บทที่ 2

สายถูกตัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ไอรินนั่งนิ่งงันด้วยความงุนงง ‘คุณหญิงศิริพร’ คือแม่ของสกาย... ทำไมแม่เธอต้องนัดแม่สกายด้วย

ลางสังหรณ์ประหลาดเริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้อง หญิงสาวรีบกดสลับแอปพลิเคชันเข้าไปในอินสตาแกรมของตัวเองทันที

วินาทีที่หน้าฟีดโหลดเสร็จ โลกทั้งใบของไอรินแทบจะหยุดหมุน

ภาพล่าสุดที่ถูกโพสต์เมื่อประมาณตีสามของเมื่อคืน

เป็นภาพเซลฟี่ที่เบลอเล็กน้อยจากความเมา แต่ยังเห็นหน้าเธอชัดเจน ไอรินในภาพหน้าแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำเยิ้ม กำลังชูสองนิ้วใส่กล้อง แต่จุดพีคไม่ได้อยู่ที่หน้าเธอ

มันอยู่ที่แบ็กกราวด์ด้านหลัง

ผู้ชายตัวโตเปลือยท่อนบนนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงเดียวกัน ใบหน้าด้านข้างของเขาชัดเจนพอที่คนทั้งมหาลัยจะดูออกว่าเป็น ‘สกาย’ เดือนคณะวิศวะปีสาม ทายาทบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่

และสิ่งที่ทำให้ไอรินแทบอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง คือแคปชันสั้นๆ ใต้ภาพ

'ไอ้ลูกหมา 🐶'

ยอดกดไลก์พุ่งทะลุหลักหมื่น ยอดคอมเมนต์อีกหลายพัน และยอดแชร์ที่พุ่งกระฉูดจนน่ากลัว

“เชี่ย...” ไอรินสบถออกมาคำโต มือสั่นระริกขณะเลื่อนดูคอมเมนต์

[ช็อกวงการมาก! ไปคบกันตอนไหน!]

[กรี๊ดดดดดดด พี่สกายของฉันนนน]

[แคปชันไอ้ลูกหมาคืออัลไลลลล แฟนกันเหรอ หรือยังไง!]

[เตียงคุ้นมาก คอนโดพี่สกายปะ]

[เมื่อคืนเห็นพี่สกายอุ้มพี่ไอรินออกจากผับด้วยแหละ!]

ไอรินหน้าซีดเผือด เลือดในกายเย็นเฉียบ เธอรีบกดที่จุดสามจุดมุมขวาบนของโพสต์ หวังจะลบมันทิ้งให้เร็วที่สุด

“ลบไปก็ไม่มีประโยชน์”

เสียงเรียบๆ แทรกขึ้นมา ไอรินเงยหน้าขวับไปมองสกายที่ตอนนี้หยิบ โทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาสไลด์หน้าจอเล่น

“หมายความว่าไง!”

สกายหันหน้าจอโทรศัพท์ของเขามาให้เธอจอดู มันคือหน้าแชตไลน์ที่ส่งมาจาก ‘คุณแม่’ ของเขา

ในแชตนั้นมีรูปแคปหน้าจอโพสต์ของไอริน พร้อมข้อความสั้นๆ ว่า

'พาน้องกลับมาคุยที่บ้านใหญ่เดี๋ยวนี้ ศิวัช'

“แม่ฉันเห็นแล้ว” สกายพูดหน้าตาย “และผู้ใหญ่ทุกคนก็เห็นหมดแล้ว”

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!” ไอรินทึ้งหัวตัวเองอย่างแรงจนผมยุ่งเหยิงไปหมด อาการปวดหัวจากแฮงก์เมื่อกี้เทียบไม่ได้เลยกับความปวดประสาทที่กำลังเผชิญหน้าอยู่ “ทำไมนายไม่ห้ามฉัน! ตอนที่ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป นายทำบ้าอะไรอยู่ฮะสกาย!”

“ฉันหลับ”

“คนอย่างนายเนี่ยนะจะหลับลึกขนาดที่คนมาถ่ายรูปข้างๆ แล้วไม่รู้เรื่อง! นายมันหูไวตาไวจะตาย!”

“ก็บอกว่าหลับ” สกายย้ำคำเดิม สบตาเธอตรงๆ โดยไม่มีหลบตา แววตาคู่คมยังคงนิ่งสนิทราวกับน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง

ไอรินกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด มือที่กำ โทรศัพท์มือถือแน่นจนข้อขาว เธอไม่เชื่อหรอกว่าสกายจะไม่รู้เรื่อง หมอนี่ฉลาดเป็นกรดและรอบคอบเสมอกับทุกเรื่อง ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้เธอถ่ายรูปบ้าๆ นี่ลงโซเชียลได้ถ้าเขาไม่อนุญาต

แต่ประเด็นคือ เขาจะปล่อยให้รูปนี้หลุดไปทำไม ในเมื่อความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขามันไม่ได้มีอะไรดีเลยสักนิด

“นายตั้งใจใช่ไหม” ไอรินหรี่ตามอง จับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของคนตรงหน้า

“ตั้งใจอะไร”

“ตั้งใจให้รูปนี้หลุด นายอยากแก้แค้นฉันเรื่องที่ฉันเคยทำโมเดลนายพังตอนปีหนึ่งใช่ไหม หรือเรื่องที่ฉันด่านายหน้าคณะเมื่อเดือนก่อน!”

สกายถอนหายใจยาวๆ มือหนาวาง โทรศัพท์มือถือลงบนเตียง ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กางเกงวอร์มสีดำเกาะอยู่หมิ่นเหม่ที่สะโพกสอบ รูปร่างหนาและไหล่กว้างๆ ของเขาแผ่กลิ่นอายคุกคามออกมาจนไอรินเผลอขยับตัวถอยร่นไปชิดขอบเตียงอีกฝั่ง

เขาเดินอ้อมเตียงมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ก้มมองร่างเล็กที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม

“ถ้าฉันอยากแก้แค้นเธอ ไอริน...” สกายโน้มตัวลงมาใกล้ วางมือทั้งสองข้างคร่อมร่างเธอไว้กับฟูกเตียง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงอยู่ห่างจากใบหน้าเธอแค่คืบ “ฉันมีวิธีที่สนุกกว่านี้เยอะ”

ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้ม ไอรินเบิกตากว้าง กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นอายฝนที่ชัดเจนขึ้นทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นผิดจังหวะ เธอพยายามจะดันอกเขาออก แต่มือกลับสั่นจนไร้เรี่ยวแรง

“ถอยไป” เธอเค้นเสียงสั่ง แต่เสียงกลับสั่นพร่าอย่างน่าโมโห

สายตาของสกายเลื่อนจากดวงตากลมโตของเธอ ลงมาที่ริมฝีปาก และหยุดนิ่งอยู่ที่ลาดไหล่เนียนอีกครั้ง

“รอยนั่น...” เขากระซิบชิดริมหู “ชัดดีนะ”

ไอรินสะดุ้งสุดตัว รีบดึงคอเสื้อเชิ้ตให้ปิดชิดขึ้นไปถึงคอทันที ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ รอยที่เขาพูดถึง... รอยแดงตรงคอ!

เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

“ฉันบอกให้ถอยไปไงไอ้บ้า!” ไอรินออกแรงผลักเต็มที่ คราวนี้สกายยอมผละออกไปยืนตัวตรงอย่างง่ายดาย เขายกมือขึ้นลูบผมตัวเองลวกๆ ก่อนจะหันหลังเดินไปทางตู้เสื้อผ้า

“ไปอาบน้ำ” เขาสั่งเสียงเรียบ เหมือนเมื่อกี้ไม่ได้มีการคุกคามใดๆ เกิดขึ้น

“ฉันจะกลับคอนโดตัวเอง”