Kabanata 6

VIVIAN

Nilingon ko naman ang likuran ko at tinignan baka sakaling may kasabay ako, at siya pala ang kinakausap.

"Ako ba?" Tanong ko sa kanya habang tinuturo ang sarili ko.

"Ikaw nga," nakangiting sabi niya sa akin.

"Ikaw 'yong bago hindi ba? Ako pala si Jomer!" Pakilala niya sa akin.

"Vivian," tinanggap ko naman ang kamay niya.

"Sabay na tayong pumasok?" Tumango naman ako sa sinabi niya at sabay na kaming lumakad.

"Matagal ka na ba rito?" Tanong ko sa kanya.

"2 year na, matagal na ba 'yon? Parang hindi di ba?" Natatawang sagot niya sa akin.

"Hoy, Bakla!" Sabay naman kaming napalingon ng may isang babae ang sumigaw sa hallway.

"Parang may microphone 'yang bibig mo!" Sagot sa kanya ni Jomer.

"Shempre naman, bakla! Baka may mabiktima ka naman kasi!" Tinignan naman ako ng babae at ngumiti.

"I'm Trixie!" Nakita ko naman ang kamay niyang nasa harapan ko kaya tinanggap ko na lang.

"Vivian," simpling sagot ko sa kanya.

"Huwag kang magpapaloko sa taong 'to, katulad natin 'yan!" Tinignan ko naman si Jomer dahil sa sinabi niya.

"Bakla talaga siya?" Tanong ko sa kanila. Narinig ko namang tumawa silang dalawa.

"Oo, ganyan talaga 'yan manamit pag nandito siya sa companya, kaya hindi talaga siya mukhang bakla," tumango naman ako sa sinabi ni Trixie.

"Pasok na tayo?!" Sabi ni Jomer na sinang-ayunan naman namin ni Trixie.

Agad kaming pumunta sa kanya-kanya naming upuan at hindi ko man lang napansin na silang dalawa pala ang katabi ko.

"Vivian, gusto mong sumama mamaya? Dinner sa labas?" Tinignan ko naman si Jomer sa sinabi niya.

"Yup! Sama ka sa amin?" Hindi naman ako tumanggi sa kanilang alok. Isa pa, nakakawalang ganang kumain sa bahay ng mag-isa.

"Sige ba," ngumiti naman sila sa sinabi ko. Kaya ginawa ko na lang ang gagawin ko, para matapos ng maaga.

Ginawa ko ang lahat para lang 'wag isipin ang napakahirap kong buhay kasama si Andrie. Hanggang kailan ko bang ipapakitang okay lang ang lahat?

"Vivian, Tara na! Bukas na 'yan!" Rinig kong sabi ni Jomer. Tinignan ko naman ang orasan ko, 5:30 na pala. Nasanay kasi akong magtrabaho hanggang hating-gabi.

"Sandali lang," sabi ko sa kanilang dalawa at pinatay na ang computer ko.

"Saan tayo kakain?" Tanong ko sa kanila. Hindi naman nila sinabi at kinaladkad lang ako.

"Sumama ka na lang sa amin, masarap ang mga pagkain dito!" Hindi naman ako pumalag sa pinag-gagawa nila, at sinundan na lang.

Nakarating naman kami sa isang kainan at hindi gaano matao rito.

"Manang, 3 order po!" Sabi ni Trixie sa isang babae.

"Kayo pala, at may kasama kayong bago ah?" Sabi sa kanila ng babae.

"Hello po," bati ko sa kanya.

"Maupo na kayo, ako na ang bahala sa order niyo. Ganun pa rin 'di ba?" Tanong niya sa amin.

"Opo, manang!" Sagot ng dalawa sa kanya, at kinaladkad na naman nila ako para umupo na.

"Balita ko galing ka sa Reign Company?" Tinignan ko naman si Trixie bago tumango.

"Bakit ka umalis? Maraming gustong mag-apply do'n 'di ba?" Tanong ulit ni Trixie.

"Hindi ko rin alam kong bakit ako umalis e." Nakita ko naman silang dalawa na naguguluhan sa sinabi ko.

"Siguro may boyfriend ka ro'n? Tapos naghiwalay kayo kaya umalis ka?" Natawa naman ako dahil sa sinabi ni Jomer.

"Wala akong boyfriend," sagot ko sa kanila. Asawa siguro mayroon pa.

"Ito na 'yong order niyo!" Agad namang ibinigay sa amin ang pagkain.

Isang kanin, kaldereta, at barbecue.

Na miss kong ganitong mga pagkain! Hindi kasi ako marunong magluto nito.

"Salamat manang!" Sabay naming sabi bago umalis si Manang.

"Kumain na tayo, gutom na ako e!" Sabi ni Jomer at kumain na. Hindi naman ako nagsalita pa at kumain na rin, dahil nagugutom na rin ako.

Nang matapos na kaming kumain ay kanya-kanya naman kaming nagbayad ng kinain namin.

"Nabusog ba kayo?" Tanong ni Manang sa amin.

"Oo naman, Manang! Ang sarap kaya ng niluto mo!" Sabi sa kanya ni Jomer.

"Ikaw Iha?" Ngumiti naman ako sa kanya.

"Masarap po ang luto niyo, babalik po ulit ako!" Ngumiti naman siya sa sinabi ko.

"Oyy! Isama mo naman kami pag bumalik ka rito!" Tumawa naman ako dahil sa sinabi ni Trixie.

"Aalis na po kami!" Paalam ni Jomer at kinaladkad niya na kami ni Trixie sa labas.

"Parang bukas pa kayo uuwi e, maaga pa kaya pasok natin bukas!" Natawa naman kami ni Trixie dahil sa sinabi niya.

"Sabihin mo kasing may ka-meet ka namang lalaki!" Pagbibiro sa kanya ni Trixie.

"Shempre naman!" Natatawang sagot sa kanya ni Jomer na ikinatawa namin ni Trixie.

Hindi naman nagtagal at umuwi na kaming tatlo. Ako sumakay lang sa taxi at nagpahatid sa bahay. Habang nasa byahe ako, bigla na lang ako kinabahan.

"Anong nangyayari?" Bulong ko sa sarili ko, habang naka hawak ako sa dibdib ko.

"Miss, nandito na po tayo!" Napatingin naman ako sa labas at nakita ko ang bahay namin. Nandito na nga ako.

Binigyan ko agad ng pera si Manong at bumaba na. Tinignan ko naman ang paligid ko bago pumasok ng bahay.

Bakit ba kasi ako kinakabahan?

"Wala pa siya?" Bulong ko.

Hindi na ako nag-abalang magpailaw at lumakad na papuntang kwarto para makabihis na. Habang naliligo ako, hindi pa rin mawala ang kaba ko, kaya lumabas na ako sa shower room at nagbihis na.

Habang nagbibihis ako nakita kong umilaw ang cellphone ko sa ibabaw ng kama. Kinuha ko 'yon at tinignan kong sino ang nag-text.

Si Trixie lang pala. Nagtatanong kung naka-uwi na ako. Nag-reply naman ako sa kanya bago ko ulit linagay ang cellphone sa kama.

Matapos kong mag-ayos ay bumaba mona ako para kumuha ng tubig. Habang kumukuha ako ng tubig, narinig ko ang sasakyan ni Andrei na umurong sa labas.

Hinintay ko lang siyang pumasok sa loob, bago ako umakyat sa taas. Hindi ko kasi alam kong bakit hindi ako mapakali.

Nakita ko naman ang pagbukas ng pintuan, ngunit hindi si Andrie ang pumasok. Isang babaing nakatayo sa may pinto na parang may hinihintay, at hindi nagtagal ay pumasok din si Andrie, at agad niyang hinawakan ang beywang ng babae.

Ano to? Bakit ang hirap huminga?

"Sino siya?" Natauhan naman ako dahil sa sinabi ng babae.

"Katulong, Tara na sa taas!" Nakaramdam naman ako ng paninikip ng dibdib dahil sa sinabi niya.

Katulong? Iyan lang ba ako kababa sa paningin mo, Andrie?

Hindi ko naman namalayan na may luhang lumalabas sa mga mata ko habang sinusundan sila nang tingin habang paakyat sila sa taas.

Hindi pa ba sapat na hindi tayo ikinasal sa simbahan, at pinagmukha mo pa sa akin kong gaano ko sinira ang buhay mo.

Hindi lang naman 'yong buhay mo ang nasira.

May buhay rin ako. Tao pa rin ako Andrie.