Chapter 2

Mabuti na lamang at napansin siya ng isang nurse, na agad siyang inalalayan pabalik sa loob ng ospital.

Ayon sa doktor, naapektuhan lamang ang sanggol dahil sa labis na stress at emosyon.

Matapos humupa ang pananakit ng kanyang tiyan, pinayagan siyang makauwi.

Mag-isa siyang nagmaneho pabalik sa kanilang tahanan sa Bel-Air—ang bahay na tinitirhan nilang mag-asawa mula nang sila ay ikasal.

Binigyan sila ng lola ni Nathaniel ng dalawang kasambahay para mag asikaso sa kanila at maalagaan ang pag bubuntis niya.

Ngunit pagdating niya sa bahay, isang pamilyar na eksena na naman ang bumungad kay Arabella. Hindi pa man siya tuluyang nakakapasok ay rinig na niya ang masayang tawanan mula sa sala.

Komportableng nakaupo roon ang dalawang kasambahay habang masayang kumakain ng mga pagkaing nakahain sa mesa. Nakabukas pa ang telebisyon at tila wala silang anumang inaalalang gawain sa bahay. Na para bang sila ang tunay na may-ari ng mansyon. 

Samantalang siya, ang legal na asawa ni Nathaniel Monteverde, ay pakiramdam niyang isa lamang siyang bisita at hindi kailanman naging bahagi sa bahay na iyon. 

Pagkakita kay Arabella, agad na tumayo ang isa sa mga kasambahay at dahan-dahang lumapit sa kanya.

“Kumusta ang resulta ng check-up mo?”

May ngiti naman ito sa labi, ngunit hindi nakaligtas kay Arabella ang kakaibang tono ng boses nito—iyong tipong parang hindi ito tunay na nag-aalala kundi naghihintay lamang ng kung anong mapag-uusapan ng kasama niya.

Tahimik lamang tumingin si Arabella dito bago marahang umiwas at nagtungo sa hagdan, dahil wala na siyang lakas para makipagtalo. 

Buong araw nang mabigat ang dibdib niya, at pakiramdam niya ay sapat na ang lahat ng narinig at nakita niya para ubusin ang natitira niyang lakas.

Ngunit bago pa man siya tuluyang makalayo, muli niyang narinig ang boses ng katulong.

“Kinakausap kita ah. Matuto ka namang sumagot.”

Bahagyang humigpit ang hawak ni Arabella sa railing ng hagdan, pero hindi siya lumingon. Dahil sanay nang marinig ang malamig na tono ng mga taong nakapaligid sa kanya sa bahay na iyon.

“Akala yata porke buntis, importante na siya,” dagdag pa ng babae, bago ito marahang natawa kasama ang isa pang kasambahay.

“Para namang baboy kung maglakad. Akala mo naman kung sino kung umasta. Nakikitira lang naman dito,” pang-iinsultong dagdag pa nito.

Napapikit si Arabella.

Saglit siyang napahinto sa pag-akyat, ngunit agad din niyang pinilit na kumilos muli.

Hindi na iyon bago sa pandinig niya.

Sa loob ng ilang buwang pananatili niya sa bahay na iyon, paulit-ulit na niyang narinig ang iba’t ibang bersyon ng parehong pang-iinsulto.

Wala raw siyang dating para maging asawa ng isang Monteverde. 

Kahit anong ayos daw niya, hindi pa rin nawawala ang pagiging ordinaryo niya. 

At higit sa lahat, isa lamang daw siyang babaeng kumapit sa pagbubuntis para maikasal sa lalaking hindi naman siya mahal.

Pagkapasok sa silid, marahang isinara ni Arabella ang pinto bago sandaling sumandal dito. Nakahinga siya nang maluwag dahil sa wakas, nakalayo rin siya sa mga matang mapanghusga at mga bulong na matagal na niyang pilit binabalewala.

Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa kama at maingat na umupo sa gilid nito. Ngunit sa sandaling wala nang ibang taong nakatingin sa kanya, tila doon din tuluyang bumigay ang natitira niyang lakas. .

Napayuko siya at marahang ipinikit ang mga mata. Pakiramdam niya ay wala nga siyang halaga.

Pagod na pagod na si Arabella. Minsan naiisip niya kung paano nauwi sa ganoon ang buhay niya. 

Hindi naman niya kailanman pinangarap na mapasok sa marangyang mundo ng mga Monteverde. Ngunit dahil sa batang dinadala niya, napilitan silang magpakasal ni Nathaniel.

Ang totoo, si Maricel Monteverde—ang lola ni Nathaniel—ang mismong nagpilit sa kasal nila.

Noong mga panahong iyon, kritikal ang kondisyon ng asawa nitong si Richard Monteverde. Halos mawalan na ng pag-asa ang buong pamilya habang nakahiga sa ospital ang matandang lalaki.

At kasabay noon, nalaman nilang buntis si Arabella.

Dahil sa isang matandang pamahiin, naniwala si Maricel na magdadala ng swerte sa pamilya ang pagpapakasal ng kanyang apo sa isang babaeng nagdadalang-tao.

At tila naniwala lalo ang lahat nang unti-unting bumuti ang kondisyon ni Richard matapos ang kasal nila.

Mula noon, bahagyang naging maayos ang pakikitungo ni Maricel sa kanya.

Ngunit hanggang doon lang iyon.

Kailanman ay hindi siya tunay na tinanggap ng pamilya Monteverde.

Sa mga mata ng mga ito, isa lamang siyang ordinaryong babaeng sinuwerte dahil nabuntis.

Isang babaeng pilit sumisingit sa mundong hindi naman talaga para sa kanya.

Napabuntong-hininga si Arabella bago dahan-dahang ipinatong ang kanyang palad sa nakaumbok niyang tiyan.

Bahagyang gumalaw ang sanggol sa loob nito.

Pagkatapos ang nangyari sa kanya maghapon, saka lamang bahagyang lumambot ang kanyang ekspresyon. Dahil nalaman niyang babae ang kanyang dinadala. Isang maliit na prinsesa.

Hindi niya namalayang bahagyang napangiti ang kanyang mga labi.

Sa gitna ng malamig at mapanghusgang mundong ito, mayroon siyang isang taong magiging kanya.

Isang nilalang na mamahalin siya nang buong puso, at magiging dahilan upang patuloy siyang lumaban.

Marahan niyang hinaplos ang kanyang tiyan habang unti-unting namumuo ang luha sa kanyang mga mata.

“Anak…” mahina niyang bulong.

Saglit siyang natigilan, tila pinipigilan ang bigat sa kanyang dibdib.

“Ikaw na lang ang meron si Mama.”

Habang marahan niyang hinahaplos ang sariling tiyan, tahimik siyang nangako sa sarili.

Anuman ang mangyari, hindi niya hahayaang maramdaman ng anak niya ang lungkot na matagal na niyang kinikimkim.

Kahit wala siyang kakampi. At kahit mapagod siya, poprotektahan niya ang batang ito. At mamahalin nang higit pa sa paraan ng pagmamahal na kailanman ay hindi niya natanggap.