LOGINLeo’s POV Inayos nila ang buong likod ng beach house—mga custom na rattan lounge set, mahabang granite table, ice-cold premium drinks, at lahat ng paborito naming handa. Ito na ang unang pagkakataon na kumpleto ang lahat: sina Giovanni, Elian, at ang mga kaibigan ko sa business world—sina Marco, Kiko, at Diego. Mga taong kasama ko sa hindi mabilang na board meetings, high-stakes deals, at matitinding pagsubok, pero ngayon ay nandito bilang tunay na pamilya. “Grabe, akala namin hindi ka na aabot dito,” biro ni Giovanni sabay abot sa akin ng baso. “Ang daming pinagdaanan mo, halos hindi ka na makahinga sa gulo at pressure.” Tumawa ako habang nag-clink kami ng baso. “Akala ko rin ‘yun. Pero heto tayo—buo, payapa, at handa nang magpakasal.” Nagsimula ang kwentuhan—halo ng tawanan, asaran, at mga aral na dala ng panahon. Pinaghalo namin ang mga kalokohan noong college at mga wild moments sa corporate world. “Alam niyo ba,” simula ni Elian, “noong nagsisimula pa lang tayo sa negosyo, s
Chloe's POV Ilang araw na kaming nasa Siargao, at masaya ang ambiance ng buong beach house. Kung saan-saan nakakalat ang mga checklist, sunod-sunod ang tawag sa mga supplier, at halos walang tigil ang tawanan tuwing nagsasama-sama kaming lahat. Pero ngayong umaga, kaming tatlo lang muna nina Marielle at Alexa ang pumunta sa isang boutique sa isla para sa huling fitting ng wedding gown ko. Hindi ko maipaliwanag ang kaba ko. Parang kailan lang, takot na takot akong mangarap. Ngayon, ilang hakbang na lang, magiging asawa na ako ng lalaking nagbalik ng kulay at saya sa buhay ko. "Relax ka lang, bes," natatawang sabi ni Alexa habang inaayos ang buhok ko. "Kahit ano pa ang isuot mo, sigurado akong matutulala si Leo kapag nakita ka." Tumango si Marielle. "At saka, espesyal ang araw na 'yon. Ikaw ang bride. Deserve mong maramdaman na ikaw ang pinakamaganda." Makalipas ang ilang minuto, tuluyan kong isinuot ang gown. Humarap ako sa malaking salamin at napahawak sa bibig ko. Simple la
Leo's POVPagkalipas ng ilang oras, nasa malawak na sala kami ng beach house. Nakapalibot kaming lahat sa mababang mesa, may kanya-kanyang hawak na malamig na inumin habang dinadala ng hangin ang amoy ng dagat papasok sa bukas na bintana.Nakasandal si Chloe sa balikat ko, magkahawak ang mga kamay namin. Naroon din sina Giovanni, Marielle, Elian, Adrian, Alexa, pati sina Tatay Leonard at Tiya Adele na nagpapahinga na matapos mapagod sa pag-aalaga kay Leonel."Final na ang plano namin," panimula ko habang tinitingnan silang lahat. "Ikakasal kami after two months, dito rin sa Siargao. Simple lang ang gusto namin—family lang, kayo-kayo lang, walang malaking selebrasyon. Pagkatapos, babalik kami ng Manila para simulan ang tahimik na buhay na matagal na naming pinapangarap."Napangiti si Marielle at marahang hinawakan ang kamay ni Chloe."Ang ganda ng plano n'yo," sabi niya. "Hindi kailangan ng engrandeng kasal para maging espesyal. Basta puno ng pagmamahal, sapat na 'yon."Tumango si Adri
Leo’s POV Ang preskong hangin ng Siargao ay humahaplos sa balat ko, humahalo sa amoy ng dagat at asin. Sa wakas, tahimik na ang utak ko—wala nang banta, wala nang itinatagong sikreto, puro pag-asa na lang. At ngayon, nakatayo ako dito sa dalampasigan ng beach house namin, hinihintay si Chloe. Naglakad siya papalapit, suot ang simpleng puting bestida na sumasayaw sa hangin. Nakalugay ang buhok niya, at sa bawat hakbang niya, parang humihinto ang ikot ng mundo ko. Nang makita niya ang daang puno ng puti at pink na rosas, ang malaking poster sa dulo, at ang mga ilaw na nakapalibot dito, bigla siyang huminto. Namula ang pisngi niya, at kitang-kita ko ang gulat sa mga mata niya. “Leo… anong—” Lumuhod ako nang dahan-dahan sa buhanginan. Sa likod namin, nandoon silang lahat—nakangiti, may mga luhang tumutulo, masayang pinapanood kami. Nakita ko sina Giovanni Armani at ang asawa niyang si Marielle, pati na rin si Elian Javellana—mga kaklase ko noong college, mga kaibigang hindi ko inakala
Chloe’s POV Three months. Tatlong buwan na mula nang tuluyan nang isara ang huling pasilidad ng Project Lazarus, makulong lahat ng kasabwat, at maibalik ang lahat sa ayos. Tatlong buwan na rin mula noong unang beses na nagising kami nang walang takot, walang nag-aabang na panganib, at walang sikretong itinatago sa isa’t isa. Nakatayo ako sa beranda ng bahay namin—yung bahay na pinili namin, malayo sa gulo ng siyudad, nasa pagitan ng bukid at dagat. Hinihipan ng hangin ang buhok ko habang pinapanood ko sina Leonel at Leo na naghahabulan sa damuhan. Tumatawa nang malakas ang bata habang tinatakbuhan ang tatay niya, at sa bawat ngiti ni Leo, kitang‑kita ko na wala na ‘yung bigat na matagal niyang dala‑dala. Lumapit siya sa akin pagkatapos, pinunasan ang pawis sa noo, tapos hinalikan ako sa pisngi. “Kanina ka pa diyan? Ang lamig na ng hangin ah.” “Pinapanood lang kayo,” sagot ko sabay hawak sa kamay niya. “Parang panaginip lang ‘no? Yung tipong natatakot kang kumilos baka biglang magl
Leo’s POV Dalawang araw na ang lumipas matapos ang desisyon ni Tatay Leonard. Sa panahong ‘yon, parang tumigil ang oras—puno ng pag-aalala, pag-iisip, at tahimik na paghahanda. Pero ngayong gabi, sa ligtas na bahay na tinutuluyan namin, bigla siyang dumating. Wala siyang sugat, pero halatang pagod ang kanyang mga mata, at may dala siyang bigat na matagal na niyang itinatago. Agad kaming lumapit—ako, si Chloe, at si Marco. Tahimik lang ang paligid, tanging ang aming paghinga ang naririnig. “Nandito ka na…” bulong ko, hindi makapaniwala. Tumingin siya sa amin, at sa unang pagkakataon, nakita ko sa kanyang mga mata ang pagsisisi, hindi ang dating awtoridad. Umupo siya sa silya, huminga nang malalim, at dahan‑dahang ibinaba ang kanyang ulo. “Bumalik ako… hindi lang dahil nakaligtas ako,” panimula niya, mahina pero malinaw ang boses. “Kundi dahil kailangan kong sabihin ang lahat ng dapat ko sanang inamin noon pa man.” Umupo kami sa tapat niya at nakinig nang mabuti. “Leo,” simula ni
Leo’s POV The morning light coming through the floor-to-ceiling windows of my penthouse felt too bright, too intrusive. Parang kabaligtaran nito ang dilim na nakasanayan ko sa loob ng maraming taon—isang dilim na kahit paano ay nagawa ni Chloe Dimaano na basagin sa loob lang ng isang gabi. Nanatil
Chloe’s POV The drive back to the penthouse felt suffocating. Pagkatapos ng gulo sa office niya at ng biglaang pagpapakita ni Sophia, sobrang bigat ng katahimikan sa loob ng itim na SUV ni Leo. Mahigpit niyang hawak ang manibela kaya mapuputi na ang kanyang mga buko. He was driving with reckless pr
Chloe’s POV Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa puting kisame habang paulit-ulit na nagre-replay sa isip ko ang lahat ng nangyari. Lalo na ang paraan ng pagtingin sa akin ni Leo Villafuerte—delikado. ‘Yung klase ng tingin na makakalimutan mo na ang sarili mong pangalan. “Hindi pwede ‘to,” bulong ko
Leo’s POV Tahimik na tahimik ang buong penthouse ko. Ang lamig ng aircon ay tumatagos kahit sa suot kong damit—bagay na bagay sa imahe kong “Ice King” na laging pinapakita ko sa lahat. Sa labas ng malalaking bintana, makikita ang kumikinang na ilaw ng siyudad ng Maynila, pero ang buong atensyon ko







