Kabanata 5

Kabanata 5

Nagising si Rory na sobrang sakit ng katawan, lalo na ng kaniyang balikat na binalot na ng gauze. Sinubukan niyang bumangon, nahihilo siya at alam niyang ilang minuto na lang ay siguradong aakyat na ang asido sa kaniyang lalamunan.

Nasapo niya ang kaniyang noo na mayroon din palang gauze. Inilibot niya ang tingin at nakitang walang ibang tao sa loob ng silid kung hindi siya lang.

Noong una’y hindi niya pa alam kung nasaan siya, ngunit nang maalala ang huling pangyayari bago siya tuluyang mawalan ng malay ay saka niya napagtanto na posibleng nasa ospital siya at nakaconfine.

Sinubukan niyang ibaba ang mga paa sa gilid ng higaan, ngunit bago pa tuluyang makatapak sa tiled floor ay narinig na niyang bumukas ang pinto. Wala sa sarili siyang napalingon at nang makita ang pamilyar na doktor ay napaawang ang bibig.

Dr. Tuscano.

“Where are you going?” Nagtaas ng kilay ang lalaking doktor nang makita siya sa gilid ng higaan.

Ibinuka niya ang bibig, ngunit wala pa ring boses na lumalabas kaya sumenyas na lamang siya.

“Comfort room, Doc.”

Mabagal niyang hinaplos ang tiyan.

Agad na naunawaan ni Dr. Tuscano na nasusuka siya kaya mabilis itong lumapit at tinulungan siyang makababa.

Napansin niyang may ilang sugat din pala siya sa kaniyang mga paa. Maliliit lang, malinis na ngayon pero halatang mga bago.

Nang madala siya ni Dr. Tuscano sa pinto ng banyo, umatras ito at sinundan na lamang siya ng tingin hanggang sa makapasok. Hindi niya tuluyang isinara ang pinto, humilig siya sa lababo at agad nang nagsuka.

Ilang minuto siyang nakakapit sa gilid ng lababo, kumukuha ng lakas habang inuubos ang laman ng kaniyang tiyan. Purong asido lamang iyon kaya sigurado siyang ilang oras na siyang walang-malay at natutulog sa hospital bed.

Nang matapos siyang magsuka, nilinis niya agad ang kaniyang mukha, at nagmumog para maalis ang pait sa kaniyang bibig.

Mabagal siyang naglakad palapit sa pinto, lalo pa’t nanlalabo na naman ang kaniyang paningin dahil sa pagkahilo. Nang makalabas siya ng banyo, agad na umalalay si Dr. Tuscano at halos buhatin na siya pabalik sa higaan.

Nakakahiya. Isip niya.

Pero matagal na rin silang magkakilala ni Dr. Tuscano dahil anim na buwan na niya itong doktor. Ito ang in-charge sa hearing rehabilitation treatment niya.

Twenty-six years old siya, samantalang thirty-three naman si Dr. Tuscano. Kahit na medyo malaki ang agwat ng kanilang edad, hindi pa rin halata sa mukha ng binatang doktor na lagpas trenta na ito. Kaya para lamang silang magkasing-edad, minsan pa nga’y nakakalimutan niyang doktor niya ito.

Nang makaupo sa kama, sinubukan niyang buksan ang bibig para magsalita, ngunit kagaya ng mga unang subok, garalgal na hininga lamang ang kumawala sa kaniyang lalamunan.

“Huwag ka na munang magsalita. Maayos ang vocal cords mo, sadyang mayroon ka lang acute laryngitis dala ng mataas na lagnat simula noong Lunes. Babalik din ang boses mo sa susunod na mga araw.”

Nag-angat siya ng tingin kay Dr. Tuscano at maliit na ngumiti.

Mabagal siyang sumenyas, “Salamat, Doc. Dahil sa’yo, bumalik na rin sa wakas ang pandinig ko.”

Hindi pa ganoon ka-fluent si Dr. Tuscano sa sign language, ngunit nakuha nito ang gusto niyang sabihin.

Minsan nga’y nagtataka siya, nasa hearing rehabilitation center ang lalaking doktor pero halatang hindi naman ito magaling sa sign language. Para bang unang beses lang ni Dr. Tuscano na tumanggap ng ganitong case dahil sa ibang bagay talaga ito magaling.

Ganoon pa man, nagpapasalamat siya sa husay nito at mahabang pasensya, dahil sa tulong nito bumalik na ulit ang kaniyang pandinig.

Ngumiti ang binatang doktor at sa mababang boses ay nagsalita. “I’m glad your hearing is back. Mukhang tapos na ang misyon ko rito, hahayaan na niya akong makabalik ng Manila.”

Malinaw na ang kaniyang pandinig kaya hindi siya maaaring magkamali sa kaniyang narinig.

Bahagyang kumunot ang kaniyang noo.

Ano’ng ibigsabihin ni Dr. Tunasco? May humiling ba rito na pokusan ang kaniyang pagpapagaling kaya hindi makabalik-balik sa Manila?

Sino naman? Si Dale?

Mas lalong kumunot ang kaniyang noo nang maalalang hindi nag-uusap ang dalawa tuwing may session siya. Malamig din madalas ang tingin ni Dr. Tunasco kay Dale sa tuwing magkakasama silang tatlo.

Kaya para isipin na si Dale ang pumipigil kay Dr. Tunasco na bumalik ng Manila ay parang imposible.

Kung ganoon, sino?

Ngunit kahit na gaano siya kakuryuso, hindi niya na naitanong sa doktor dahil pagkatapos siya nitong bigyan ng reseta ay umalis din agad ang lalaki.

Nang siya na lamang mag-isa, muli na namang binalot ng lungkot at sakit ang kaniyang puso— hindi na lamang ang kaniyang katawan.

Naalala niya kung paanong binuhat ni Dale si Samantha galing sa sahig at halos itakbo ang babae palabas ng private room ng club para madala sa ospital, samantalang hindi naman kritikal ang kondisyon nito. Siya na may sugat sa ulo at dinudugo ng marami ay nilingon lamang at ipinagkatiwala sa ibang tao.

Nilingon niya ang kaniyang cellphone na nasa ibabaw ng maliit lamesa. Inabot niya iyon at mabagal na nagtipa.

To Dale:

Let’s break up.

Nang makitang naipadala na ang mensahe, binura niya ang buong conversation nila at maging ang numero ng lalaki, saka niya ibinalik ang cellphone sa ibabaw ng mesa.

Napatulala siya. Hindi ito bugso ng damdamin. Hindi ito dala ng tampo o pagkadismaya. Sadyang naging malinaw lamang sa kaniya kung ano ang kaniyang halaga kay Dale.

Kung noon, iniisip niyang pinagtatanggol siya ni Dale sa lahat ng mga taong nangungutya at nanghahamak sa kaniya dahil sa pagkawala ng kaniyang pandinig, ngayon malinaw na sa kaniya na may iilan palang tao na kahit harap-harapan na siyang nililibak at pinagtatawanan ay palalagpasin lang ni Dale… dahil hindi naman niya naririnig.

Nanikip ang kaniyang dibdib.

Dalawang beses nang nalagay sa tiyak na kapahakaman ang kaniyang buhay dahil kay Samantha. Sapat na iyon para maunawaan niyang hinding-hindi ipagpapalit ni Dale si Samantha sa kaniya kahit na sa tiyak na kamatayan pa.

Muli niyang inabot ang kaniyang cellphone. Mabilis ang bawat pindot sa mga letra ng kaniyang keyboard.

Huminga siya ng malalim bago pikit-matang pinadala ang mensahe sa kaniyang ina.

To Mommy:

Uuwi na ako. Pumapayag na akong magpakasal sa anak ni Mr. Elizondo.