Chapter 5: Part 2

Muling bumukas nang malakas ang p***o ng silid kung saan sila Isabela at Rafael nag-uusap kaya sabay itong napalingon at nakitang pumasok ang pangalawang tiyuhin ni Rafael na si Don Manuel.

"Anong klaseng gulo ito? At bakit nag-aaway kayong mag-asawa? At dito pa mismo talaga sa kumpanya dahil lang sa usapang pag-ibig!" Bago paman siya nakapasok sa silid napansin na niya na andun sa loob ng silid ang dalawa kaya nakinig muna saglit si Don Manuel sa labas ng p***o. Hindi niya akalaing ang mag-asawang ito ay makakagawa ng ganito kalaking iskandalo sa simpleng pagtatalo lang. Kapag kumalat ito at nakaapekto sa pangalan ng kumpanya at ng buong pamilya, hinding-hindi niya ito palalagpasin.

"Tatalakayin na lang natin ang pribadong usaping ito sa lumang bahay at kayong dalawa sumakay na kayo sa sasakyan at sumunod agad sa akin."

Dahil isa si Don Manuel sa mga makapangyarihang tao sa pamilyang Lim, hindi na nakipagtalo pa ang dalawa. Sumunod na lamang sila at sabay-sabay na umuwi sa lumang mansyon.

Pagdating sa mansyon, puno na ang loob maraming tao, nandoon ang iba't ibang miyembro ng pamilya Lim, bata man o matanda. Sa mga nakababatang henerasyon, puro babae na halos. Bilang nag-iisang lalaking tagapagmana, si Rafael ang huling dumating.

Sa gilid nakatayo lang si Isabela, wala na ni katiting na init o pagiging pamilyar na naramdaman si Isabela sa mga taong nakapaligid sa kanya. Wala na siyang dahilan para magpanggap pa na maayos ang pakikitungo niya sa kanila gaya ng dati. Sa isip niya wala na akong obligasyong makisama pa sa kanila. Ituring na ninyong huling pagkakataon na ipinakita ko ang paggalang ko sa inyo.

Habang naghinhintay ang lahat na magsimula inunahan na ni Don Manuel ang pagsalita. "Nabalitaan ko na maghihiwalay na kayong dalawa, Rafael. Totoo ba ito?"

"Saan po ninyo nakuha ang balitang iyan, Tiyo?" Matagal na silang magkasundo ni Rafael at ang kanyang tiyo sa panlabas, ngunit sa loob ay magkalaban sila hindi dahil sa ibang bagay, kundi pareho silang naghahangad ng kapangyarihan. Kahit hawak na ngayon ni Rafael ang pamamahala sa Lim Group, nananatiling malakas na kalaban pa rin si Don Manuel. Sa kaunting pagkakamali lang, agad nitong aagawin ang lahat. At mukhang ito na ang hinihintay nitong pagkakataon.

"Hindi na mahalaga kung saan ko ito narinig. Ang totoo ay gusto ng asawa mo na mag pa diborsiyo. Tama ba ako.? Kung hindi mo man lang mapamahalaan nang maayos ang sarili mong pamilya, may karapatan akong mag-alala kung kaya mo pa bang pamunuan ang buong Lim Group!"

Huminga nang malalim si Rafael at sumagot, "Huwag na po kayong mag-alala tungkol diyan, Tiyo. Dahil ang iyong nabalitaan ay malabong mangyari. Hindi kami magdidiborsiyo."

Ano? Nanlaki ang mga mata ni Isabela sa gulat. Bago pa man siya makapagsalita, bigla na lang siyang hinila ni Rafael nang mahigpit sa kanyang bisig. 

Hindi makapaniwala si Isabela. "Kami naman kasi talaga..."

Lumingon sa kanya si Rafael at bumulong nang mahina, "Pag-usapan na lang natin ang atin mamaya. Sa ngayon isipin mo muna si Yuan."

Tama siya. Kung ilalatag nila ang diborsiyo ngayon, para na rin itong sinasadyang ipaalala kay Don Manuel na pwede na itong sumalakay at agawin ang kapangyarihan sa negosyo ng pamilya. Bilang nakatakdang tagapagmana, sasalubungin lang ng napakaraming pagsubok at hadlang si Yuan Lim kapag lumaki ito, at yun ang pinaka ayaw nilang mangyari, dahil ang tunay na mga magulang na nagmamahal ay laging naghahanda para sa kinabukasan ng anak. Kailangang isipin ni Isabela  ang  kapakanan ng kanyang anak.

Humiwalay siya ng tingin kay Rafael at humarap kay Don Manuel "Hindi po kami maghihiwalay, Tiyo. Ikaw naman masyado po kayong nag-iisip ng kung ano-ano. Usap-usapan lamang po ang lahat ng iyon."

Dugtong pa ni Rafael, "Hindi madaling magbago ang aming pagsasama na tumagal na ng maraming taon." Ibinaba niya ang kanyang paningin at tumitig kay Isabela. "Hindi ba, Isabela?"

Sa sandaling iyon, tila may gumuhit na kung ano sa puso ni Isabela. Masakit man at manhid, napaisip siya, kung totoo lang sana ito... kung wala sanang nangyaring masama, napakaganda sana nito.

Gabi na nang makalabas sila sa lumang mansyon.

"Ibalik mo kami sa villa," utos ni Rafael sa drayber.

"Hatid mo na lang ako sa susunod na kanto," Sabi ni Isabela at lumayo siya nang kaunti. "Hindi na ako babalik doon."

Halata ang pagkadismaya sa kilos ni Rafael. Muli niya itong hinila nang mahigpit sa kanyang bisig at sinabing iiwasan mo na lang ba ako nang ganito?" 

 

"Pwede bang tama na, hindi na tayo nag papanggap. Wala na akong dahilan para bumalik pa sa villa." Sinadya ni Isabela na lumayo nang kaunti at hindi makaharap nang diretso kay Rafael.

 

"Saan mo balak tumira?" tanong ni Rafael.

 

Napangiti nang mapait si Isabela. "May pakialam ka ba talaga kung saan ako pupunta?"

 

Nanatiling tahimik si Rafael, bakas ang lungkot sa kanyang mukha. Wala nga namang pakialam, wika ni Isabela sa kanyang sarili. 

Anim na taon na ang lumipas, pero kahit kailan ay hindi nagkaroon ng puwang sa puso niya si Isabela. Nakakaawang isipin pero pagod na pagod na siya sa pagmamahal na siya lang ang gumagawa. Sapat na yun. Ito na ang katapusan.