Chapter 2

Bahagyang siyang napalunok. Hindi niya alam kung paalala ba ang sinasabi nito o isang babala. Halimaw? Galit sa mayayaman? Napataas ang isang kilay niya sa isip. Buong buhay niya, lahat ng managers ng kompanya nila ay yumuyuko sa tuwing dadaan sila ng lolo niya. Sino ang lalaking ‘to para katakutan ng lahat? At anong karapatan niya para magalit sa mga mayayaman?

“Pasok ka na, Reina. Sana umabot ka ng isang linggo. Mukhang matino ka pa naman,” huling hirit pa nito bago siya iniwan do’n na parang ayaw madamay sa kung ano mang gulo ang mangyayari sa loob ng silid na iyon.

Hindi man lang ako tinuruan kung anong gagawin? Ang galing.

Humingang malalim si Reina. Inayos ang nagusot na simpleng t-shirt at medyo kupas na blazer. Kumatok siya ng tatlong beses sa glass door at hinintay na papasukin siya.

“Enter,” isang malalim, at malamig na boses ang narinig sa loob. Walang kahit anong bahid ng emosyon o init ang boses nito.

Dahan-dahang binuksan ni Reina ang pinto at pumasok. Napansin niya kaagad na design ng opisina. Minimalist ngunit magulo. Masakit sa mata niya. May mga blueprint na nakasabit sa dingding, mga architectural models ng gusali sa gilid na basta na lang nilagay, at isang malaking malaking lamesa na puno ng mga documento, tasa ng kape, at tatlong magkakaibang monitor ng computer. Sa likod ng lamesa, nakaupo ang isang lalaki.

He was wearing a crisp white button-up shirt na nakatapi hanggang siko, kitang-kita tuloy ang kaniyang lean ngunit muscular na braso. Medyo magulo rin ang kaniyang buhok, na tila ilang beses ng sinuklay gamit ang kamay dahil sa matinding stress. Aaminin niyang gwapo ito sa unang tingin palang, may matangos na ilong, makapal ang kilay, maugat ang kamay, at may matatalas na matang nakatutok sa harap ng computer. Mukha rin itong workaholic at walang balak makipagkaibigan.

“Good morning, Sir Enzo. I’m Reina Olaso po, ang bagong Intern mula sa—”

“You’re already late by three minutes, Ms. Olaso,” putol ng lalaki sa kaniyang sinabi nang ‘di man lang tumitingin sa kaniya. Ang mga daliri ay patuloy pa ring tumitipa sa keyboard, kaya’t paminsan-minsan ay na-d-distract siya.

“Excuse me, sir? Late? Pero 8:00 A.M po ang start ng shift ko. Three minutes lang naman po ang lumipas, at dahil ang laki ng floor—”

Huminto ang lalaki sa pagtipa atsaka dahan-dahang inaangat ang kaniyang tingin. Nang magtagpo ang kanilang mga mata, naramdaman ni Reina ang kakaibang koryente ng kaba at inis. Kulay dark brown ang mga mata ni Enzo, matalas, at punong-puno ng awtoridad ang bawat iginagawad na tingin.

“Three minutes is still late, Ms. Olaso. No more excuses. Admit your mistake,” mariing wika ni Enzo sabay sandal sa swivel chail bago pinagdikit ang dulo ng mga daliri. “Dito sa opisina, ang tatlong minuto ay puwedeng maging dahilan para mawalan ng million ang kompanya. We cannot accommodate a mindset that dismisses a three-minutes delay as insignificant; punctuality is expected here. Kung hindi mo kaya, bumalik ka na lang sa university na pinanggalingan mo at huwag ng ituloy ang internship na ‘to. I don’t tolerate mediocrity.”

Naramdaman ni Reina ang mabilis na pag-akyat ng dugo sa kaniyang pisngi. Ito ang unang pagkakataong pinagsabihan siya ng gano’n! Sino ba siya sa tingin niya? Kung alam lang nito na ang nasa harap niya ay ang apo mismo ng may-ari ng building na ‘to, baka magbago ang tono ng pananalita nito! Gusto niyang isigaw iyon sa pagmumukha nito, gusto niyang magtaray, ngunit bigla niyang naalala ang mukha ng kaniyang lolo at ang nakakalokong ngiti nito habang pinaplano ang kasal niya sa anak ng partner nito. Napilitan siyang pakalmahin ang sarili. Nilunok niya ang kaniyang pride, kahit gustong-gusto niya na itong ipahiya.

“I’m sorry, sir. Hinding-hindi na po mauulit,” napipilitang sagot niya na may pekeng ngiti sa labi. Habang ang mga kamao niya’y mahigpit na nakakuyom sa gilid ng kaniyang hita. 

Hindi man lang gumalaw at tinitigan lang siya ni Enzo ng ilang segundo, sinusuri kung seryoso ba siya o nagpapanggap lang. Pagkatapos ay kinuha nito ang makapal na stack ng folder atsaka ibinaba sa harap ni Reina. Lumikha iyon ng malakas na tunog, kaya bahagya siyang nagulat.

“Good. Dahil wala akong panahon para sa mga taong nagpapa-baby at intern na sobrang bagal kumilos na akala mo’y hindi tinuruan ng tama,” pabalang nitong sabi, malamig ang boses atsaka itinuro ang mga folder. “Here are the department’s project blueprints and financial reports from the previous year. I need you to arrange them alphabetically, log the summaries into Excel with the correct formatting, and archive them in the storage room down the hall. Now, get them and I expect everything to be completed before lunch.”

Parang malaglag ang panga niya sa inuutos nito. Kung susukatin niya, umabot iyon hanggang sa itaas ng braso niya. And before lunch? Apat na oras na lang bago mag-lunch! Seryoso ba siya? Anong akala niya sa akin, kalahating kabayo? Apat ang kamay? Ang halimaw niya talaga!

“P-pero ang dami po nito, sir. Atsaka may specific formatting ka po ba kayong ginagamit sa Excel sheet niyo para hindi po ako magkamali sa pag-input—”

“Could you speak professionally, Ms. Olaso? Hindi ka nag-de-defend ng thesis mo para mautal,” sarkastikong hirit ni Enzo, ibinalik ang tingin sa screen ng computer. “Nakalagay sa resume mo na proficient ka sa basic office tools at computer operations. Kaya sa simpleng pag-e-encode at pag-a-alphabetize lang ay kailangan pa kitang i-baby? Are you serious, Ms. Olaso? Anong gusto mo, i-guide pa kita? Parang ako na rin ang gumawa. I do not hira interns to teach them basic skills. Find a way. Magtanong ka sa labas kung gusto mo, pero huwag mo akong tanungin sa mga bagay na dapat ay natutunan sa no’ng nag-aaral ka palang.”

Napakagat labi si Reina sa sobrang gigil at hiya. Ang sungit! Ang yabang-yabang pa! Ang bastos ng ugali! Akala mo naman sobrang perpekto niya… porque gwapo siya, akala niya nakaka-cool ‘yon?

Gusto niyang umiyak sa sobrang hiya. Buong buhay niya, apat na kasambahay ang nag-uunahan sa tuwing mayro’n siyang hinihingi. Ngunit ngayon, wala siyang awtoridad. Kahit paghinga, parang kailangan niya pang magpaalam dito.

“Noted po, sir. Gagawin ko na po, ngayon din,” sagot ni Reina kahit gigil na gilit na siya rito.

Binuhat niya ang mabigat na stack ng mga foldar. Halos mawalan pa siya ng balance dahil sa bigat, sabayan pa ng flat shoes niyang kanina niya pa pino-problema. Humakbang na siya palabas, pilit lumakad ng tuwid. Hindi na siya lumingon pa at baka mas lalo lang masira ang araw niya dahil sa nakakainis nitong pasaring,

Naupo si Reina sa isang cubicle na para sa mga bagong intern. Maliit ang mesa, may lumang monitor, at isang upuan na gumigiwang sa tuwing gumalaw siya. Matamlay niyang tiningnan ang mga papel sa harap niya. Ramdam niya na kaagad ang matinding pagod kahit nagsisimula palang ang araw niya.

Kung hindi lang dahil sa letcheng kasal na ‘yan ay hinding-hindi siya hahantong sa ganitong tagpo. Pero iba ‘ata ang plano sa kaniya ng tadhana. Kaya ito siya ngayon, kailangan niyang harapin araw-araw ang bweset na Enzo na ‘yon.

“Humanda ka talaga sa akin, Alvendo,” bulong ni Reina habang nakatingin sa glass door ng opisina ni Enzo. “Kapag natapos ko ang dalawang buwan na ‘to, at nakuha ang posisyon ko… sisiguraduhin kong luluhod ka sa harap ko.”