LOGINChapter 5
Carlo’s POV
Hinintay kong makasakay si Evie sa motor niya. Humanga na naman ako dito dahil bihirang may makilala siyang ganito kagandang babae , pero isang rider ng big bike, walang pakialam sa hitsura at sa sasabihin ng mga tao. Hindi katulad ng mga babaeng nakilala na niya, mga sophisticated at maarte.
Napakatalino ni Evie at skilled. Kaya malamang maraming nagkakagusto sa kanya.
Nasabi ko sa sarili ko, "Grabe, iba talaga siya sa lahat. Kahanga-hanga siya."
Umorder na kami at umupo na. Ang bango sa loob ng coffee shop, ang aroma nito, nakaka-relax na ambiance, acoustic music at friendly na mga barista.
Di ko maiwasang mapagmasdan si Evie. Napakakinis ng balat nito, at kahit nakapulbos lang at napakasimple. Mangingibabaw pa rin siya sa lahat ng babaeng nakilala ko na. Natutunaw ako sa tuwing ngumingiti siya. Ang sarap niyang panoorin. Hindi kasi siya mapagkunwari. Ipinapakita niya ang kanyang pagiging natural pero napakalakas ng dating sa akin.
Hindi mo akalain na minsan ay mayroon kaming hindi magandang encounter sa isa't isa. Para kaming matagal nang magkaibigan o mapagkakamalang magkasintahan. Mas maganda nga kung ganun. Sa loob-loob ko. Napapatingin na lang ang ibang customer sa ganda niya. May katangkaran din kasi ito.
Marami na kaming napagkuwentuhan. Tungkol sa aming mga trabaho at mga sakit sa ulo na mga empleyado. Ako sa realty at siya naman ay sa construction, dahil Civil Engineer siya. Halos magkadugtong naman ang aming negosyo, kaya may mga kilala siyang tao na pamilyar din ako. Napakalalim ni Evie Gutierrez. Gusto ko pa siyang makilala nang higit. May chance kaya ako sa kanya? Hindi muna ako magmamadali. Bibigyan ko ng pagkakataon ang sarili ko na mabihag ng babaeng nasa harap ko.
Nagtatawanan kami at pinag-uusapan ang mga nakakahiyang nangyari sa amin. Ang panggugulo ko sa meeting nila ni Andrew at maging ang nakakatakot na nangyari nung isang gabi sa parking lot habang pasakay na ito sa kanyang kotse
Tinanong niya ako
“If I may ask, Carlo, ano ang ginagawa mo doon noong gabing nakita mo ako sa parking? Akala ko nauna kang umalis. Nakita kasi kitang umalis na sa resto.”
Napahawak ito sa kanyang dibdib at ngumiti.
"Talaga nakita mo ako?"
“Ikaw ha, sinusundan mo pala ako ng tingin,”biro ko.
“Naku, hindi ah, actually nagsisisi ako at hindi kita pinatid nung dumaan ka. You almost blew my chance, kasi. Kaya. of course, I saw you off the resto,” sabay tawa nito
Natawa din ako sa sinabi niya
“Yes, paalis na ako, pero may tumawag kasi, kaya nag-stay muna ako sa kotse. Nagkataon lang, noong paalis na ako, nakita ko na may lalaking sumusunod sa iyo. Kaya, hayun, the rest is history.” kuwento ko
“Salamat talaga, from the bottom of my heart. It was a nightmare. Mabuti na lang at andun ka.” sabi niya
Naproud naman ako sa mga sinabi niya. Kaya sa tingin ko may plus points na ako sa kanya.
Ikinuwento ko pa.
“Honestly Evie, natakot din ako dun, medyo malaking tao din siya eh, hindi ko din alam ang gagawin ko kaya mabuti na lang nakasakay na ako sa kotse at may malakas na ilaw” sabay tawa ni Carlo
"Kaya iyon ang naisip kong paraan para mapigilan siya sa kung ano man ang plano niyang gagawin sa iyo," idinagdag ko pa.
"Hindi ko rin naman nakita ang hitsura ng lalaki, pero natakot na talaga ako para sa buhay ko." kuwento niya.
“Medyo nawala ako sa sarili ko for a moment; ang totoo, hindi ko na maalala ang mga detalye sa gabing iyon,” saad pa niya.
“You’ve been traumatized before, tama?”pagtatanong ko.
"Sorry for intruding, pero the way you responded that time after ang tagal mong mag-react," sabi ko.
Pero hindi na siya kumibo at iniba na lamang ang usapan. At dahil nahalata ko na ayaw na niya ang topic, nirespeto ko na lang siya at hindi na nagtanong pa.
Kahit sino naman ay magpa-panic kapag nangyari ang gayon. Hindi iyon magandang maalala pa.
Kaya nagkuwento na lamang ako ng ibang bagay. Nakikinig siya nang mabuti sa akin at gayundin ako sa kanya. Ang dami kong gustong sabihin. Gusto ko kasing makasama pa siya nang mas matagal. Kaya ayaw kong matapos ang oras na ito. Napakasaya ng puso ko. At hindi ko itatanggi na mabilis ng nahuhulog ang damdamin ko sa kanya.
ChapterCarlo's POV“Mukhang maganda ang pagpapalakad mo sa negosyo natin.”Napangiti ako habang pinagmamasdan si Dad na dahan-dahang umiikot sa loob ng aking opisina. Kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang paghanga habang sinusuri niya ang bawat detalye—mula sa modernong interior, mga floor-to-ceiling glass windows, minimalist na mga kasangkapan, hanggang sa digital wall display na nagpapakita ng kasalukuyang performance ng kumpanya.“Ibang-iba na ito kaysa noong iniwan ko,” dagdag pa niya habang marahang hinihimas ang ibabaw ng conference table. “Mas moderno... mas elegante. Mukhang top-notch company na talaga. Ganito ang pinangarap kong marating natin noon.”Napangiti ako.“Salamat, Dad. Sinubukan ko lang ipagpatuloy ang mga nasimulan ninyo.”Umiling siya.“Hindi, Carlo. Hindi mo lang ipinagpatuloy. Mas pinalago mo pa.”Hindi ko maitago ang saya sa narinig.Bihira lang magbigay ng papuri si Dad. Lumaki akong mas sanay makarinig ng mga puna kaysa sa mga papuri mula sa kanya. Kaya an
Chapter 54Evie’s POV“Ang ganda naman ng batang ito.”Hindi ko mapigilang mapangiti habang pinagmamasdan ang mahimbing na natutulog na anak ni Lida.Maputi ang balat nito, matangos ang maliit na ilong, at mahahaba ang pilikmata na para bang manika. Paminsan-minsan ay kumikibot pa ang maliliit nitong labi na tila nananaginip.Parang ang sarap lang pagmasdan.Hindi mo namamalayang napapangiti ka na rin.Napansin iyon ni Lida, kaya napahalakhak siya.“Oh, di ba? Tama lang talaga na nagpabuntis ako sa AFAM.”Napailing ako.“Lida!”“Ano?”“Malay mo, Evie,” natatawa niyang dugtong. “Ang batang ito ang magaahon sa akin sa kahirapan.”“Aba, ang aga mo namang magplano para sa anak mo.”Nagkatawanan kami.Ganoon talaga si Lida.Kahit ilang beses siyang subukin ng buhay, hindi nawawala ang kakayahan niyang ngumiti at gawing biro ang mabibigat na sitwasyon.Pero alam kong sa likod ng mga biro niyang iyon...Marami siyang kinikimkim.Napatingin ako sa kanya.“Alam mo ba ang sandwich generation, L
Chapter 53Evie’s POVPagkahatid ko kay Lida sa kanyang bahay ay kasunod ko naman ang sasakyan ni Carlo.Tahimik lang kaming bumabyahe. Paminsan-minsan ay sumusulyap ako sa rearview mirror at nakikita kong hindi siya lumalayo sa sasakyan ko. Para bang sinisigurado niyang ligtas akong makakauwi.Bago kami umalis sa resto ay kinausap ko muna siya.“Honey, ihatid ko muna si Lida, sumunod ka na lang o magkita na lang tayo sa bahay.”“Susundan kita,” maikli niyang sagot.Hindi man iyon ganoon kalambing, sapat na iyon para gumaan ang loob ko.Kahit papaano ay alam kong humupa na ang galit niya. Hindi pa tuluyang nawawala ang sakit na nararamdaman niya, pero handa na siyang makinig at unti-unting maghilom ang sugat sa pagitan naming dalawa.At para sa akin, malaking bagay na iyon.Pagdating sa bahay, agad akong nagtungo sa kusina.“Coffee?” tanong ko habang lumilingon sa kanya.Tumango lang siya.Tahimik siyang naupo sa sala habang ako naman ay naghanda ng dalawang tasa ng mainit na kape. Ka
Chapter 52Evie's POVKakaibang mundo ang nabuksan sa akin noong gabing iyon.Hindi lang ito basta isang dinner party. Isa itong pagtitipon ng mga taong dati ay napapanood ko lang sa telebisyon o nababasa sa business magazines. Mga CEO ng malalaking kumpanya, mga tagapagmana ng mga kilalang negosyo, mga prominenteng politiko, mga sikat na artista, at mga socialite na tila sanay na sanay sa ganitong klaseng okasyon.Samantalang ako...Pakiramdam ko ay isa lamang akong ordinaryong babae na aksidenteng napasama sa mundong hindi ko kinagisnan.Mas lalo kong napansin kung gaano kasanay si Carlo sa ganitong klase ng lipunan. Halos bawat ilang hakbang namin ay may bumabati sa kanya. Nakikipagkamay siya, nakikipagbiruan, at tila kilalang-kilala siya ng lahat.Napangiti ako habang pinagmamasdan siya.Ibang-iba siya sa Carlo na nakakasama ko kapag kaming dalawa lang. Dito, kitang-kita ang pagiging natural niyang lider.Maya-maya ay may lumapit sa amin."Wow, Evie, you're here, hija!"Lumingon a
Chapter 51Evie’s POV"Guys... kayo na muna ang bahala sa mga sarili ninyo, ha."Napatingin kaming dalawa ni Lida kay Aika.May pilit siyang ngiti, ngunit halatang pagod na pagod na siya. Namumugto ang kanyang mga mata, at kahit sinubukan niyang magmukhang matatag, kitang-kita naming ilang gabi na siyang hindi nakakatulog nang maayos."I'm sorry, guys... mukhang wala na talagang pag-asa ang project natin sa DLB."Tahimik kaming nakatingin sa kanya."You know naman what happened."Malungkot ang boses niya."What do you mean?" nagtatakang tanong ko.Huminga siya nang malalim bago inilabas ang isang puting sobre mula sa kanyang bag."I submitted my resignation letter."Napahinto ako.Pakiramdam ko ay biglang bumagal ang oras."And... aalis na ako bukas.""Pupunta akong Britain.""I got a job there."Nanlaki ang mga mata namin ni Lida."No, Aika.""You can't be serious."Halos hindi makapaniwalang sabi ni Lida.Ngumiti lamang si Aika.Hindi iyon masayang ngiti.Kundi iyong ngiting ginagam
UnderstandingChapter 50Evie’s POV“Na-curious lang din talaga ako diyan kay Andrew, noh? Ano ba 'yan... obsession na ba talaga?” tanong ni Lida habang pareho kaming nakaupo sa café sa tapat ng opisina.Kanina pa namin pinag-uusapan ang tungkol kina Andrew at Aika. Habang mas lalo naming pinagdurugtong-dugtong ang mga nangyari nitong mga nakaraang linggo, mas lalo lamang akong naguguluhan.“Parang totoong pinapaasa niya si Aika,” dugtong pa ni Lida. “Tapos gusto ka pa rin niya, Evie?”Napabuntong-hininga ako.“Iyon din ang hindi ko maintindihan.”Hindi ko maintindihan kung ano ba talaga ang gusto ni Andrew.Kung mahal ba niya si Aika...O ginagamit lang niya ito para takasan ang nararamdaman niya para sa akin.“Sabihin mo kaya kay Carlo. This is dangerous,” seryosong sabi ni Lida.Umiling ako.“I don't know if si Carlo ang dapat kong kausapin.”“Bakit?”“Kapag nagkakadikit silang dalawa ni Andrew, para silang apoy at gasolina.”Napatahimik si Lida.Alam niyang totoo ang sinabi ko.Si
Chapter 2Evie’s POVDalawang linggo ang makalipas mula ang charity event.Rush hour, napakadaming tao sa station ng MRT. Nasa West Avenue ako patungo sa Shaw Blvd. Ang haba ng pila. Naubos na pala ang laman ng Beep Card ko. Wala na akong nagawa. Kailangan ko na talagang pumila at makipagsiksikan
Chapter 1Evie Gutierrez POVHinding-hindi ko malilimutan ang mga nangyari limang taon na ang nakakaraan.Bumuhos ang napakalakas na ulan at ayaw tumigil nito. Kasabay ng pagpatak ng mga luha ko. Walang nakakarinig sa paghiyaw ko ng pagmamakaawa. Walang may pakialam sa mga salitang lumalabas sa bi
Chapter 30Evie’s POV“Nay, babalik na po kami ni Carlo sa Maynila,” mahinahon kong sabi habang tinutulungan si Nanay na magligpit ng pinagkainan.Agad siyang napalingon sa akin. Kita ko agad ang lungkot sa mga mata niya.“Hindi ba puwedeng magtagal pa kayo kahit ilang araw?” malumanay niyang tanong
Chapter 3Evie’s POVBiyernes alas 7:00 ng gabi, sa wakas pumayag si Mr. A.B sa isang friendly meeting. Hindi ko alam ang buong detalye, pero bigla akong minessage ni Ms. A at nag-arrange agad ng meeting.Magkahalong damdamin ang nararamdaman ko noong araw na iyon. “This is it” ang sabi ko sa sar




![Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]](https://yfbwww.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


