TRAPPED WITH A MONSTER

ASTRID POV...

Nakatitig ako sa lalaking nasa harapan ko, pilit na hinahila ang mga kadena sa aking mga kamay, pero hindi ko magawa. Masakit na hindi lang sa balat, kundi pati sa buong katawan ko.

Hindi ko alam kung nasaan ako. Ang huli kong natatandaan, nasa bar lang ako kasama si Zerine.

Pagmulat ko, narito na ako nakakadena ang mga kamay ko sa gilid ng malaking kama.

"Who are you? Why are you doing this to me?!" sigaw ko, nanginginig ang boses habang umatras ako, kahit wala naman akong matakbuhan.

Nakatitig lang siya sa akin. Walang emosyon. Tahimik na naninigarilyo, ang usok ay dahan-dahang lumalabas sa mga labi niya.

Napatingin ako sa sigarilyo na hawak niya. Iba ito... parang ngayon ko lang nakita ang ganitong klase.

Tumingin ako sa paligid. Malawak ang kwarto parang suite sa isang malaking mansion, o baka palasyo pa. Mataas ang kisame, madilim ang kulay ng mga dingding, at may malalaking bintana na natatakpan ng mabibigat na kurtina.

Ang damit ko pa rin 'yung suot ko sa bar maikling skirt na ngayon ay umangat nang kaunti sa tuwing gumagalaw ako. Ramdam ko ang lamig ng hangin sa mga hita ko pati ang lamig ng sahig na inuupuan ko sa gilid ng kama..

Hindi pa rin siya nagsasalita.

Malaki siya, matangkad, at may mabigat na presensya na parang sumasakal sa hangin sa paligid. Mukha siyang mas matanda, matured, mahinahon ang anyo, pero delikadong tingnan, parang kaedad ni Kuya Red at Raze.

Hindi niya kailangang magsalita para maramdaman mong siya ang may kontrol. Sa bawat galaw niya, may kasamang bigat na parang alam niya ang lahat ng lihim mo... at kung kailan ka bibigay.

Natatakot na ako.

Ang paraan ng pagtitig niya sa akin... parang may malalim na iniisip, parang may laro sa isip niya na hindi ko maintindihan at mas lalong hindi ko alam kung gusto ko bang malaman.

Tumayo siya nang dahan-dahan. Ang bawat kilos niya ay mabigat, kontrolado, parang sinasadyang iparamdam na wala akong magagawa kahit tumakbo pa ako.

Malakas ang tunog ng kanyang mga hakbang sa sahig habang papalapit siya. Isa... dalawa... bawat hakbang ay parang unti-unting sumasara ang espasyo sa paligid ko.

Kusang sumiksik ako sa gilid ng paanan ng kama kung saan ako nakakadena, pilit na lumalayo kahit alam kong wala naman akong mapupuntahan.

Sinusubukan kong lumayo hangga't maaari, pero walang silbi ang mga kadena sa aking mga kamay. Bawat galaw ko ay napipigil, parang mas lalo lang akong ikinukulong ng sarili kong takot.

Dahan-dahan siyang lumapit.

Bigla niyang hinawakan ang aking panga gamit ang malaking kamay niya. Malamig ang mga daliri niya, pero matatag-walang puwang para tumanggi. Pinilit niyang itaas ang aking tingin sa kanya, parang isa akong bagay na kailangang suriin.

Naramdaman kong nanigas ako.

Tinitigan niya ako nang mabuti-hindi nagmamadali, hindi rin kumukurap. Parang pinag-aaralan niya ang bawat detalye ng mukha ko: ang mga mata kong punong-puno ng takot, ang panginginig ng labi ko, at ang paraan ng paghinga kong pilit kong kinokontrol.

At sa katahimikan niya... mas lalo akong kinabahan.

Muli siyang humithit ng sigarilyo malalim, mabagal, parang sinasadya niyang iparamdam ang bawat segundo ng katahimikan. Pagkatapos, dahan-dahan niyang ibinuga ang usok diretso sa mukha ko.

Mainit at mabigat ang amoy nito, kumapit sa hangin na para bang ayaw nang umalis. Napangiwi ako, halos mapigil ang paghinga ko habang sinusubukan kong umiwas, pero wala akong magawa.

Hindi pa rin siya nagsasalita.

Tanging ang matalim niyang titig ang bumabalot sa akin hindi kumukurap, hindi bumibitaw, mas nakakatakot dahil wala siyang sinasabi... pero parang ang dami niyang gustong ipahiwatig.

Sa wakas, gumalaw ang kanyang mga labi.

"You're trembling..."

Napalunok ako. Ramdam ko ang bawat tibok ng puso ko sa leeg, sa dibdib, pababa sa tiyan. Parang mas lumalakas iyon sa bawat segundo na nakatitig siya sa akin.

"What do you want from me?" pilit kong tanong, pero nanginig ang boses ko, kasabay ng mahinang kalansing ng mga kadenang nakakabit sa pulso ko.

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, mas lalo lang siyang lumapit ng bahagya, sapat para maramdaman ko ang presensya niya nang mas mabigat kaysa kanina.

Then.

Slowly, deliberately, he crushed the cigarette in the crystal ashtray. Every movement was controlled measured like something dangerous pretending to be calm before it decides to strike.

He took one step back, but his heavy gaze never left me.

It didn't just look at me-it studied me.

My breath caught when his eyes dragged down my body, unhurried and precise, lingering on the short skirt that had ridden up my thighs, exposing more of my pale skin than I wanted it to. Instinctively, I wanted to pull it down, but the chains held me in place mocking every attempt at dignity I had left.

The silence between us stretched tighter.

And in that silence, I realized something worse than fear.

He wasn't rushing.

Because he already knew I wasn't going anywhere.

"Where's Zerine?" Pinilit kong magsalita kahit kinakabahan..

"What did you do to her?"

Isang segundo. Dalawa. Tatlo, bago siya sumagot.

"It's time to collect payment, Astrid."

Hindi niya Sinagot ang tanong ko..

Ang pangalan ko sa labi niya ay parang sumpa at kasabay noon, parang haplos na hindi ko inaasahan.

"A-Ano?"

Tumalikod siya at naglakad patungo sa bintana. Bawat hakbang niya ay mabigat, ang malawak na likod at matipunong braso na kita sa suot niyang itim na damit. Bahagyang ibinuka niya ang kurtina.

Sa labas ay hindi simpleng mundo. Malawak na lupain, matataas na pader parang Isang pribadong impiyerno na kanyang kaharian.

"Please..." I whispered, tears stinging my eyes. "If it's money-"

"It's not money." He cut me off sharply. "I have plenty of that.."

Unti-unti siyang lumingon.

Nanlalamig ako sa titig niya...

"What the hell do you really want?" I breathed.

I'm collecting a debt," he said with a cold, faint smile, his eyes burning. "Your grandfather owed us a very. big. one."

I stared at him, unable to breathe.

"What do you mean...?"

Bigla niyang binunot ang baril mula sa likod niya at itinutok ito diretso sa noo ko. Ang lamig ng metal ay dumampi sa balat ko, parang kumakapit hanggang sa loob ng utak ko.

Naluha ako nang tuluyan. Nanginginig ang buong katawan ko habang pilit akong sumisiksik sa gilid ng kama kung saan ako nakakadena walang mapuntahan, walang matakbuhan. Lalo lang lumalala ang pakiramdam ng pagkakakulong.

Dahan-dahan, umangat pa ang laylayan ng maikling palda ko dahil sa pagpilit kong umatras, pero wala akong lakas para ayusin pa iyon. Mas nangingibabaw ang takot kaysa kahit anong hiya o pag-iisip.

Lumapit siya.

Umupo siya sa harapan ko nang dahan-dahan, hindi inaalis ang baril na nakatutok pa rin sa akin. Parang normal lang sa kanya ang ganito parang isa lang akong bagay na kailangan niyang tapusin... pagkatapos takutin..

At sa kabila ng lahat, nanatiling kalmado ang mukha niya. Mas nakakatakot.

"Be a good girl, Astrid. Perhaps I'll spare you some kindness. Then again... that would require me to have a heart capable of mercy."..." mababa niyang sabi habang dahan-dahan niyang inilalagay ang kabilang kamay sa hita ko, ang daliri niya ay gumagalaw nang mabagal pataas,

"S-stay away from me... please..." bulong ko, halos pumutok na ang boses ko sa takot.

Ngunit hindi siya natinag.

Sa halip, bahagya lang siyang ngumisi..

"Stay away?" ulit niya, mabagal, parang sinusubukan ang mga salita sa bibig niya.

"You're already here, Astrid. There's nowhere left to run to."

Ang init ng palad niya ay parang apoy sa malamig kong balat. Mas tumaas pa ang kamay niya, papalapit sa ilalim ng skirt ko.

"Now you're going to pay me back, Astrid. Slowly. Again and again. Until you're begging... and you won't even know anymore if it's from fear... or something else entirely."

Nanatili ang malamig na baril sa noo ko, isang tahimik na babala na nagpahirap sa paghinga ko. Hindi tumigil ang kabilang kamay niya. Magaspang at malalaki ang mga daliri niya habang tumataas pa nang higit sa ilalim ng maikling skirt ko, itinutulak pataas ang manipis na tela ng skirt ko hanggang sa maipon ito sa baywang ko, ganap na nahahantad ang itim kong lace panties.

Sinubukan kong pumiksi...

"Hindi-please, huwag-"

He didn't listen.

With one powerful knee, he shoved my legs apart, pinning my thigh down with his weight. His dark eyes locked onto mine, burning with that terrifying certainty.

"You're going to pay what your family owes," he growled, voice low and rough.

"Starting now."

Hinawakan niya ang panty ko marahas na hinila ito, napunit ito...I gasped sharply as the cool air hit my exposed pussy. Two thick fingers traced my slit without warning, pressing against my dry folds, forcing them apart..

"Stop-ahh!" I cried out, tears streaming down my face.

Pero lalong itinulak niya. Isang makapal na daliri ang sapilitang pumasok sa loob ko, stretching my tight entrance

The intrusion burned. I clenched hard around him, my body trying to reject the invasion, but he didn't care. He thrust deeper, curling his finger roughly against my inner walls, stroking places that made my hips jerk involuntarily.

"Fuck...," bulong niya sa sarili. Ang thumb niya ay nakahanap ng clit ko at mabagal pero mabigat na iniikot ito, nagpapadala ng hindi ko gustong kuryente ng init sa kaibuturan ko kahit puno ng takot ang dibdib ko.

Sumunod ang pangalawang daliri, lalong binubuka ako. He pumped them in and out with deliberate force-deep, merciless strokes that made wet, obscene sounds fill the room as my body began to betray me, growing slick around his invading fingers.

Umiiyak ako, walang kwentang hinila ang mga kadena.

"Please... masakit-"

"It won't for long," he said darkly, leaning closer until his breath brushed my ear.

"Your body already knows who it belongs to now."

He curled both fingers hard against that sensitive spot inside me, rubbing relentlessly while his thumb pressed firmer on my swollen clit. My thighs trembled, muscles tightening as shameful pleasure built against my will. Heat pooled low in my belly. My nipples hardened under my top, visible through the thin fabric.

Buong minuto ay tinitigan niya ang mukha ko, pinapanood ang bawat hikbi, bawat putol-putol na ungol, bawat luha na tumulo. Hindi gumalaw ang baril sa gilid ko.

"That's it," he murmured, voice thick with dark satisfaction as he finger-fucked me harder, faster, his palm slapping wetly against my pussy with every thrust

Cry for me, Astrid. Moan for me. Let me feel how wet this tight little cunt gets when it's being forced to pay its debt."

My back arched off the bed as a unwanted moan tore from my throat. Pleasure and humiliation crashed together, making my vision blur. I hated how my hips started twitching, meeting his brutal fingers despite myself.

He smiled-a cold, predatory curve of his lips.

"Good girl. This is only the beginning."

While his two thick fingers kept relentlessly fucking my dripping pussy, ang galit at kahihiyan sa dibdib ko ay lalong lumalakas. Ang sarap na ipinipilit niya sa katawan ko ay nakakadiri, nakakagalit. Sa sobrang inis at galit, hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Diretso ko siyang dinuraan sa mukha. Ang laway ko ay tumama sa pisngi niya, tumulo pababa sa panga.

Tumigil siya.

Sa isang iglap, dumilim ang mga mata niya parang nawala ang lahat ng liwanag, naiwang puro galit at panganib. Parang hayop na biglang ginising sa pagtulog.

Isang malakas na sampal ang tumama sa kaliwang pisngi ko. Napalingon ang ulo ko sa lakas nito. Masakit na parang sinuntok, at agad kong nalasahan ang dugo sa loob ng bibig ko. Mainit at metalikong lasa ang kumalat sa dila ko. Napahawak ako sa mga kadena, nanginginig ang buong katawan.

"Fucking bitch..." he growled, his voice low and deadly calm. Slowly, he wiped my spit from his face with the back of his hand, but the darkness in his eyes only deepened.

Binaba niya ang baril, hinawakan niya ang panga ko nang napakahigpit, pinilit akong tumingin sa kanya. Ang daliri niya sa loob ko ay nanatili pa rin, bahagyang gumagalaw pa rin, parang paalala na hindi pa tapos ang parusa.

"You really have some nerve, Astrid," he said, his face inches from mine, breath hot against my bleeding lip. "You think you can defy me like that?"

Lalong ipinasok niya ang dalawang daliri sa loob ko mas malalim, mas mabilis, mas brutal. Ang thumb niya ay walang awang humahaplos sa clit ko, pinipilit ang katawan ko na magbigay ng sarap kahit puno ng sakit at luha ang mukha ko.

Umungol ako nang hindi sinasadya, halo ang hikbi at ungol. Ang pisngi ko ay nananakit, ang labi ko ay namamaga at may dugo, pero ang init sa ibaba ay lalong lumalakas laban sa kalooban ko

I cried out, a broken mix of sob and moan, my chained wrists pulling uselessly against the bed. My cheek throbbed, my lip stung, but the heat building low in my belly only grew stronger.

"Cry harder," he ordered, voice rough with dark lust as he finger-fucked me faster, his palm slapping wetly against my soaked pussy with every thrust..

"Cry while you cum on my fingers. I'll remind you exactly who owns this body now."

He yanked my hair back roughly, exposing my neck. Leaning down, he sank his teeth into the sensitive skin just below my ear hard, possessive, marking me like property. At the same time, he sped up, pounding his fingers into me with savage intensity.

"Beg, Astrid," he growled against my skin, biting harder.

"Beg me... or I'll keep going until you forget everything except how to scream while paying your grandfather's debt with this tight little cunt."

"Please!!!stop!! Ahhhh...please!!"

Bigla na lang tumigil siya.

Nanatili ang dalawang malaki niyang daliri sa loob ko, hindi na gumagalaw, hindi na umuulos..

Dahan-dahan, mapanganib na ngisi ang lumabas sa mga labi niya. Hindi ito ngiti ng tao ito ay ngisi ng hayop na handang lumamon. Nagningning ang mga mata niya habang tinitigan ako..

Hindi ako nag-aksaya ng oras.

Sa sandaling tumigil siya, kusa akong nagpumilit na humiwalay.

Nililimitahan man ng mga kadena ang galaw ko pero ginawa ko ang lahat para lumayo ng kahit na konti. Nanginginig ang buong katawan ko, ang mga tuhod ko ay sinusubukan kong magsara pero Hindi ko magawa dahil andun parin ang mga kamay niya, ang maikling skirt ko ay nanatiling nakataas sa baywang ko.

Luha at dugo ang tumutulo sa mukha ko, ang labi ko ay nananakit pa rin mula sa sampal.

Takot na takot ako. Sobrang takot na parang sasabog ang puso ko.

"T-tama na... please..." bulong ko nang nangangatal, ang boses ko ay halos hindi na marinig sa sobrang takot. Hinila ko nang walang kwenta ang mga kadena, ang metal ay tumutunog nang malakas sa tahimik na kwarto. Gusto kong maglaho, gusto kong lumayo kahit isang milimetro lang sa kanya.

Pero wala akong mapupuntahan.

Nanatili siya na nakatitig sa akin, ang mga daliri niya ay nanatili pa rin sa loob ko malalim, hindi umaalis, parang paalala na hindi pa tapos ang pagmamay-ari niya.

Bahagyang tumagilid ang ulo niya, lalong lumawak ang nakakatakot na ngisi habang pinagmamasdan ang bawat bahagi ng takot ko.

"Look at you," he murmured, voice low and rough with dark amusement.

"Soaking wet and shaking like a little prey. You spit on me... and now you're trying to hide?"

Slowly, deliberately, he withdrew his fingers from my aching core. I let out an involuntary whimper at the sudden emptiness, my walls clenching around nothing, betraying me once again.

He raised his hand between us, showing me the glistening evidence of my unwanted arousal coating his thick digits.

Without breaking eye contact, he brought his fingers to his mouth and licked them slowly, savoring the taste as if it were a fine wine he had waited years to enjoy.

No smile. No words. Just that cold, calculating stare that seemed to strip my soul bare.

I shrank back as far as the chains allowed, pressing myself desperately against the edge of the bed. My body trembled violently. Blood still trickled from my split lip, mixing with my tears. I was terrified bone-deep, paralyzing fear.

"Pathetic," he said flatly, his voice low and devoid of emotion. Pure contempt.

"Your body is already surrendering even while you fight it. Look at this mess... dripping for the man you hate."

He didn't shout. He didn't rush. With calm precision..

He leaned closer. His presence was suffocating, heavy, draining the air from the room. His large hand gripped my jaw with bruising force, forcing my tear-streaked face up to meet his dead-cold eyes.

"Your mind will be the last to break, Astrid," he murmured, his tone cruel and clinical. His thumb roughly wiped the blood from my swollen lip before pressing hard enough to make me flinch.

"But I will destroy it piece by piece. Slowly. Until you're begging me to stop... not from pain, but because you can no longer stand how much you crave your own punishment."

With terrifying ease, he dragged me away from the edge using the chains, pulling my body back to the center of the massive bed as if I weighed nothing. His strength was absolute. Unyielding.

"Now..." he said softly, the promise of torment thick in his voice..

"let's begin again."