CHAPTER 2

Hindi alam ni Althea kung gaano siya katagal na naglakad.

Ang alam lang niya, gusto niyang lumayo.

Palayo sa resort.

Palayo sa mga taong nakakita sa kanyang kahihiyan.

At higit sa lahat...

Palayo sa dalawang taong sabay na dumurog sa puso niya.

Mahigpit niyang hawak ang maliit na handbag habang walang direksiyong naglalakad sa tabing-dagat. Hindi niya namalayang nakapaa na pala siya. Naiwan na sa aisle ang suot niyang puting heels.

Masakit.

Pero hindi ang mga talampakan niya.

Kundi ang puso niyang para bang pinipiga sa bawat tibok.

Huminto siya nang marating ang isang bakanteng kubo sa gilid ng dalampasigan.

Doon na siya tuluyang bumigay.

Napaupo siya sa buhangin at niyakap ang sarili.

Doon lang bumuhos ang mga luha.

Hindi na niya napigilan.

"Akala ko..."

Nanginginig ang boses niya.

"Akala ko magiging masaya na ako."

Isang malakas na hikbi ang kumawala sa dibdib niya.

Bakit?

Ano bang kulang sa kanya?

Hindi ba siya naging mabuting nobya?

Hindi ba sapat ang limang taong pagmamahal?

Bakit sa lahat ng tao...

Ang sarili pa niyang kapatid ang pinili ni Marco?

Napahawak siya sa dibdib.

Parang may mabigat na batong dumagan doon.

Hindi siya galit dahil nawala si Marco.

Galit siya dahil niloko siya.

Ginawa siyang tanga.

Habang abala siyang pinaplano ang kanilang kinabukasan...

May iba na palang binubuo ang lalaking mahal niya.

At ang pinakamasakit...

Kasama pa roon ang sariling kapatid.

Hindi niya namalayang nanginginig na ang buong katawan niya.

Biglang tumunog ang cellphone.

Si Mommy.

Hindi niya sinagot.

Makalipas ang ilang segundo...

Tumawag ulit.

Daddy.

Decline.

Sunod naman si Marco.

Tinitigan niya ang pangalan nito sa screen.

Noon...

Isang tawag lang nito, agad siyang napapangiti.

Ngayon...

Pakiramdam niya nasusuka siya.

Pinatay niya ang cellphone.

Pagkatapos ay tuluyan iyong isinilid sa bag.

Ayaw niyang makarinig ng kahit anong paliwanag.

Dahil kahit anong sabihin nila...

Hindi na mabubura ang nakita niya.

---

"Sir... hindi pa rin po namin siya makita."

Tahimik na nakaupo si Marco sa bridal room.

Magulo ang buhok.

Gusot ang suot na barong.

Para siyang sampung taong tumanda sa loob lamang ng ilang oras.

"Hanapin n'yo pa!"

"Sir, halos lahat na po ng resort napuntahan namin."

"Sabi kong hanapin n'yo!"

Napaatras ang coordinator.

Hindi pa niya nakitang ganoon kadesperado ang groom.

Lumabas ang coordinator.

Napabuntong-hininga si Marco.

Napasandal siya sa sofa.

Sabay kusot sa mukha.

Napapikit siya.

Hindi niya alam kung paano nangyari ang lahat.

Ang huling alaala niya kagabi...

Ay ang bachelor party na inihanda ng mga kaibigan.

Marami silang nainom.

Pagkatapos noon...

Wala na.

Blanko.

Paggising niya...

Katabi na niya si Alexa.

Pareho silang walang saplot.

At bago pa man niya maintindihan ang nangyayari...

Nasa p***o na si Althea.

Hanggang ngayon ay hindi niya pa rin matanggap.

Hindi niya maalalang may nangyari sa kanila.

Pero...

Paano niya ipaliliwanag iyon?

Kahit siya...

Hindi rin makapaniwala sa nakita niya.

---

Samantala...

Sa kabilang bahagi ng resort...

Tahimik na nakaupo si Alexa sa isang silid.

Namumugto ang mga mata.

Paulit-ulit niyang tinatawagan ang kapatid.

Hindi sinasagot.

Napabuntong-hininga siya.

Pumasok ang kanyang ina.

"Ano bang nangyari sa inyong dalawa?"

Tahimik siya.

"Alexa."

Hindi pa rin siya nagsalita.

"Magsalita ka!"

Unti-unti siyang napayuko.

"Mom..."

Mahina ang boses niya.

"Hindi ko rin alam kung paano nangyari."

"Anong hindi mo alam?"

"Nagising na lang akong..."

Napahinto siya.

Hindi niya rin maalala.

Naalala lang niyang may inumin.

Masayang kwentuhan.

Pagkatapos...

Dilim.

At paggising...

Katabi na niya si Marco.

Napapikit siya.

"Mom..."

Nanginginig ang boses niya.

"Pakiramdam ko... may mali."

---

Samantala...

Patuloy lang sa paglalakad si Althea.

Hindi niya alam kung saan siya pupunta.

Hanggang sa makarating siya sa highway.

Huminto siya sa harap ng isang convenience store.

Pumasok.

Diretso sa refrigerator.

Kumuha ng isang malamig na bottled water.

Paglapit niya sa counter ay ngumiti ang matandang kahera.

"Miss... okay ka lang ba?"

Napatingin siya.

Ngayon lang niya napansing namamaga pala ang mga mata niya.

Pilitan siyang ngumiti.

"Okay lang po."

Alam niyang halata ang pagsisinungaling niya.

Hindi na siya naghintay ng sukli.

Lumabas agad siya.

Paglabas niya...

May isang itim na luxury SUV ang biglang huminto sa tapat ng convenience store.

Tahimik na bumukas ang p***o.

Sunod-sunod na bumaba ang tatlong lalaking naka-itim na amerikana.

Napatingin ang mga tao.

May bumubulong pa.

"Sino kaya 'yon?"

"Bodyguard yata."

Pagkatapos...

May isa pang lalaking bumaba.

Mahigit anim na talampakan ang taas.

Perpekto ang tikas.

Naka-itim na long-sleeved polo na nakatiklop hanggang siko.

May mamahaling relo sa kaliwang pulsuhan.

Hindi man lang siya lumilingon sa paligid.

Ngunit kakaiba ang presensiya niya.

Tahimik.

Malamig.

Ngunit sapat para mapahinto ang lahat ng tao.

Nagkataon namang napatingin si Althea.

At sa isang iglap...

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Hindi niya alam kung bakit.

Pero may kakaibang pakiramdam na gumapang sa kanyang dibdib.

Samantala...

Bahagyang napakunot ang noo ng lalaki.

Hindi niya alam kung bakit hindi niya maialis ang tingin sa babaeng nakasuot ng simpleng bestida, may namamagang mga mata, at mukhang kakagaling lang sa matinding pag-iyak.

Lumapit ang assistant nito.

"Sir Rafael..."

Mahinang sambit nito.

"Late na po tayo sa board meeting."

Hindi agad sumagot ang lalaki.

Nanatili ang tingin niya kay Althea.

Pagkaraan ng ilang segundo...

Malamig niyang sinabi,

"Alamin mo kung sino ang babaeng iyon."

Napatigil ang assistant.

"Po?"

"I said..."

Hindi man lang inalis ni Rafael ang tingin kay Althea.

"Find her."

Sa kabilang kalsada...

Walang kamalay-malay si Althea na ang simpleng pagtatagpong iyon...

Ang magsisimula ng pinakamalaking pagbabago sa kanyang buhay.