Chapter 3

Nanatiling nakaupo lang si Arabella sa kama habang hawak ang tiyan. Sa labas ng bintana, unti-unti nang lumulubog ang araw. 

Ilang sandali pa ay biglang tumunog ang kanyang cellphone.

Saglit siyang natigilan bago ito dahan-dahang dinampot mula sa kama. Nang makita niya ang pangalan sa screen, bahagyang gumalaw ang kanyang ekspresyon. 

Nang makita kung sino ang tumatawag, agad niya itong sinagot.

“Professor Lhanze napatawag po kayo?”

Sa kabilang linya, diretso ang boses nito.

“May bakanteng slot para sa doctoral studies sa UST,” diretso nitong sabi. “Gusto mo bang ituloy?” 

Napahinto si Arabella, at natahimik siya. Ngunit sa loob niya, parang may kung anong matagal nang natutulog ang biglang nagising.

Parang may humintong tibok sa loob ng dibdib ni Arabella.

Doctoral studies. Pangarap niya iyon noon bago siya naging asawa ni Nathaniel. 

“Kung hindi ka pa handa, pwede naman—”

“Pupunta po ako,” mabilis ang sagot niya. Halos hindi niya pinag-isipan. 

Sa kabilang linya, bahagyang natahimik ang propesor. Marahil ay nagulat ito.

Dahil alam ni Professor Lhanze kung gaano kamahal ni Arabella si Nathaniel. Kung paanong halos lahat ng desisyon niya sa buhay ay unti-unting umikot dito. Kung paano nito unti-unting isinuko ang mga plano at pangarap para manatili sa tabi ng lalaking hindi naman siya mahal nito.

“Kailan po?” mahina tanong Arabella.

“Bukas, alas-diyes. Pumunta ka sa opisina ko,” sabi nito kalaunan.

“Sige po.”

Pagkababa ng tawag, napabuntong-hininga si Arabella bago marahang sumandal sa headboard ng kama. Hindi niya maipaliwanag ang biglang gaan sa dibdib niya. Hindi pa iyon saya, pero sa unang pagkakataon, parang may bahagi sa kanyang gustong mabuhay muli. 

Dahan-dahan niyang tinanggap ang isang katotohanang pilit niyang iniiwasan. Na kailanman ay hindi siya mamahalin ni Nathaniel. Hindi magbabago ito kahit pa dinadala niya ang anak nito sa sinapupunan.

Makalipas ang ilang minuto, muling tumunog ang cellphone niya. Tumawag si Maricel Monteverde, at pinapabalik siya sa lumang mansyon.

Siguro dahil nalaman na nito ang resulta ng check-up at ang kasarian ng batang dinadala niya. 

Tahimik siyang tumayo at nagtungo sa banyo upang maligo.

Pagharap niya sa salamin matapos magbihis, saglit siyang natigilan.

Halatang pagod ang mukha niya. Namamaga ang kanyang mga mata dahil ilang araw na siyang walang maayos na tulog.

Hindi niya maalala kung kailan siya huling tumingin sa sarili nang hindi nakakaramdam ng lungkot. 

Tahimik siyang naglagay ng kaunting makeup para maitago ito. Nagsuot siya ng pink na jacket at puting sumbrero bago dahan-dahang lumabas ng silid.

Ngunit bago pa siya tuluyang makalabas ng bahay, tumunog muli ang kanyang cellphone.

Natigilan siya nang makita niya ang pangalan ni Nathaniel. Sinagot niya ang tawag.

“Lumabas ka,”  Malamig at walang emosyon ang boses nito.

“Sige.”

Paglabas niya ng villa, agad niyang nakita ang nakaparadang Lexus sa harap ng bahay. Hindi niya napigilang mapatitig doon nang ilang segundo, dahil dalawang oras pa lamang ang nakalipas mula nang makita niyang sakay roon ang ibang babae.

Huminga siya nang malalim bago tuluyang sumakay.

Pagkapasok niya, agad sumalubong sa kanya ang matamis na pabango ng babae.

Napatingin si Arabella sa pink na teddy bear na naiwan sa upuan. Pagkatapos ay sa hair tie na suot ni Nathaniel sa pulso nito. Simpleng bagay lang iyon, pero parang masyadong personal para hindi niya maintindihan ang ibig sabihin. 

Tahimik siyang umupo at diretsong tumingin sa labas ng bintana habang umaandar ang sasakyan.

Noon, pilit pa siyang naghahanap ng paraan upang kausapin si Nathaniel. Ngayon, pakiramdam niya ay ubos na ubos na siya.

“Ano raw gender ng bata?” malamig na tanong ni Nathaniel pagkaraan ng ilang minutong katahimikan.

“Babae,” mahina niyang sagot.

Walang emosyong tumango lang si Nathaniel habang nakapukos lang sa pagmamaneho.

Ngunit ilang segundo ang lumipas bago muli itong nagsalita.

“Pagkapanganak mo, magpa-annul na tayo.”

Mahigpit na napahawak si Arabella sa laylayan ng kanyang damit. Alam niyang darating ang araw na makikipaghiwalay sa kanya ito.

Pero iba pa rin pala kapag narinig mo mismo mula sa taong matagal mong minahal.

“Sige.”

Isang salita lamang iyon.

Ngunit sa likod ng simpleng sagot na iyon, unti-unti ring tinatanggap ni Arabella na maghihiwalay din sila ni Nathaniel.  

Darating din pala talaga ang araw na mawawala si Nathaniel sa buhay niya.

Tahimik siyang napatingin sa labas ng bintana habang marahang pinaglalaruan ang kanyang mga kuko. Huminga siya nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili kahit mabigat ang dibdib niya.

Kailangan niyang maging matatag para sa anak niya. Kailangan niyang maisilang nang ligtas ang batang dinadala niya. 

At pagkatapos noon… aalis na siya.

Hindi niya alam kung gaano kasakit ang tuluyang bitawan ang lalaking minahal niya sa loob ng maraming taon.

Pero siguro, nakakapagod din palang umasa nang paulit-ulit hanggang sa isang araw, kusa ka na lang mapagod.