki ang mata ni Alexa.

"Dahil wala nang mas mabigat pang kasalanan..."

"...kaysa ang traydurin ang sarili mong kapatid."

Napahagulgol siya.

Sa unang pagkakataon...

Narinig niya mismo sa ama nila ang salitang matagal na niyang iniiwasang marinig.

Traydor.

---

Samantala...

Tahimik na naglalakad si Althea palabas ng terminal.

Hindi na siya tumuloy sa Bicol.

Hindi pa siya handang humarap sa mga kamag-anak na siguradong maraming itatanong.

Kailangan muna niyang mag-isip.

Mag-isa.

Habang naglalakad...

May napansin siyang maliit na café sa tapat ng terminal.

Pumasok siya.

Tahimik.

Kaunti lang ang tao.

Umorder siya ng isang tasa ng mainit na kape.

Habang hinihintay ang order...

Hindi niya napansing may lalaking umupo sa mesa sa likuran niya.

Simple lang ang suot.

Puting polo.

Maong.

Baseball cap.

Kung hindi tititigan...

Hindi iisiping isa itong bilyonaryo.

Tahimik lamang itong umiinom ng kape.

Paminsan-minsan...

Palihim nitong sinusulyapan si Althea.

Pagkaraan ng ilang minuto...

Biglang nadulas ang tasa ng waitress.

"Aray!"

Napasigaw ang dalaga nang matuluan ng mainit na kape ang kanyang kamay.

Hindi na nag-isip si Althea.

Mabilis siyang tumayo.

"Ayos ka lang?"

Hinawakan niya ang kamay ng waitress.

"Dito..."

Kumuha siya ng tissue.

Dahan-dahang pinunasan ang natapong kape.

"May first aid kit ba rito?"

Nahihiyang tumango ang waitress.

"Opo."

"Huwag kang kabahan."

Ngumiti si Althea.

"Maliit lang 'yan."

Tahimik lamang na pinagmamasdan ni Rafael ang lahat.

Hindi niya namalayang bahagya siyang napangiti.

Hindi dahil sa nangyari.

Kundi dahil...

Sa kabila ng sarili nitong problema...

Mas inuna pa rin ni Althea ang ibang tao.

Marahan niyang inilapag ang tasa.

Tumayo.

At bago pa makalingon si Althea...

Tahimik na siyang lumabas ng café.

Ngunit may isang bagay na naiwan sa mesa.

Isang itim na leather wallet.

"Sir!"

Sigaw ng cashier.

"Hulog n'yo po!"

Ngunit huli na.

Umalis na ang lalaki.

Napansin iyon ni Althea.

"Kukunin ko."

Agad niyang dinampot ang wallet.

Paglabas niya ng café...

Wala na ang lalaki.

Ngunit sa kabilang kalsada...

Huminto ang isang itim na Rolls-Royce.

Bumukas ang bintana.

At sa unang pagkakataon...

Nagtagpo muli ang kanilang mga mata.

Hindi na nakasuot ng sunglasses ang lalaki.

Kitang-kita ngayon ni Althea ang matalim nitong mga mata.

At doon niya napagtanto...

Siya rin ang lalaking nakita niya sa convenience store kaninang umaga.

Ngumiti nang bahagya si Rafael.

Pagkatapos ay marahan nitong sinabi ang apat na salitang tuluyang nagpahinto sa tibok ng puso ni Althea.

"Pwede ba kitang ihatid?"

At bago pa siya makasagot...

Biglang may isang itim na van ang humarurot papunta sa kanilang direksiyon.

Kasunod nito ang malakas na pagpreno.

At ang sigaw ng isang lalaki...

"Ms. Villanueva! Mag-ingat!"