CHAPTER 6

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nawalan ng malay.

Ang huling naaalala ko ay ang malamig na tubig ng ilog at ang malakas na tibok ng puso ko habang unti-unti akong hinihila pababa ng agos.

Pagmulat ko ng mga mata ko, puting kisame ang bumungad sa akin.

Naningkit ang mga mata ko.

Nasaan ako?

Napakurap ako nang ilang beses bago ko naramdaman ang nakakabit na dextrose sa kaliwang kamay ko.

Hospital.

Napabuntong-hininga ako.

Hindi pala ako namatay.

Bahagya akong tumagilid at agad na sumakit ang ulo ko.

Doon ko napansin ang isang lalaking nakaupo sa sofa sa kabilang bahagi ng silid.

Nakapikit ito habang nakasandal ang ulo sa likod ng upuan.

Ngunit kahit ganoon ay imposibleng hindi ko siya makilala.

Siya.

Ang lalaking nakasama ko kagabi.

Ang lalaking nagligtas sa akin sa ilog.

At ang lalaking bigla na lamang nag-propose sa akin.

Unti-unti akong napaupo.

Sakto namang dumilat siya.

Nagtagpo ang aming mga mata.

Tahimik.

Mabigat.

Nakakailang.

"Ayaw mo bang magsalita?" tanong niya.

Napakurap ako.

"Ako dapat ang nagtatanong niyan."

Tumayo siya.

Kahit nakasuot lamang ng simpleng itim na polo shirt at maong, hindi maikakailang may kakaiba siyang presensya.

Iyong tipong kapag pumasok sa isang silid ay kusa kang mapapatingin.

"Ano ang pangalan mo?" tanong ko.

Bahagyang tumaas ang kilay niya.

"Ngayon mo lang naisip itanong?"

Napapikit ako.

Nakakahiya.

Tama naman siya.

Nakasama ko siya kagabi nang hindi ko man lang alam ang pangalan niya.

"Gabriel."

"Gabriel ano?"

"Gabriel Montenegro."

Napahinto ako.

Montenegro?

Parang pamilyar.

Pero hindi ko maalala kung saan ko narinig iyon.

"At ikaw?"

"Elena."

"Totoong pangalan?"

Napatingin ako sa kanya.

"Ano?"

"Tinanong kita kagabi."

Napalunok ako.

Hindi ko maalala.

Lasing na lasing ako.

"Nagsinungaling ka."

Napangiwi ako.

"Anong sinabi ko?"

"Na ang pangalan mo ay Maria Clara."

Namula agad ang mukha ko.

Diyos ko.

Ano-ano ba ang pinagsasabi ko kagabi?

Napailing si Gabriel.

Mukhang natatawa.

"Mas bagay naman ang Elena."

Napairap ako.

Hindi ko alam kung bakit pero parang natural lang sa kanyang mang-asar.

Tahimik kaming pareho ng ilang segundo.

Hanggang sa muli niyang binasag ang katahimikan.

"Mas maayos na ba pakiramdam mo?"

Tumango ako.

"Oo."

"Good."

Ipinatong niya ang isang folder sa ibabaw ng kama.

Napakunot ang noo ko.

"Ano 'yan?"

"Kontrata."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Ano?!"

Kalma lamang siyang naupo sa gilid ng kama.

Parang normal na normal ang lahat.

"Basahin mo."

Hindi agad ako gumalaw.

May kakaibang kutob akong hindi maganda ang laman noon.

Pero sa huli ay kinuha ko rin ang folder.

Nang mabasa ko ang unang pahina ay muntik na akong mabulunan.

CONTRACT MARRIAGE AGREEMENT

Napatingin ako sa kanya.

"Nagbibiro ka ba?"

"Hindi."

Napahawak ako sa sentido ko.

"May tama ka yata sa ulo."

"Napatunayan na ng doktor na wala."

"Gabriel!"

Nanatili siyang kalmado.

Samantalang ako ay halos sumabog na sa inis.

"Normal ka ba?"

"Bihira kong marinig ang tanong na iyan."

"Ako ang tinatanong mo ng kasal pagkatapos natin magkita nang isang gabi lang!"

"At muntik ka ring magpakamatay pagkatapos nating magkita."

Tumahimik ako.

Parang sinampal ako ng katotohanan.

Napababa ang tingin ko.

Naramdaman kong bumigat muli ang dibdib ko.

Austin.

Aria.

Ang kasal.

Ang pagtataksil.

Lahat ng iyon ay bumalik sa isip ko.

Bahagyang lumambot ang ekspresyon ni Gabriel.

Hindi ko alam kung tama ba ang nakita ko.

Dahil agad din itong nawala.

"Nalaman ko na ang nangyari."

Napakurap ako.

"Ano?"

"Tungkol sa ex-fiancé mo."

Napahigpit ang hawak ko sa kumot.

"Nagpaimbestiga ako."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Ha?!"

"Simple lang iyon."

Simple?!

Para sa kanya siguro.

Pero para sa normal na tao, hindi normal ang magpaimbestiga sa babaeng isang gabi mo lang nakilala.

"At bakit mo ginawa iyon?"

Matagal siyang hindi sumagot.

Hanggang sa tumingin siya sa akin.

Diretso.

Matalim.

Parang binabasa ang kaluluwa ko.

"Dahil ikaw ang napili ko."

Napalunok ako.

Hindi ko maintindihan kung bakit parang mas nakakatakot iyon kaysa sa proposal niya.

"Ano bang gusto mo sa akin?"

Sa unang pagkakataon ay nakita kong seryoso siyang tumingin.

"Wala."

Napakurap ako.

"Ha?"

"Wala akong gusto sa'yo."

Mas lalo akong nalito.

"Kung ganoon bakit mo ako gustong pakasalan?"

Tumayo siya.

Naglakad papunta sa bintana.

At doon nagsalita.

"May kailangan akong asawa."

Napanganga ako.

"At iyon lang?"

"Oo."

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis.

"Ako naman?"

"Lahat ng problema mo ay mawawala."

Napatawa ako nang walang humor.

"Talaga?"

"Oo."

"At kapalit?"

Lumingon siya.

Ngumiti.

Ngunit hindi umabot sa mga mata niya ang ngiti.

"Magiging asawa kita sa loob ng isang taon."

Natahimik ako.

Isang taon.

Kontratang kasal.

Isang estranghero.

Parang baliw.

Parang pelikula.

Parang imposible.

Ngunit bago pa ako makasagot ay bumukas ang p***o.

Pumasok ang isang lalaking nakasuot ng mamahaling suit.

Mukhang nasa limampung taong gulang.

At halatang galit.

"Gabriel!"

Napalingon kami pareho.

Bigla akong kinabahan.

Hindi ko alam kung bakit.

Diretso itong lumapit sa amin.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

Mula ulo hanggang paa.

Parang sinusuri.

Parang hinuhusgahan.

At pagkatapos ay malamig itong nagsalita.

"Siya ba ang babaeng ipapalit mo sa itinakdang mapapangasawa mo?"

Nanigas ako.

Napalingon ako kay Gabriel.

Ngunit mas lalo akong nagulat nang marinig ang sumunod na sinabi ng matandang lalaki.

"Alam mo bang hinahanap ka na ngayon ng pamilya ng mapapangasawa mo?"

Bumigat ang hangin sa silid.

At ang mas nakakagulat...

Nanatiling kalmado si Gabriel.

Parang matagal na niyang inaasahan ang lahat.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

At sinabi ang mga salitang nagpahinto sa paghinga ko.

"Hindi ko na pakakasalan si Cassandra."

Tumahimik ang buong silid.

At saka niya itinuro ako.

"Si Elena ang pakakasalan ko."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Ano?!"

Ngunit hindi pa roon natapos ang pagkabigla ko.

Dahil namutla ang matandang lalaki.

At sa unang pagkakataon ay nakita kong nawalan ng kulay ang mukha nito.

"Gabriel..."

Mahina nitong sambit.

"Alam mo bang si Cassandra ay anak ng taong responsable sa pagkamatay ng nanay mo?"

Parang huminto ang mundo.

Napatingin ako kay Gabriel.

At doon ko nakita.

Sa unang pagkakataon.

Ang malamig na galit sa kanyang mga mata.

Galit na matagal nang nakabaon.

Galit na parang naghihintay lamang ng tamang panahon para sumabog.

At doon ko naisip...

Ano ba talaga ang pinasok ko?

At bakit pakiramdam ko ay hindi aksidente ang pagkikita naming dalawa?