LOGINInaantok ako😴 Kaya sorry sa mga typos if meron man. Thank you po sa pagbabasa😁
AKIANapakagat-labi ako habang pinapakintab ang gilid ng mahabang lamesa. Bata pa lamang ay sanay na sanay na ako sa gawaing bahay. Ako kasi ang tumayong nanay sa sarili ko. Hindi ko maiwasang malungkot nang maalala kung gaano ako kamalas sa pamilyang kinalakihan ko. Gusto kong magdrama ng tuloy-tuloy ngunit nasisira lamang ito dahil naririnig ko ang malakas na pagtawa ni Damon.Bawat tawa na umaalingawngaw mula kay Damon ay parang mikropno na nakafull-volume—matinis at walang saysay. Isang oras pa lang siya rito, pero kumikilos na siya na parang sa kanya ang bawat sulok ng bahay: nakahihiga sa mga sofa, pabalik-balik sa kusina para kumuha ng pagkain. Nakakainis. Higit pa sa nakakainis.Ngunit gaano man kainit ang ulo ko sa mga kalokohan niya, hindi maalis ang tingin ko sa kabilang dako—nakapako ito sa lalaking nakaupo sa sala.Si Darius.He was leaning back in his armchair, one arm draped loosely over the rest, but there was nothing relaxed about the way his jaw was set, or how his f
DARIUS I heard the roar of the engine long before the car even came to a halt at the gate. I knew exactly who it was. No one else showed up here this fast, and without warning, but Damon.Damon is an old, dear friend. We have been side by side since our student years, and remained close as we grew older.Kusa siyang pumasok sa gate, at ilang sandali pa ay nakatayo na siya sa pintuan ng bahay. Tulad ng dati, puno pa rin ng kayabangan ang tindig niya, nakangiti nang malapad habang isinusot ang kanyang mamahaling jacket.“Nandito ka na naman,” bungad ko sa kanya habang nakatayo ako sa gilid ng hagdan. “Wala ka na bang ibang pupuntahan?”Tumawa siya nang malakas at tinapik ang balikat ko habang iginagala ang tingin sa buong paligid. “Siyempre, sa kaibigan ko lang ako nakakaramdam ng kapayapaan. Bukod pa rito, matagal na tayong hindi nagkikita. Gusto ko ring makita kung paano mo pinapatakbo nang mag-isa ang mansiyong ito,” Akma pa sana siyang magsasalita nang biglang huminto ang tingin n
AKIA “She is Amara,” basag niya sa katahimikan, at ang boses niya ay puno ng pag-iingat at pagmamahal sa dalagang limang taon nang nawawala. "If you only knew how kind she was.... she is the reason I force myself to get up every morning. When she was here, I felt I could face every storm that came my way.”Nakinig ako. Gusto kong umiwas ng tingin, gusto kong takasan ang usapang alam kong magdudulot lamang ng sakit sa akin, kahit wala akong karapatan ngunit tila nakadikit ang aking mga paa sa sahig. Hindi ko maiwasang mainggit kay Amara dahil may isang lalaking minamahal siya ng sobra at handa siyang hintayin kahit siguro dumating ang pagunaw ng mundo. “Mahal na mahal ko siya, Akhira,” tumingin siya sa akin, at sa kanyang mga mata ay nakita ko ang wagas na pag-ibig—ngunit alam kong hindi para sa akin iyon. “Wala nang ibang nakapasok at makakapasok pa sa puso ko kundi siya. Mula pagkabata, alam kong siya na ang itinadhana para sa akin. Siya ang simula at dulo ng lahat ng aking pangara
DARIUSInfairness, nagustuhan ko ang ulam na pinakain niya sa akin. Siya rin ang pangalawang babae na nakasabay ko sa hapagkainan. Una, si Amara- hindi ko tuloy maiwasang maalala ang masasayang kwentuhan at nakaraan namin. Napabuntong-hininga na lamang ako. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin at maya-maya'y iiwas ng tingin. "See! Sabi ko sayo masarap yan," nakangiting sabi niya na tinanguan ko na lang.Kumuha ako ng alak sa ref. Gusto kong mag-inom ngayong gabi upang makatulog ako ng maayos. Ilang taon na rin akong inuusig ng konsensya at bangungot tuwing gabi.The bottle of wine sat heavy in my hand, the rich, dark liquid swirling gently inside the glass. I watched Akia from the corner of my eye as she sat across from me at the dining table. It was rare—almost unheard of—for me to share a drink, let alone a quiet evening, with someone I employed. But tonight felt different. The mansion was quiet, the usual heavy atmosphere seemed to have lifted, and for the first time in a long w
AKIANamayani ang katahimikan sa pagitan namin ni Darius. My body was shaking badly, yet I felt safe and comforted with him. Hinarap niya ako, ang kaninang galit niyang mukha ay napalitan ng matinding pag-aalala."Are you alright?" he asked gently. Tumango ako at bahagyang yumuko. Naghalo-halo na ang mga nararamdaman ko pero lamang pa rin ang pagkapahiya."Yes. Thank you... I didn't expect you to stand up for me like that." Hindi makapaniwalang sabi ko. "Why wouldn't I?" walang pag-aalinlangan na sabi niya. “No one deserves to be spoken to that way. It doesn’t matter if you work for me or not. You are a human being, and you deserve to be treated with dignity. Do not ever feel that you have to remain quiet just because someone thinks they are better than you.”Ang mga salitang iyon ay tumagos nang malalim sa puso ko. Sa sandaling iyon, lalo kong nakita ang tunay na pagkatao ng lalaking pinakasalan ko. Hindi lamang siya isang makapangyarihang bilyonaryo, kundi isang taong may mabuting
DARIUSI'm not interested about that woman. Kaya lahat ng sinasabi sa akin ni Mrs. Sylvastra ay wala akong pakialaman. Ginagawa ko lamang ito dahil ito ang kahilingan ng lola ko. She wants me to get married dahil gusto niya na bago siya pumanaw ay makita niyang may mag-aalaga sa akin. I don't have mother and father, only my grand mother took and raised me. They both died in accident.Hindi ko mapigilang mapatingin sa labas. Nasaan na kaya ang babaeng iyon? "Kanina kapa nakataingin sa labas, nay hinihintay ka ba?" tanong ni Mrs. Sylvastra.“My dog is nowhere to be found. She might have gone off somewhere.” nakangising sabi ko. Cough.. Cough..Cough...Napatingin kami sa kabilang table dahil sa pagkasamid ng isang babae sa kanyang inumin. Bumangon ito at walang sabi-sabing lumabas."Mauuna na ako, Mrs. Sylvastra," nakangiting sabi ko. Mabilis akong tumayo at humarap sa kanya. Yumuko ako bilang pagbibigay-galang sa kanya."Alright, Darius. Please, take care." nakangiti ring sabi niya.M







