登入Sylaila POVHindi ko alam kung ilang beses na akong napapatingin sa entrance ng pinapagawang beach resort.Sabi ni Vandall kasi ay anytime papunta na rito sa Colmenares ang Mama at Papa ko.Tahimik akong nakaupo sa isang kahoy na bangko habang naglalaro si Isla sa tabi nina Fabian at Lusing.Paminsan-minsan ay napapangiti ako kapag naririnig ko ang tawa niya. Iyon ang pinakamahalaga. Ligtas siya at kasama ko na ulit.Wala nang nagtatangkang umagaw sa kanya. Subukan lang nila, nandito ang Helltrace para ipagtanggol ako. Kanina nga ay na-meet ko na rin ang iba pa sa kanila. Bukod kay Vandall, nakilala ko na rin sina Rook, Nomad at Jink. Sabi nila, sila raw ang nag-training sa akin dati kaya talaga raw magaling akong makipaglaban. Sanay daw talaga akong makipag-away kahit sa mga malalaking tao. Nagmana raw kasi ako sa Mama at Papa ko. Lalo na sa Kuya Keilys ko.Sa totoo lang, hindi pa rin ako makapaniwalang isa pala akong Merritt. Natatandaan ko ang sabi nila Fabian at Lusing. Isa raw sa
Sera POVPakiramdam ko ay sasabog na ang ulo ko sa galit. Paulit-ulit akong naglalakad sa sala ng inuupahan kong bahay sa Amontala habang mahigpit na nakakuyom ang mga kamao ko. Kanina pa ako naghihintay. Pero hanggang ngayon, wala pa rin si Chusan.Napatingin ako sa bintana. Halos nag-aagaw na ang liwanag at dilim. Unti-unti nang lumulubog ang araw. At bawat minutong lumilipas ay lalo lang akong kinakabahan.Bakit hanggang ngayon wala pa rin?Huminto ako sa paglalakad. “Harry.”Napalingon naman agad si Harry sa akin. “Yes po, Ma’am? ”Na-contact mo na ba si Leo?”Napailing siya. “Wala pa rin po.”“Anong ibig mong sabihin na wala pa rin?”“Patay na po ata ang phone niya.”Napapikit ako. “Buwisit!”Napaatras nang bahagya si Harry. Alam niyang masama ang timpla ko ngayon. At hindi lang basta masama. Pakiramdam ko ay magkakanda-leche-leche na ang lahat.At hindi ko gusto ang pakiramdam na iyon.Muli akong nagsimulang maglakad. Paulit-ulit. Hindi ako mapakali. I was like an animal trappe
Chusan POV“Sir... Sir.” May mahinang boses akong narinig. Kasabay noon ay naramdaman kong bahagyang pag-alog ni Leo sa balikat ko. “Sir, gising na po."I slowly opened my eyes. I blinked a few times before I was fully awake. Nakatulog nga pala ako.Napabuntong-hininga ako habang inuunat ang leeg ko.“Ay, naku, napahaba ata ang tulog ko,” mahina kong sabi. “Napagod yata ako sa paglalakad.”Ngumiti lang si Leo. “Okay lang po.”Pagtingin ko sa labas ng bintana ng jeep, nakita kong nakahinto na kami. Kami na lang ni Leo ang natirang sakay ng jeep. When I looked outside, there were a lot of people. There were tricycles. There were fruit vendors. There were fish vendors. There were also children chasing each other on the side of the market.Napangiti ako. “So, nandito na ba tayo sa Colmenares?”“Opo, Sir.”Nilingon kami ng driver ng jeep. “Ano ba, bababa pa ba kayo o sasama pa kayo sa akin sa kabilang bayan?” tanong ng driver.“Hindi na ho, dine na kami bababa,” sagot ni Leo sa kaniya.Bum
Chusan POVLeo and I have been walking along the side of the long road for almost twenty minutes. And during those twenty minutes, we haven’t said a word to each other, not even one, after I got so angry earlier.Tahimik lang kaming dalawa. Ako ang nasa unahan.Si Leo naman ay ilang hakbang sa likod ko.Kung hindi lang siya naging paladesisyon sa buhay ko nitong mga nagdaang araw, hindi naman ako magagalit. Palagi na lang siya nakabida kay Sera. Hindi ko alam kung binabayaran na rin ba siya ni Sera para magbalita ng mga ganap ko. Ewan, okay naman nung una si Leo. Simula lang nung maging sobrang close kami ay naging maluwag na siya sa akin. Na minsan, nakakalimutan na niyang amo niya ako at tauhan ko lang siya. Akala niya ata ay magkaibigan na ang turingan namin. Oo, pumayag ako na minsan ay biru-biruin niya ako, ayos lang iyon para masaya lang kami, pero kapag sa mga seryosong sitwasyon na, ah, ibang usapan na iyon.I looked up at the sky. Even though it was already afternoon, the air
Chusan POVTahimik akong nakatingin sa tanawin sa labas ng sasakyan. Napakaganda kasi talaga ng paligid dito dahil sa mga malalakwa na bukirin, matatayog na puno, at sa sariwang hangin na matagal ko nang gustong maranasan.This is one of the reasons why I chose to rest at Amontala. Far from the city. Far from the noise. Far from the cameras.Actually, gutom na ako at excited na akong makarating sa farm nila Isla. Pero parang pansin ko e, mabagal ang sasakyan na sinasakyan namin. Tinanong ko naman si Leo kung anong problema. Ang sagot niya ay parang luma na ang naarkila nilang sasakyan.Nung una ay naisip kong baka hindi pa kami umabot ng Amontala e, agad din masira iyon.Kakasabi ko palang nang bigla na lang may parang pumutok na kung ako.Bahagyang lumihis ang sasakyan kaya napakunot ang noo ko.“Anong nangyari?”Narinig kong napabuntong-hininga si Leo. “Parang may problema, Sir.”Unti-unti niyang pinabagal ang sasakyan hanggang sa tuluyan kaming huminto sa gilid ng kalsada.Tahimik
Sera POV Hindi pa rin ako mapakali. I keep pacing back and forth in the living room of the house I’m renting here in Amontala, my mind restless.Pakiramdam ko, sunod-sunod ang kamalasan ngayong araw.Una, nabawi ni Sylaila si Isla. Pangalawa, palpak ang sampung tauhan ko.At pangatlo, oo, sure akong may kasunod pa nito. Naaamoy ko na agad, e.“Ma’am Sera?”Napalingon ako kay Harry.He was holding a cellphone. It looked like he’d seen some important news.“What?” tanong ko, habang halatang wala nang pasensya.Hindi siya nagsalita. Sa halip ay in-iabot niya ang cellphone. “Mas mabuti pong kayo na lang ang tumingin.”Napakunot ang noo ko. Kinuha ko ang cellphone, at pagtingin ko pa lang sa screen, nanginig agad ang kalamnan ko.May nakita akong post sa social media mula kay Vandall. Picture siya at nasa litrato si Sylaila kasama si Isla.My eyes widened. No. No way. I quickly read the caption.“Buhay pala si Sylaila. Natagpuan ko siya rito sa Colmenares Town. Papunta na ang buong Merritt
Keilys POVSa buong maghapon na paglalayag namin at pagbaba sa mga island na madadaanan, walang Ilaria na natagpuan. Madalim na naman ang buong karagatan, kakatapos lang din naming mag-dinner at papunta na dapat kami sa pinaka-last na island na pupuntahan namin nung biglang dumagundong sa may malay
Ilaria POV“Are you for real?” bungad na tanong ko kay Keilys nung malaman kong wala na siya sa mansion tapos itong sina Golda, Charitie at Jopay ang narito sa mansion ng ganitong kaaga. Like, hello?! alas kuwatro ng madaling-araw, pumunta rito sa mansion ang mga kaibigan ko para pagayakin ako, kas
Ilaria POVNagising ako na nasa Palawan na ako. Ang pagkakaalam ko, parang nasa El nido ako. Natatandaan ko ang lugar na ito. Dito na kasi ako huminto nung madaling-araw, dahil sa sobrang antok ko. At, yes, safe na ako dahil marami na akong nakikitang tao rito.“Miss, need po ba ng help?” tanong nu
Iliana POVNgayong araw, nagpunta kami sa isang bahay-ampunan kasama si Ceska at ang Bloodtrace na kahit sugatan pa ay sinama ko pa rin para magbuhat ng mga pagkain. Wala pa kasi ang mga tauhan na ni-request ko kay Governor Sage.Pagdating namin sa Angelita orphanage, sinalubong kami ni Ceska ng ta







