Chapter 6

Napahawak ako sa gilid ng lababo habang walang tigil ang pagbugso ng pait mula sa kailaliman ng aking sikmura. Parang pinipiga ang aking bituka, at ang bawat dighay ko ay nag-iiwan ng nakapapasong hapdi sa aking lalamunan.

Sumasayaw ang paningin ko, at ang tunog ng malakas na ulan sa labas ay tila naging isang malayong ugong sa aking pandinig.

“Adelina! Diyos ko, ano’ng nangyayari sa iyo?”

Naramdaman ko ang mabilis na paglapit ni Auntie Lottie. Hinawakan niya ang aking buhok upang iangat ito habang marahang tinatapik ang aking likod. Ang dati’y masangsang na amoy ng kanyang pabango ay muling humampas sa aking ilong, dahilan upang muli akong mapaduwal nang walang mailabas kundi laway at asido.

“U-Umalis ka muna, Auntie… ang pabango mo,” nanghihina kong pakiusap habang binubuksan ang gripo para magmumog.

Mabilis na lumayo si Auntie Lottie, bakas ang pagtataka at matinding pag-aalala sa kanyang mukha. Kumuha siya ng baso ng tubig at maingat na inabot iyon sa akin nang makatayo ako nang maayos.

“Isang buwan ka nang ganyan, Adelina? Ngayon ko lang nakita na nagsuka ka nang ganyan kalala,” pambungad niya, habang ang kanyang mga mata ay unti-unting bumaba patungo sa aking tiyan.

Biglang gumuho ang lupa sa aking kinatatayuan. Ang malamig na tubig na iniinom ko ay parang naging yelo sa aking lalamunan. Isang buwan. Isang buwan na mula nang gabing iyon. Isang buwan na nang ibenta ko ang aking katawan at si Sir Carter ang nakauna sa akin. Isang buwan na akong nakatulala sa sala, ni hindi ko namamalayan ang paglipas ng mga araw, at lalong hindi ko binilang kung kailan ang huling buwanang dalaw ko.

‘Hindi… hindi maaari,’ bulong ng isang bahagi ng aking isip na pilit itinatanggi ang unti-unting nabubuong katotohanan.

“Adelina… kailan ang huling regla mo?” seryoso at mababa ang boses ni Auntie Lottie. Wala na ang gasgas at matalas niyang tono; purong seryosong tanong ng isang matandang babae ang narinig ko.

Hindi ko siya sinagot. Napasandal ako sa gilid ng lababo, unt-unting nangangatog ang aking mga tuhod. Ang takot na naramdaman ko noong mamatay si Mama ay nahaluan ng isang matinding kilabot.

“Diyos ko,” bulong ni Auntie Lottie nang mabasa ang katahimikan ko. Napasapo siya sa kanyang noo. “Kaya pala… kaya pala nangangayat ang katawan mo.”

“Huwag ngayon, Auntie. Pakiusap, huwag ngayon,” pakiusap ko habang lumuluha.

Pero dahil siya si Auntie Lottie, alam kong hindi tibigil ang pagbubunganga niya.

“Hindi ba kayo gumamit ng proteksyon?”

Tinignan ko si Auntie na may pagtataka sa aking mga mata. “H-Hindi po.”

Ni hindi ko nga alam na dapat palang gumamit ng ganoong proteksyon kapag pumasok ka sa pagbebenta ng katawan!

“Ang bobo mo talaga, Adelina! Pagbebenta ng katawan ang pinasukan mo, hindi pagiging ina!”

Nakita ko ang pagkataranta ni Auntie Lottie dahil sa posibleng pagbubuntis ko.

“Ang sabi ko, magpakapokpok ka at hindi magpabuntis!” pagpapatuloy ni Auntie Lottie kahit hindi pa naman kami sigurado na may buhay na nga sa sinapupunan ko.

“Auntie, h-hindi pa naman sigurado na buntis ako,” halos pabulong kong sagot kay Auntie.

Ang galit ko kanina ay biglang nawala dahil sa haka-haka ni Auntie. Samantalang si Auntie ay nawala ang pagiging malungkot sa kanyang mukha at napalitan ito ngayon ng pagkataranta at pag-aalala.

“Aalamin natin! Bibili ako ng pregnancy test!”

Kaya kahit na malakas ang ulan, lumabas si Auntie Lottie upang bumili ng pregnancy test. Kalaunan, nang bumalik siya ay may dala-dala nga itong limang pregnancy test. Iba-iba pa ang brand.

“Gamitin mo lahat ‘yan para sigurado tayo.”

Walang sabi-sabi, sinunod ko ang gusto ni Auntie. At habang inilalagay ko ang ihi ko sa mga pregnancy test, nanginginig ang mga kamay ko.

“Hindi pa ba tapos, Adelina?!”

Ang pagkalampag ni Auntie Lottie sa pinto ang siyang nagpakaba lalo sa akin. Hindi ako sumagot kay Auntie Lottie dahil hinihintay ko ang resulta ng limang pregnancy test na nasa harapan ko ngayon.

Hindi na nakatiis si Auntie Lottie at binuksan niya na ang pinto ng banyo. Hindi ako bumaling dito nang makalapit siya sa akin dahil hindi ko na magawang huminga nang maluwag habang tinitingnan ko ang mga pregnancy test.

Halos pigil ang aming hininga nang unti-unti ngang nagkaroon ng tig-isang linya ang bawat pregnancy test, at nang unti-unting lumitaw ang pangalawang guhit, hindi na napigilan ni Auntie ang eskandalosa niyang pagsinghap. Samantalang ako ay napapikit nang mariin.

“A-Auntie, anong gagawin ko?” halos pabulong kong tanong nang humarap ako kay Auntie Lottie.

“Ipalaglag mo, Adelina! May kilala akong marunong maglaglag ng bata.”

Napahawak ako sa aking tiyan dahil sa tinuran ni Auntie Lottie. May munting anghel na nabubuhay rito. Wala siyang kasalanan na nabuo siya, pero ang gusto ni Auntie Lottie ay ipalaglag ko siya? Gusto ni Auntie na ipalaglag ko ang anak ko?

Wala na si Mama. Si Auntie Lottie na lang ang pamilyang mayroon ako, at ang buhay sa tiyan ko… tila binibigyan ako nito ng pag-asa na magpatuloy kahit na ganito ang nangyayari sa buhay ko.

“A-Auntie, ayoko.”

Unti-unting muling bumuhos ang mga luha ko. Lumuluha ako ngayon hindi dahil sa pagsisisi at galit na may nabuo sa sinapupunan ko, kundi lumuluha ako dahil may isang anghel na ipinaparamdam na hindi ko kailangang mag-isa sa mundo dahil narito na siya.

“Ano?!” gulat na tanong ni Auntie. “At paano mo bubuhayin ang bata na iyan nang mag-isa?”

Pinunasan ko ang mga luha ko. “Magtatrabaho ako, Auntie.”

“Na buntis ka? At anong trabaho? Pagiging janitor ulit?”

“A-Auntie, gusto kong buhayin ang anak ko. Pakiusap, huwag ninyo na po akong kontrahin sa gusto ko.”

Napasabunot si Auntie sa kanyang sariling buhok sa sagot ko sa kanya.

“Ang bobo mo talaga, Adelina!” mariin na sambit ni Auntie sa akin. Ramdam ko ang pagkadismaya sa boses niya. “Sige, kung palalakhin mo ‘yan, sabihin natin kay Sir Carter.”

Nanlaki ang mga mata ko. Mabilis din akong umiling kay Auntie Lottie na siyang dahilan kung bakit kumunot ang noo niya.

“Bubuhayin ko nang mag-isa ang anak ko, Auntie.”

“Adelina, mag-isip ka—”

“Auntie, sa tingin ninyo ba ay tatanggapin ni Sir Carter ang anak ko? Mayaman siya, Auntie. Ang isang katulad ko na nagbenta ng katawan ay hindi niya paninindigan at pananagutan. Iisipin lang niya na sa loob ng isang buwan ay sino-sinong lalaki ang nakàtalîk ko, kaya hindi niya siya maniniwala na anak niya ang dinadala ko.”

Sandaling natigilan si Auntie sa sinabi ko. At nang magsalita ito ay napangiti na lang ako.

“Bahala ka na nga, Adelina! Gawin mo ang gusto mo dahil katawan mo naman iyan.”

Sa unang pagkakataon, niyakap ko nang mahigpit si Auntie Lottie. Bigla lang din nawala sa aking sistema ang amoy niyang nakakasuka nang yakapin ko siya. Nang maramdaman ko ang pagiging estatwa ni Auntie Lottie ay humiwalay ako ng yakap sa kanya.

“Siguraduhin mo munang mahigpit ang kapit ng anak mo sa matres mo kung gusto mong buhayin talaga ‘yan,” walang buhay na sabi ni Auntie bago siya lumabas ng banyo, pero nakita ko ang bahagyang paglambot ng kanyang mukha.

Sa tulong ni Auntie Lottie, pumunta kami sa ospital at nagpacheck-up. Hindi naman maselan ang pagbubuntis ko kaya maaari pa rin akong magtrabaho habang hindi pa malaki ang aking tiyan. Hinatid din ako ni Auntie Lottie sa dati kong pinagtatrabahuhan matapos naming magpacheck-up, at wala akong nakitang pagtutol sa mukha niya nang iwan ako nito.

Nilibot ko ang aking paningin sa paligid habang hawak ang aking lumang envelope. Alam kong mahihirapan akong makahanap ng trabaho sa kalagayan ko ngayon, pero kailangan kong magpakatatag para sa munting buhay sa aking sinapupunan.

“Adelina Sanchez? Pumasok po kayo sa opisina ni Sir Kaito,” sabi sa akin nang nasa information desk nang ipasa ko ang resume ko dahil sinubukan kong mag-apply bilang secretary.

Huminga ako nang malalim bago humakbang. Sinunod ko ang bilin sa akin at nang makarating ako sa opisina ni Sir Kaito, tatlong beses akong kumatok bago ako tuluyan pumasok.

Isang lalaki na nakaupo habang umiiyak ang nadatnan ko sa loob ng kwarto.

“Are you my new secretary?” umiiyak na tanong nito sa akin.

Kahit lito ay tumango ako.

“Please close the door,” malamig ang boses nito at malalim din.

Pero nang masara ko ang pinto, umalungong ang kanyang iyak at ang boses niya ay biglang naging boses babae.

“Porket bakla ako ay lolokohin niya lang ako?!” sambit nito sa kawalan, bago niya ako muling tinignan. “Come here. Kailangan ko ng makakausap.”

Dali-dali akong lumapit sa kanya. At habang pinapakinggan ko ang problema niya, unti-unting naging palagay ang loob namin sa isa’t isa, na siya palang magiging dahilan kung bakit magiging matalik ko siyang kaibigan sa mga daraan na taon.