All Chapters of The Contract: Beginning of His Obsession : Chapter 1 - Chapter 10

Ang bawat tunog ng takong ko habang naglalakad ako sa tila walang katapusang pasilyo ay sumasabay sa marahas na kabog ng dibdib ko. Ang maikli kong damit—na halos litaw na ang buong katawan ko—ay tila sumasakal sa akin, isang matinding nagpapaalala na kailangan kong sikmurin ang gagawin ko ngayong gabi. “Tandaan mo, Adelina, kailangan mo ng pera kaya kahit anong sabihin ng customer ay gawin mo.” Umalingawngaw ang boses ni Auntie Lottie sa tainga ko habang patuloy pa rin ako sa paglalakad. Oo, kailangan ko ng pera. At ang pumasok agad sa isip ko ay si Auntie Lottie na nagtatrabaho bilang manager sa eksklusibong bar. Nagpabugaw ako sa kanya kahit wala pa akong karanasan dahil kailangan na ni Mama na magpalagay ng ICD o Implantable Cardioverter-Defibrillator. Lumulubha na ang sakit sa puso ni Mama at kailangan niya ng malagyan kaagad ng ICD upang kahit papaano ay may magmonitor sa puso niya kapag bumibilis o bumabagal ang pagtibok nito. “Tama ang desisyon mong lumapit sa akin,

Sinalubong ako ng malamig na hangin ng madaling-araw pagkalabas ko sa eksklusibong bar na iyon. Mahigpit kong yakap-yakap ang aking bag, kung saan nakatago ang tsekeng nagkakahalaga ng isang milyong piso. Isang milyong piso kapalit ng aking dangal.Pakiramdam ko ay napakadumi ko, at kahit anong ligo ang gawin ko ay hindi na muling maibabalik ang dating Adelina. Nanginginig ang aking mga daliri habang nakakapit sa strap ng bag. Pero tuwing hihaplusin ko ang piraso ng papel sa loob nito, napapalitan ng tapang ang aking panghihina. “Para kay Mama,” mahinang bulong ko sa aking sarili.“Adelina!”Napatigil ako sa paglalakad nang marinig ko ang pamilyar na boses mula sa isang madilim na sulok ng parking lot. Lumabas doon si Auntie Lottie, na may hawak na manipis na jacket at tila kanina pa ako nito hinihintay habang humihithit ng sigarilyo. Bumuga siya ng usok bago nagmamadaling lumapit sa akin.Agad niya akong tinitigan mula ulo hanggang paa, at mabilis na hinila ang aking braso paupo sa

Inilibing namin si Mama nang tahimik ako. Sa buong burol niya ng isang linggo, walang narinig mula sa akin si Auntie Lottie. Dahil hindi ko kayang isumbat ang lahat sa kanya, gayong may kasalanan din ako. Kasalanan ko rin naman dahil kung hindi ako pumasok sa trabaho ni Auntie, baka ngayon ay kasama ko pa rin siya. Baka hindi lang mahigit isang linggo ko lang siya kasama; baka umabot pa siya ng tatlong buwan katulad ng sinabi ng doktor niya. “Adelina, dinalhan kita ng pagkain.” Dire-diretso si Auntie Lottie sa kusina upang ilagay doon ang pagkain na dala niya. Isang buwan matapos ilibing ni Mama, tulala pa rin ako. Halos hindi na nga ako lumalabas sa tinutuluyan kong apartment. At sa loob ng isang buwan na iyon, walang palya ang pagdalaw sa akin ni Auntie Lottie. Sa umaga ay dinadalhan ako nito ng pagkain, sa gabi naman ay pinaglilinis niya ako. Samantalang ako, nakatulala lang habang nakaupo sa sala. Minsan lang ako gumagalaw—kapag kailangan lang kumain at maligo. “Kung n

Mabilis na lumipas ang limang taon. Hanggang ngayon ay hindi ko maisip kung paano ako nakabangon sa loob ng limang taon na iyon. Basta ang alam ko lang, malaki ang nagbago sa buhay ko makalipas ang limang taon.Si Auntie Lottie ang siyang naging katuwang ko sa pangangalaga sa aking anak magmula nang isinilang ko ito. Umalis na rin si Auntie Lottie sa pagtatrabaho sa bar at ako na ang bumubuhay sa kanya. At sa loob ng nakalipas na limang taon, malaki rin ang pagbabago kay Auntie — naging mapagmahal itong tiya sa akin, at naging maalaga naman siyang lola sa aking anak.Nagkaroon din ako ng kaibigan — isang kaisa-isang kaibigan na naging tunay sa akin sa nakalipas na limang taon. Si Kaito — ang bakla kong boss na hanggang ngayon ay natatakot pa rin siyang umamin sa pamilya niya kung ano talaga siya.Sina Auntie Lottie at Kaito ay malaking parte kung bakit nakabangon ako sa dilim at pangungulila kay Mama. Malaki silang parte ng buhay ko kung nasaan man ako ngayon.“Mama, look! I drew us u

Parang biglang nawalan ng hangin sa loob ng malaking sala ng mansiyon. Napako ang aking mga paa sa mamahaling marmol na sahig habang nakatitig sa lalaking nakatayo sa harap ko. Ang tindig niya, ang pamilyar na panga, at ang matatalas na mga mata na gabi-gabi kong nakikita sa tuwing tinitingnan ko ang natutulog kong anak — walang duda. Siya nga.Si Carter Vergara.“Fatima, Carter, siya si Adelina. Ang tinutukoy kong kaibigan ko sa tawag kanina na pwedeng tumulong sa inyo,” basag ni Kaito sa katahimikan. Halos hindi ko marinig ang boses niya dahil sa lakas ng kabog sa aking dibdib.Humarap sa amin ang isang magandang babae na may sopistikadong tindig. Si Fatima. Agad na sumilay ang ngiti sa kanyang mga labi, isang ngiting punong-puno ng pag-asa. “Mabuti naman at nakarating kayo. Maupo kayo, please.”Lumingon si Fatima sa kanyang asawa. “Darling, siya si Adelina.”Tumingin sa akin si Carter. Walang mababakas na emosyon sa kanyang mukha, ngunit ang lalim ng titig niya ay tila ba hinuhubar