Kabanata 5

VIVIAN

Lumipas ang isang linggo, at ngayong araw ang kasal namin. Hindi kami ikinasal sa simbahan, sa abogado lang at may pinirmahan lang kami ni Andrie, at BOOM tapos na.

"Pasensya na kong ito ang nangyari sa kasal niyo," tinignan ko naman si Tita at ngumiti.

"Okay lang po."

Hindi kasi pumayag si Andrei na magpakasal kami sa simbahan, at wala namang nagawa ang mga magulang niya at pumayag na lang, kaysa hindi matuloy ang kasalan.

**

Nandito ako ngayon sa mansion ni Andrei, may pag-uusapan daw tungkol sa kasal.

Kung hindi dahil sa balitang kumalat hindi sana napaaga ang kasalan namin. Sino ba kasing asungot ang nagpakalat ng picture kong kakalabas lang sa kwarto ni Andrie.

"Anong gusto niyong venue sa kasal?" Hindi naman ako nagsalita sa tanong ni Tita. Nakakahiya naman dahil wala naman akong gagastuhin kahit peso.

"Itong gown mo, Vivian? Okay na ba 'to?" May pinakitang magazine sa akin si Tita, sobrang ganda at alam mong mamahalin.

"Kayo na po ang bahala," nakangiting sabi ko sa kanya.

"Walang gaganaping kasal." Napatingin kaming lahat sa bagong dating.

"Anong ibig mong sabihin, Andrie?" Tanong sa kanya ni Tita.

"Hindi ako magpapakasal sa simbahan kong siya lang naman ang papakasalan ko." Napalunok naman ako ng laway dahil sa sinabi niya.

"Nahihibang ka na ba, Andrei!" Galit na sabi sa kanya ni Tita.

"Mayro'n namang ibang paraan para maging mag-asawa kami na hindi kinakasal sa simbahan, hindi ba?" Nakita ko naman kong papaano napaupo si Tita dahil sa sinabi niya.

"Hindi ko na alam ang gagawin ko sa'yo!"

"Wala kayong magagawa, dahil kahit anong gawin niyo hindi ko siya papakasalan!" Tinalikuran niya kaagad kami at umalis na.

"Pagsisisihan mo rin to!" Inis na salita ni Tita sa kanya.

**

Kaya ngayon, mag-asawa na kami pero sa papel lang. Walang may nakakaalam ng kasalan namin, ayaw niyang ipaalam.

"Andrei, alagaan mo si Vivian ha! Huwag mong pabayaan!" Sigaw sa amin ni Tita habang papasok kami sa sasakyan.

Dahil mag-asawa na kami, kaya pinasama na talaga kami ng mga magulang niya sa iisang bahay, para daw makilala namin ang isa't-isa.

Habang nasa byahe kami, wala ni isang may sasalita. Ano naman ang pag-uusapan namin?

Alangan kakausapin ko tapos hindi pala ako sasagutin.

"Huwag na 'wag mong ipagsabi na ako ang asawa mo." Hindi naman ako kumibo sa sinabi niya.

Anong magagawa ko? D'yan siya masaya.

"Huwag mo ring pakialaman ang mga ginagawa ko, ganun din ako sa'yo." Tumango naman ako sa sinabi niya.

Hindi naman nagtagal ay nakarating na kami sa isang malaking bahay. Bumaba na si Andrei kaya bumaba na rin ako at sinundan siya papasok ng bahay.

Nakita ko naman siyang huminto at humarap sa akin.

"Bawal kang pumasok sa kwarto ko, kahit na anong mangyari!" Tumango lang ako sa sinabi niya.

"At huwag kang aasang magiging asawa ang pakikitungo ko sa'yo!" Matapos niyang sabihin 'yon ay tinalikuran niya na ako at umakyat na siya sa taas.

Ngumiti naman ako ng pilit bago pinakalma ang sarili.

Kaya mo 'to Vivian!

Nilibot ko naman ang mga mata ko sa bahay, dahil sinabi ni Tita na nandito na ang mga damit ko. Hindi naman tumagal ang paghahanap ko at nakita ko naman sa sofa naka patong ang isang bag.

Lumakad na lang ako sa taas at pumunta sa isa pang kwarto at pumasok sa loob. Linapag ko ang mga gamit ko at inayos sa cabinet. Nang matapos ako ay naligo na ako at humiga na sa kama para matulog, dahil ang daming nangyari sa araw na ito.

Hindi ko alam kung anong mangyayari sa akin sa bahay na ito. Lalo na't kasama ko ang lalaking may galit sa akin.

Nagising agad ako dahil sa sinag ng araw, kaya naghilamos na lang ako bago ako bumaba. Nakita ko naman siyang kumakain ng almusal niya, kaya pumunta na lang ako sa kusina at gumawa ng almusal ko.

Matapos kong gumawa ay lumabas na ako para makaupo na at mailapag na ang almusal ko sa lamesa. Nakita ko naman siyang umiinom ng kape niya, bago ako umupo.

Matagal kong pinangarap na magkasabay kaming kumain, pero hindi sa ganitong sitwasyon.

Hindi nagtagal ay tumayo na siya, kaya napa tingin na lang ako sa likuran niyang papalayo sa akin.

Ang hirap naman sa ganitong buhay!

Tumayo agad ako dahil may trabaho pa ako. Matapos kasi akong ma resign sa companya ng asawa ko, naghanap na agad ako. Ayaw ko namang e-asa ang buhay ko sa kanya.

Dahil alam ko, balang araw, papaalisin din ako sa bahay na ito. Maraming naghihiwalay kayang mga mayayaman, kami pa kaya?

Nang matapos na akong mag-ayos ng sarili ko ay agad na akong umalis ng bahay at sumakay sa taxi. Hindi ko naman ginamit ang ibang sasakyan ng asawa ko, dahil ayaw ko namang sabihin na naging mayaman ako overnight, hindi ba? At isa pa hindi ako marunong magmaneho.

"Ma'am, nandito na po tayo!" Natauhan naman ako dahil sa sinabi ni Manong driver.

"Bayad ko po, salamat po!" Bumaba agad ako sa taxi at lumakad na papasok ng companya.

"Good morning!" Napalingon naman ako at nakita ko ro'n ang isang lalaking nakangiti.

Sino naman 'to?