Chapter 2: The Seat That Was Mine First

Nagising ako sa katok.

“Lori… I’m worried. Hindi ka pa kumakain.”

Boses ni Kuya Jace.

Tahimik akong bumangon at binuksan ang pinto.

May dala siyang maliit na charcuterie board.

“Can I come in?”

“Yeah,” maikli kong sagot.

Dumiretso kami sa balcony.

Tahimik.

Mabigat pa rin ang hangin sa pagitan namin.

“She looks like Mom,” sabi ko habang nakatingin sa garden.

Niyakap niya ako nang marahan.

“You’re still my little sister… my best friend… nothing’s going to change that,” bulong niya.

Totoo ang boses niya.

Pero masakit pa rin.

“When you’re ready, sumabay ka na sa amin mag-dinner para makilala mo si Angel.”

“Angel?” kunot-noo kong ulit.

“Angelique…” napabuntong hininga ako. “I almost forgot.”

So… they call her Angel now.

“Okay. Sasabay ako,” pilit kong ngiti.

Tumango si Kuya Jace.

“I’ll get going.”

Ngumiti ako at tumango sa kanya, medyo gumaan ang loob ko ng kinomfort ako ni kuya Jace, hes knows how to comfort me

Bago siya lumabas, Tinap niya ng bahagya ang ulo ko—parang bata.

Pagkaalis niya, muling binalot ng katahimikan ang kwarto.

Napagdesisyunan kong maligo dahil sa sobrang banas at para kahit papaano… mawala ang bigat ng aking nararamdaman.

Ilang minuto ang lumipas.

Biglang-

KNOCK. KNOCK. KNOCK

Malakas.

Mabigat.

Galit.

Hindi Lang basta katok.

Parang pinipilit akong buksan.

Paulit-ulit.

Knock. Knock. Knock.

At bago pa ako makagalaw narinig kong-

BUMUKAS ITO.

Lumabas ako ng CR.

At doon ko siya nakita.

Si Kuya Jaxon.

“What the hell? Hindi ka ba marunong kumatok nang maayos?” galit kong bungad.

Tinitigan niya lang ako

Mahaba.

Matindi.

At saka ko lang napagtanto—

Naka-tapis lang ako ng towel.

Medyo naka ramdam ako ng hiya.

“I heard you skipped lunch,” malamig niyang bungad sa akin habang nakatingin sa ayos ko ngayon

“So? Muntik mo nang sirain ang pinto ko para lang sabihin yan?” taas-kilay kong sagot.

“*sigh, Im just worried, I knocked the door few times and walang nasagot… I thought may nangyari na sayo” pag aalala niyang sabi

Binigyan ko lang sya ng pagtatakang ekspresyon

“don’t be so dramatic” ani nito

Napa face palm ako at naiiritang sumagot “Excuse me? valid ang reason ko para maging so called dramatic!”

“At isa pa ha- since when ka pa naging concern sakin?” pagtataka ko parin na sagot sa kanya

Medyo nahalata niya ang pag tataka ko kaya hindi sya sumagot

At dahan-dahan siyang lumapit.

Isang hakbang.

Dalawa.

Hanggang sa napaatras ako at sumandal sa pader.

“Kuya Jax— what the heck are you doing?” mahinang sabi ko, umiwas ng tingin.

Hinawi niya ang basa kong buhok sa likod ng tenga ko.

Tumindig ang balahibo ko nang dumampi ang kamay niya sa aking balat

At bigla niyang inilapit ang mukha niya sa leeg ko, pataas sa aking tainga

Ramdam ko ang init ng hininga niya.

“since from the moment I saw you” bulong niya sa akin

I’m not stupid para hindi mapansin ang ginagawa niya… is he out of his mind???? Tanong ko sa aking sarili

Inipon ko ang lakas ng loob para itulak sya at sumigaw “you- sick bastard! We’re siblings”

“no we're not” mapang asar nitong tono habang nakangiting nakatingin sa katawan ko “and you’re the bastard one *smirk” pahabol nito bago tuluyang lumabas ng aking silid

“How dare you call me a bastard!” bigkas ko with glaring eyes

Nag iinit ako sa galit..

“Because you A.. R.. E…” Mapang asar na tono ni kuya Jaxon habang binibigkas ang bawat salita at patuloy lumakad palabas ng pintuan, humabol pa ito ng kindat sabay smirk na lalong nagpataas ng aking dugo

Nang makalabas ito ay napa upo ako sa kawalan ng lakas sa nangyari… . Mabilis ang tibok ng aking dib dib

“The heck, that sicko!” sigaw ko sa hangin at tila hindi parin makapaniwalang bulong ko sa sarili at napakapit sa tuwalyang nakatapis sa akin

Nag hahabol hininga akong tumayo

Galit at sobrang inis ang aking nararamdaman, ipinamukha nya sa aking hindi nya ako kapatid

Bumalik ang ulirat ko at patuloy na nag bihis ng aking pajama

Nasa hagdan palang ako ay rinig ko na ang usapan nila sa kitchen

“kumain kana Angel, masarap yan luto ni manag Rosita”

Napataas ang kilay ko…

Si yaya Rosita ang yaya ko since I was young, she’slike a second mother to me

Sino sya para utusan si yaya Rosy

Kumpleto na silang lahat si Dad- Mom, Angel kuya Jace at Jaxon.

Masaya silang tingnan

Naningkit ang mata ko at biglang kumulo ang dugo ko nung makita ko kung saan naka upo si Angel

Lumapit ako sa tapat nila at nag cross arms

“That’s my seat” malamig kong tono sabay tingin kay Angelique

Natahimik silang lahat

“oh come on' it’s just a seat” pagod na sabi ni kuya Jaxon “not a big deal” pahabol na salita ni kuya Jaxon

“Jax!” tinig ni Dad sabay tingin ng matalim kay kuya Jaxon dahilan para mapatigil ito at ipag patuloy ang kaniyang pagkain

Nag kibit balikat lang si kuya Jaxon at ipinag patuloy ang pagkain

“Lori- sit beside me and your kuya Jace” umupo ako sa pagitan ni dad and kuya Jace dahilan para maging katapat ko si mom at Angelique sa hapag kainan

That was my seat, nasabi ko nalabg sa aking isip

Hindi ko na sana sila papansinin

“yaya Rosy, kain kana” bati ko kay yaya nung makita ko syang dumaan sa likod nila mommy

Palagay ang loob ko kay yaya at ginagalang ko sya dahil she almost thaught me everything

Ngumiti lang ito sa akin “hala iha… sasabay na ako kila Osang at martin” si Osang isa pa naming katulog at si mang Martin ang aming hardenerong nag aalaga ng aking Lavender Garden

Ngumiti lang ako at tumango kay yaya

Napansin ko ang higpit ng hawak ni kuya Jaxo sa spoon at fork na hawak nya habang nakatingin sa aki

The heck is his problem?

Iniwas ko nalang ang tingin at ibinaling sa hapag kainan na madami nang nakahain

Pero naagaw ng ulam ang akin atensyon… umigting ang aking panga at pairap na tumingin kay Angelique ng matagal “*sigh” buntong hininga ko…..