Chapter 1

Tahimik ang buong courtroom habang isa-isang sinusuri ni Kuro ang mga dokumentong nakalatag sa kanyang mesa.

Mahigpit niyang hinawakan ang bolpen bago dahan-dahang tumayo. Sa isang iglap, napunta sa kanya ang atensyon ng lahat—ang hukom, ang kabilang kampo, at maging ang mga taong naroon upang saksihan ang paglilitis.

"Attorney Kuro, do you have anything else to add?" the judge asked.

Kuro slowly nodded. "Yes, Your Honor."

She retrieved a document from her folder and laid it on the counsel table before looking at the opposing side.

"The opposing party's witness claimed that he was in Cebu on the night of the incident."

Kuro paused, allowing the statement to settle over the courtroom before shifting her gaze to the opposing counsel.

"Yet according to the immigration records we obtained yesterday, he was in Singapore on that very same date."

Binalot ng matinding katahimikan ang buong silid. Sa loob ng ilang segundo, tanging ang tibok ng kanyang puso ang kanyang naririnig.

Nanlaki ang mga mata ng testigo, habang dahan-dahang namutla ang abogado nito.

A slight smirk tugged at the corner of Kuro's lips as she raised an eyebrow.

"Would you care to explain that contradiction, sir?"

Lalong bumigat ang katahimikan sa loob ng courtroom. At sa sandaling iyon, alam niyang nabaligtad na niya ang laban.

Makalipas ang halos dalawang oras, tuluyan ding natapos ang pagdinig. Paglabas ng korte, agad na nagtungo si Kuro sa parking lot kung saan nakaparada ang kanyang itim na Lexus.

Pagkasakay niya sa sasakyan, sandali siyang napapikit at bumuntong-hininga bago ito pinaandar.

Kailangan na niyang umuwi.

Pagod ang kanyang katawan at isip matapos ang mahabang araw sa trabaho, at ang tanging nais niya ngayon ay ang makahiga at makapagpahinga.

Pagdating niya sa condominium building kung saan siya nakatira, maayos niyang ipinarada ang sasakyan bago lumabas.

Napabuntong-hininga siya habang dinarama ang pagod sa kanyang katawan. Ilang sandali pa'y naglakad na siya patungo sa elevator.

"Magandang hapon po, Ma'am," magalang na bati ng guwardiya.

Tumango lamang siya bilang tugon bago dumeretso sa elevator. Wala siyang ganang makipag-usap sa kahit na sino ngayon.

Ramdam niya ang pagod na bumabalot sa kanyang katawan, at alam niyang pahinga at mahabang tulog lamang ang kailangan niya.

Agad niyang pinindot ang button para sa ikasampung palapag. Hindi pa man tuluyang sumasara ang pinto ng elevator, may isang lalaking humabol at pumasok sa loob.

Nakasuot ito ng itim na pantalon at itim na hoodie. Nakasuksok ang isa nitong kamay sa bulsa habang ang isa naman ay may hawak na cellphone.

Hindi niya makita ang mukha ng lalaki dahil abala ito sa pagtingin sa cellphone. Dahan-dahang umiwas ng tingin si kuro at ibinalik iyon sa harap ng pinto.

"It's nice to see you again," wika ng isang lalaking may malamig ngunit pamilyar na boses.

Kuro swallowed before finally turning to face him. "It's nice to see you here too," she said. Agad siyang tumalikod muli dahil hindi niya kayang makipagtitigan.

Hindi niya makakalimutan ang lalaking ito. Ang mukha nito—damn. Sa itsurang iyon, sigurado siyang maraming babae ang kusang nahuhulog sa mga bisig nito.

Umayos siya ng tayo upang maitago ang epekto ng muli nilang pagkikita.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya makalimutan ang kakaibang sensasyong dumaloy sa kanyang katawan nang magtagpo ang kanilang mga kamay sa unang pagkakataon. Isang simpleng pakikipagkamay lamang iyon, ngunit tila may kuryenteng biglang sumiklab sa pagitan nila.

Kuro shook her head once more.

A low chuckle escaped him. "Why do you always shake your head, Habibti?"

Kusang napatigil si Kuro sa kanyang kinatatayuan nang marinig ang tanong nito. Ngunit mas lalo siyang natigilan sa pagtawag nito sa kanya ng Habibti. Alam niya ang ibig sabihin niyon. Isa iyong endearment sa Arabic. Dahil may mga Arab siyang naging kliyente noon, hindi na bago sa kanya ang salitang iyon.

Hindi niya maintindihan kung bakit Habibti ang tawag nito sa kanya sa halip na Kuro.

At kahit pilit niya iyong itinatanggi, hindi niya maikakailang may kakaibang init na sumisiklab sa kanyang dibdib sa tuwing naririnig niya ang salitang iyon mula sa mga labi nito.

Damn!

May boyfriend siya.

Hindi niya dapat hinahayaang maapektuhan siya ng isang lalaking hindi pa niya lubusang nakikilala. Mahal niya ang kanyang kasintahan. Alam niya iyon.

Kaya wala siyang karapatang magpadala sa kakaibang damdaming unti-unting sumisibol sa tuwing kasama niya si Caleb.

Tumunog ang elevator, hudyat na nasa ikasampung palapag na sila.

Agad siyang naglakad palabas, pilit na pinananatili ang kalmadong anyo kahit ang totoo'y gusto na niyang makalayo rito.

"Kuro..." he called, making her stop in her tracks.

A shiver traveled down her spine when she heard Caleb call her name. She didn't understand why he affected her this way. He hadn't done anything, yet simply hearing his voice was enough to make her pulse quicken.

"Nice ass," he remarked casually.

Heat rushed to Kuro's cheeks.

Thankfully, the hallway was empty. Otherwise, she would have died of embarrassment or killed Caleb herself.

Kuro shot Caleb a glare before turning on her heel and walking away.

"Man, you seriously need therapy," Caleb said, shaking his head at his heartbroken friend.

The idiot had been heartbroken for months. Yet every time his girlfriend forgave him, he'd go out and do something stupid again usually involving another woman. Then he'd come crawling back, heartbroken, as if he hadn't caused the problem himself.

Caleb shook his head in frustration.

Sa dami ng baliw niyang kaibigan, ito lang yata ang kayang sirain ang sariling relasyon nang paulit-ulit.

Dahan-dahan siyang naupo sa bakanteng sofa sa tabi ni Kidlat. Nakatutok pa rin ito sa cellphone nito, halatang seryoso sa kung ano man ang binabasa o tinitingnan.

"All Big Dicks, don't forget our monthly dues," anunsyo ni Calex habang papasok sa sala.

May hawak itong itim na notebook at ang paborito nitong Montblanc Meisterstück pen.

Agad na napunta rito ang atensyon ng lahat.

damn it!

Kidlat raised an eyebrow before turning to Calex. "What? I thought next month pa ang bayaran?"

Calex rolled his eyes. "Asshole, June na. And don't tell me ayaw mo na namang magbayad?"

Kidlat sighed deeply as though the monthly contribution was a matter of life and death

"How much?" he asked warily.

Calex grinned. "Well... two. hundred. pesos." Umupo siya sa tabi ni Kidlat at agad na iniladlad ang kanyang kamay. "Pay up."

Napailing si Kidlat habang mabagal na kumukuha ng pera sa kanyang pitaka, na para bang masakit sa loob niya ang bawat pisong mawawala.

"Damn it!"

Caleb facepalmed.

Sa lahat ng kuripot sa kanilang grupo, si Kidlat ang walang duda na reigning champion.

Caleb stood up from the sofa and headed toward the door of Silak's unit. Ipinasok niya ang kaliwang kamay sa bulsa ng kanyang pantalon habang pinakikinggan ang mahinang hikbi ng kaibigan mula sa loob ng kwarto.

"Where are you going, Montenegro?" Kidlat asked.

Caleb didn't bother looking back. "My condo," he answered simply.

"Sus. Kakadating mo lang," Kidlat grumbled as he tucked his wallet back into his pocket.

"And I'm already tired of seeing your face."

"Fuck you too."

Calex shook his head. "Mga isip-bata."

Caleb said nothing. With a casual wave, he left the unit and headed for the elevator. The hallway was eerily quiet, with only the sound of his footsteps breaking the silence.

A few minutes later, he was already in his car. Silently, he started the engine and drove away from Silak's condominium complex.

Pagdating niya sa condominium building na pagmamay-ari ng kanyang pinsan na si Calex, agad niyang ipinarada ang sasakyan bago lumabas.

Pagkalabas niya ng sasakyan, agad siyang nagtungo sa elevator. Bago tuluyang sumakay, inilabas muna niya ang kanyang cellphone mula sa bulsa ng pantalon.

Agad niyang nireplyan ang mga mensahe ng kanyang mga tauhan. Makalipas ang ilang sandali, napataas ang kanyang tingin. Isang babaeng nakatalikod sa kanya ang kanyang napansin. Ngunit dahil sa salamin ng elevator, malinaw niyang nakita ang mukha nito.

Damn!

Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o maiinis.

Pagkatapos ng ilang buwan, muli niyang nakita ang babaeng unang umagaw ng kanyang pansin sa birthday party ng kanyang kaibigan. Pero mukhang hindi man lang siya nito napansin. Bahagya siyang napahinto nang mapagmasdan ang suot nito. A fitted lawyer suit hugged her figure perfectly.

Lawyer?

She's a Lawyer? tanong ng bahagi niyang isip.

The realization caught him off guard. For some reason, he had never imagined her standing inside a courtroom.

Umayos muna siya ng tayo bago dahan-dahang lumapit ng kaunti. Kaagad niyang naamoy ang banayad na halimuyak ng pabango nito.

Victoria's Secret.

Napangisi siya nang bahagya.

Damn.

She has good taste.

The scent of her perfume did something to him. He could feel his body responding despite his best efforts to ignore it.

"Fuck this," he cursed under his breath.

Almost three months had passed since the last time he saw her. Yet somehow, she still had this effect on him.

Damn.

He clenched his jaw and exhaled slowly. What the hell was this woman doing to him?

"It's nice to see you again," bati niya rito.

Saglit na natigilan ang babae bago dahan-dahang humarap sa kanya.

"It's nice to see you here too," she replied politely.

Ngunit halos kasunod no'n, muli na naman itong umiwas ng tingin at nagkunwaring abala sa pagtingin sa elevator doors.

A slight frown appeared on his face.

Napansin niya iyon noong una silang nagkita palagi itong umiiwas ng tingin sa kanya. Parang ayaw nitong makipagtitigan nang matagal. Hindi niya alam kung naiilang ba ito sa kanya o sadyang ganoon lamang talaga ang ugali nito.

A faint smile appeared on his lips.

Most women would have done everything they could just to get his attention. Some were even bold enough to openly flirt with him.

But Kuro? She was different.

Instead of moving closer, she always seemed determined to keep her distance.

Parang kabaligtaran.

Kung may pagkakataon lang, malamang ay iiwasan siya nito hangga't maaari. At imbes na mairita siya, lalo lamang siyang naging interesado.

Napabuntong-hininga siya bago isinandal ang likod sa dingding ng elevator.

"Why do you always shake your head, Habibti?" he asked with a chuckle.

A faint smile tugged at his lips.

Napansin niya kung paano bahagyang nanigas ang katawan nito. Mukhang hindi nito inaasahang tatawagin niya ito ng ganoong endearment.

Hindi niya maipaliwanag kung bakit, ngunit may kung anong kasiyahang naidudulot sa kanya ang makita ang reaksiyon nito sa tuwing tinatawag niya itong Habibti.

Tahimik silang dalawa hanggang sa tumunog ang elevator.

Pagkabukas pa lamang ng mga pinto, agad nang lumabas si Kuro, na para bang sabik na sabik itong makalayo sa kanya.

Napailing si Caleb.

Hindi niya maipaliwanag kung bakit, ngunit may kung anong nakaaaliw sa kanya sa tuwing nakikita niyang tila gustong tumakas ni Kuro sa kanyang presensya.

"Kuro..." he called.

She immediately came to a stop.

The corner of his lips lifted slightly as he stared at her rigid back. She didn't turn around, but he knew she was listening. He wasn't sure what had gotten into him at that moment.

Maybe he was tired. Or maybe he simply had no filter when it came to her.

"Nice ass."

Pagkasabi niya no'n, agad siyang napapikit.

Fuck.

Ano ba ang problema niya?

Mukhang kailangan na talaga niyang magpatingin sa doktor.

Nakita niya kung paano bahagyang nanigas ang katawan ng babae bago ito dahan-dahang lumingon sa kanyang direksyon. At nang magtama ang kanilang mga mata.

Damn, those eyes.

Kung nakakapatay lamang ang tingin, matagal na siyang nakaburol ngayon. Ngunit sa halip na matakot, lalo lamang siyang natawa. Mabilis siyang pinandilatan ni Kuro bago ito tumalikod at nagmartsa palayo.

Tahimik niyang pinagmasdan ang papalayong pigura nito hanggang sa tuluyan itong mawala sa kanyang paningin.

Only then did he realize that he was still smiling.

"What the hell is wrong with me?" he muttered under his breath.

This was unlike him.

He wasn't the type to get distracted by a woman. And he certainly wasn't the type to be affected by someone he had only met twice.

Ngunit sa tuwing nakikita niya si Kuro, parang may kung anong humihila sa kanyang atensiyon pabalik dito.

At hindi niya alam kung bakit.

Napailing siya bago naglakad patungo sa sarili niyang unit.

Pagkapasok niya sa loob ay agad niyang inihagis ang susi sa center table at lumuwag ang pagkakatali ng kanyang kurbata.

Tahimik ang buong condominium.

Ngunit sa halip na makaramdam ng kapayapaan, isang mukha lamang ang paulit-ulit na pumapasok sa kanyang isip.

A woman who kept avoiding his gaze.

"Damn it," mariin niyang mura.

Then he realized something. Pareho pala silang nakatira sa iisang floor.

At sa unang pagkakataon sa buong gabi, isang mapanganib na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.

Well...

That certainly changes things..