Masukคมน์ยันกายลุกขึ้นนั่งก่อนจะตวัดเรียวขาไปอยู่ด้านข้างสะโพกของเขา จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนกางขาออกเล็กน้อยโดยรั้งเอวเล็กให้ลอยตามขึ้นไปด้วย ตลอดทั้งลำตัวของร่างสาวไม่มีส่วนไหนสัมผัสกับพื้นที่นอนเลย มีเพียงศีรษะ ท้ายทอยและช่วงไหล่ ลำแขนเท่านั้นที่แนบสนิทอยู่บนที่นอน มือใหญ่รั้งเอวเล็กเข้าหากายแกร่ง ในขณะที่เขาพุ่งชนกลีบดอกไม้สวยสดด้วยพละกำลังของกระทิงน้อยดุดัน รุจิเรศแทบจะแดดิ้นคาเตียง กำผ้าปูที่นอนแน่นจนมันยับยู่ยี่ ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับปล่อยเสียงครางไม่หยุดหย่อน
“คุณคมน์ พอเถอะคะ หนูนา หนูนาไม่ไหวแล้ว อา อือ”
รุจิเรศร้องครวญครางพูดอ้อนวอนให้เขาหยุด ทว่าคมน์ไม่ได้หยุดเกมสวาท ตอนนี้เขากำลังเมามันกับการกระแทกกระทั้นร่างกายเข้าใส่ร่างสาวที่คับแน่น ฟิตตึงมันทำให้เขาไม่อยากหยุด ไม่อยากให้เกมนี้จบลงโดยเร็ว
“โอว มัน มันที่สุดเลย อา”
เสียงทุ้มต่ำดังครางบ่งบอกถึงอารมณ์ของเขาได้เป็นอย่างดี ขนในกายของเขาลุกตั้งชันรับอาการตอดรัดของดอกไม้งาม ความสะท้านเสียวที่มีอยู่มากมายทำให้หน้าท้องแข็งแรงเกร็งจนขึ้นเป็นลำนูน เช่นเดียวกับเธอที่แขม่วท้องรับความสยิว
คมน์จับขาเล็กทั้งสองข้างพันรอบเอวหนา ก่อนจะโน้มละตัวลงไปหาร่างบางสอดแขนเข้าไปใต้รักแร้ของเธอ ยกตัวของเธอขึ้นสูง ลำแขนเล็กโอบกอดลำคอหนาไว้ทันทีเพราะกลัวหล่น เนื่องจากตอนนี้ร่างเล็กถูกร่างใหญ่อุ้มอยู่ เขาไม่รอช้าให้เสียเวลา จับเอวของเธอไว้มั่นยกขึ้นสูงแล้วกดอัดกระแทกลงมา
“อา อืม คุณคมน์ คุณคมน์”
รุจิเรศเสียวเกินคำบรรยาย เสียวจนร่างกายเธอเกร็งไปหมด ท่วงท่านี้ทำให้ตัวตนของเขาแทรกลึกลงไปได้มากกว่าเดิม มากกว่าท่วงท่าที่ผ่านมาเสียอีก เขาจับอัดกระแทกอย่างเร็วรัว โน้มใบหน้าจูบปากอิ่ม เลื่อนไปซุกไซร้ซอกคอ แล้ววนมาจูบเธออีกหน เขาไม่ได้ขยับร่างเธอให้กระชั้นลงมาฝ่ายเดียว เขาเองก็อัดกระแทกสวนกลับไปด้วย เธอผลักใบหน้าของเขาออกเพื่อปลดปล่อยเสียงครางที่จุกแน่นในลำคอ ถ่ายเทความร้อนมามายในกายปลดปล่อยเป็นเสียงคราง
“คุณคมน์ อา”
“โอว พระเจ้า เสียวเหลือเกิน ดีเหลือเกิน โอว”
เขาเองก็ครางดังไม่แพ้กับเธอเลย เหมือนความอดทนของเขาจะสิ้นสุด หลังจากที่อดกลั้นมานานเกือบหนึ่งชั่วโมง เขาจับร่างสาวให้นอนราบบนเตียง ส่วนเขานั่งคุกเข่าระหว่างขาสวย จับปลายข้อเท้าของเธอขึ้นสูง ก่อนจะแยกออกจากกันเป็นมุมฉาก จากนั้นก็เริ่มซอยถี่ร่างกายมากขึ้น ก้มใบหน้าลงมองกระทิงน้อยดุดันเคลื่อนตัวเข้าหากลีบสาว ใจของเขาสั่นรัว เสียวปานจะขาดใจ
“คุณคมน์ กรี๊ดดด”
การเร่งเร้าของเขาทำให้รุจิเรศถูกเหวี่ยงให้ขึ้นไปบนวิมานชั้นฟ้า มองหมู่ดาวที่สุกสกาวนับพันดวงด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข คราวนี้ถึงตาของเขาบ้างที่จะเดินไปยังสวรรค์ที่เห็นอยู่รำไร กระทิงดุขับเคลื่อนตัวเองด้วยความเร็วรี่ มือใหญ่เอื้อมมาบีบเคล้นทรวงอก พร้อมกับเอวที่ยังคงซอยระรัวไม่นับ ในที่สุดความปรารถนาของเขาก็เดินทางมาถึงที่สิ้นสุดในจังหวะสุดท้ายที่เขากระแทกกระชั้นเข้าใส่คนตัวเล็ก ระเบิดสายนทีอุ่นร้อนมากมายรินรดดอกไม้แรกแย้ม
ใบหน้าคมซบบนทรวงอกกระเพื่อมแรงของเธอ ระบายลมหายใจเหนื่อยหอบออกมา ก่อนจะเลยหน้ามองดวงหน้าสวยโรยแรง ดวงตาของเธอปรือสะลืมสะลือเหมือนคนกำลังจะหลับ ริมฝีปากเผยอนิดๆ น่าจูบเหลือคณา ลมหายใจยังขาดห้วงเพราะเหน็ดเหนื่อยกับเกมสวาทครั้งแรกของวัยสาว
“เหนื่อยแล้วเหรอ? ฉันยังไม่เหนื่อยเลย”
เขาพูดชิดเรียวปากสีทับทิม จูบเบาๆ ก่อนจะเลื่อนใบหน้ามาซุกตรงซอกคอ ดูดซับความหวานรอบลำคอ ขบเม้มอย่างหมั่นเขี้ยวหลายจุด ทำให้กายสาวสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากเพิ่งสงบนิ่งได้ไม่ถึงสามนาที
“หนูนา หนูนาเหนื่อยค่ะ หนูนาอยากนอน”
เธอบอกเขาเหมือนกับที่ใจคิด ตอนนี้กระต่ายน้อยตัวนี้เหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยเกินกว่าที่ดำเนินเกมรักกับเขาอีกรอบ เออยากจะหลับมากที่สุด แต่ดูเหมือนความตั้งใจจะเป็นหมัน เนื่องจากตอนนี้ทั้งปากและมือของเขากำลังทำงานเต็มที่ กายแกร่งที่ยังฝังลึกในร่างกาย ขยายตัวเต็มที่อีกครั้งจนเธอรู้สึกอึดอัด
“ทำงานให้คุ้มกับเงินที่ฉันเสียไปหน่อยสิ อย่าลืมว่าเธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร อย่าลืมหน้าที่ของเธอสิ”
คำพูดของเขาทำให้คนฟังเหมือนถูกตบหน้ารู้สึกชาดิก จริงอย่าที่เขาพูด เธอต้องทำงานให้คุ้มกับเงินที่เสียไป เงินจำนวนสามสิบล้านบาท มันมากมายนัก มากจนเธอไม่รู้ว่าจะต้องทำงานเท่าไหร่ถึงจะคุ้ม ไม่มีถ้อยคำคัดค้านหรือร้องขอออกมาจากปากของรุจิเรศอีกเลย จะมีก็เพียงเสียงครวญครางที่ดังออกมาไม่ขาดปาก กระต่ายน้อยต้องแบกรับความกลัดมันของกระทิงดุไปตลอดค่ำคืน
<><><><><><><>
คมน์เดินลงมาจากชั้นบนด้วยสีหน้าที่สดชื่น เขาไม่เคยรู้สึกสบายตัวและสบายใจอย่างนี้มาก่อนเลย เนื้อกระต่ายหวานที่เขาได้ชิมเมื่อคืนนี้ ทั้งอร่อย หอมและหวานยิ่งนัก ทำให้เขาคบเคี้ยวมิรู้เบื่อ วินาทีแรกที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมา เขาพบร่างของรุจิเรศนอนซบอกเขาอยู่ โดยมีลำแขนของเขากกกอดไม่ห่าง คมน์นึกทบทวนถึงความสุขที่ได้รับจากสาวน้อยข้างกายคนนี้ เธอบริสุทธิ์เหมือนผ้าขาวที่ไร้จุดด่างดำ เธอมีมนต์ทำให้เกิดความฮึกเหิมตลอดเวลา เขายอมรับว่ามันมากมายนัก ไม่คิดว่าหญิงสาวร่างเล็กคนนี้จะทานทนเขาได้เกือบทั้งคืน รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าหนุ่มโดยไม่รู้ตัว เพียงเสี้ยวขณะหนึ่งของความคิด ภาพของอังคณาซ้อนทับเข้ามา ความสุขของเขาที่มีจึงเลือนหายในบัดดล มือใหญ่ผลักร่างอรชรออกห่างร่างกายของเขาทันที ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำ ไม่หันกลับมามองร่างของรุจิเรศที่หลับสนิทบนเตียงเลย
Chapter43คมน์เดินเข้ามาหยุดยืนกลางห้องใกล้ๆ กับร่างของประสงค์ที่นอนสลบไม่รู้เรื่องรู้ราว ยามที่เขามองใบหน้าของชายหนุ่มหน้าอ่อนตรงหน้านี้ นึกคิดถึงตอนที่มือของประสงค์ลูบไล้ไปตามร่างกายของรุจิเรศ นึกคิดถึงตอนที่ทั้งสองมีความสัมพันธ์กัน ความโกรธ ความหึงหวงแน่นในอกขึ้นมาทันที คมน์ยกฝ่าเท้าขึ้นสูงก่อนจะกระแทกลงไปบนท้องของประสงค์อย่างแรงสองครั้งซ้อน กำลังจะซ้ำเป็นครั้งที่สาม ทว่าร่างของวิชิตเดินเข้ามาในห้องเก็บของพร้อมกับถังน้ำที่บรรจุน้ำครึ่งถัง วิธีที่วิชิตจะปลุกร่างที่สลบไศลนี้ก็คือ เอาน้ำเย็นๆ จากตู้เย็นมาราดลงไปบนใบหน้าของประสงค์“แครก แครก”ประสงค์ไอออกมาสองสามครั้ง เนื่องจากเขาสำลักน้ำเย็นที่ไหลเข้าไปในจมูก ดวงตาที่ปิดสนิทของประสงค์เปิดออกอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาขยายกว้างทันทีที่เห็นร่างของคมน์ยืนค้ำศีรษะของเขาอยู่ ชายหนุ่มหน้าอ่อนลุกพรวดขึ้นนั่ง กระเถิบตัวหนีร่างใหญ่ใบหน้าดุดันราวกับมัจจุราชอย่างหวาดกลัว“ผมขอโทษที่พาหนูนากลับมาช้า ผมมีความจำเป็นจริงๆ นะครับ ฟังผมอธิบายก่อนนะครับ”ประสงค์พนมมือไหว้คมน์ พยามยามขอให้คมน์ฟังคำอธิบาย แต่สิ่งที่ชายหนุ่มร่างใหญ่ให้กับประสงค์ก็คือ ฝ่าเท้าและ
Chapter42ทว่าตอนนี้มันเหมือนเทปเก่ามาเล่าใหม่ เปลี่ยนตัวละครจากอังคณาเป็นรุจิเรศ ครั้งนั้นอังคณาทิ้งเขาไปหาผู้ชายคนใหม่ ครั้งนี้รุจิเรศไม่ได้ทิ้งเขา แต่กลับลักลอบมีชู้แทน แค้นครั้งนี้จึงมากมายกว่าครั้งไหนๆ เธอต้องเจ็บมากกว่าที่เขาเจ็บ“ไม่จริง คุณโกหก ไม่จริงคุณโกหก หนูนาไม่เชื่อ”รุจิเรศพยายามหลอกตัวเองว่าเรื่องที่ได้ยินไม่ใช่เรื่องจริง ทั้งๆ ที่ในใจหวาดหวั่นยิ่งนัก ถ้าเป็นเรื่องจริงเธอจะทนรับสิ่งได้รับรู้ได้มากน้อยแค่ไหน จะมีแม่ลูกคู่ไหนบ้างที่มีความสัมพันธ์กับชายคนเดียวกัน แค่คิดเธอก็รับไม่ได้แล้ว“ไม่จริงเหรอ ก็อาจจะใช่ฉันอาจจะพูดเล่นก็ได้ เธออย่าใส่ใจเลย เรามาสนุกกันต่อดีกว่านะ”คมน์ตัดบท ในเมื่อเขาพูดความจริงแล้วเธอไม่เชื่อ เขาก็ช่วยไม่ได้ ปล่อยให้รุจิเรศจมอยู่ในความไม่แน่ใจต่อไป พรุ่งนี้หญิงสาวจะได้รู้ด้วยตัวของเธอเองว่า ทุกคำพูดที่พูดออกไปนั้นล้วนแล้วแต่เป็นความจริงทั้งสิ้นเวลานี้ในจิตใจของหญิงสาวเหมือนกับที่คมน์นึกคิด เธอเริ่มไม่แน่ใจเรื่องที่เขาพูดมา ตกลงมันเป็นเรื่องจริงหรือว่าเป็นเรื่องโกหกกันแน่ รุจิเรศเฝ้าถามตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นจริงหรือไม่ กระต่ายน้อยไม่มีวันยอมให้กระทิ
Chapter41คมน์บอกว่าเธอเป็นเพียงนางบำเรอ เป็นแค่นางบำเรอ ไม่ใช่ภรรยาอย่างที่เขาพร่ำเรียกอยู่ทุกวัน แล้วคำรักที่เขาบอกกับเธอล่ะ มันจริงหรือว่าเท็จ มันคืออะไรกันแน่“คุณคมน์เคยรักหนูนาเหมือนกับที่บอกหนูนาหรือเปล่า?”เธอตัดสินใจถามคำถามที่อยากรู้มากที่สุดตอนนี้ คมน์นิ่งไปชั่วครู่ ขณะนี้เขารู้อยู่เต็มอกแล้วว่า เขาทั้งรักและหึงหวงรุจิเรศเป็นอย่างมาก คำรักที่บอกกับเธอทุกเมื่อเชื่อวัน ส่วนหนึ่งมันคือความจริงที่เกิดขึ้นในหัวใจของเขาทีละน้อย จนกระทั่งมาถึงวันนี้คมน์ได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่ขัดแย้งในใจแล้วว่า เขาหลงรักลูกศัตรู เขาหลงรักรุจิเรศคมน์อยากจะพูดออกไปว่าเขารักเธอ รักมากด้วย ทว่าเขาพูดออกไปไม่ได้ เขาบอกแบบนี้ไม่ได้อีกแล้วเพราะอาจทำให้แผนการทุกอย่างที่เขาคิดไว้พังลงมาไม่เป็นท่า เขาทำให้รุจิเรศรักเขาแล้วนี่ ไม่จำเป็นต้องบอกว่ารักเธอ ไม่จำเป็นเลย ต้องบอกว่าไม่รักสิ ความเจ็บช้ำระกำทรวงจะได้เกิดขึ้นกับสาวน้อยคนนี้“รักเหรอ ไม่เลย ฉันแค่หลอกให้เธอรักฉันเท่านั้นแหละ เธอมันโง่เอง โง่ที่ถูกฉันหลอกเหมือนกับ...เหมือนกับใครบางคนไม่มีผิด”เขาเกือบจะหลุดปากว่าเหมือนกับอังคณา ดีนะที่เขายั้งปากเอาไว้
Chapter40ชายหนุ่มโน้มลำตัวลงจนกระทั่งใบหน้าแนบติดกับทรวงอกสล้างที่กระเพื่อมตามแรงหายใจเหนื่อยหอบ อุ้งปากหนาทำหน้าที่กลืนกินยอดถัน ดูดหายเข้าไปในปาก สลับดูดกลืนทั้งสองข้างเต้า จากนั้นก็ใช้ปลายลิ้นพลิ้วสะบัดไปมาบนยอดถันเปลี่ยนมาเป็นครอบงับดูดดึง มือใหญ่ฟอนเฟ้นอกอวบเต็มกำมือ ทั้งปากและมือของคมน์รุกเร้าร่างสาวอย่างเต็มที่ เพื่อที่จะให้ร่างกายของเธอผลิตน้ำหวานออกมาโดยเร็ว ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายหัวใจวายเสียเองอารมณ์ของรุจิเรศตอนนี้มีทั้งความเจ็บปวดปะปนกับความเสียวซ่านที่แล่นผ่านเข้ามาในร่างกายทีละนิด เมื่อน้ำหวานหลั่งรินออกมาจากผนังเนื้อนุ่มด้านใน แม้ว่าจะไม่มากมายเหมือนกับที่เขาคิด แต่ก็ช่วยทุเลาความฟิตลงไปได้บ้าง เขาเริ่มขยับกายแกร่งเข้าไปในกลีบดอกไม้สาวทีละนิด ก่อนจะตัดสินใจกระแทกร่างเข้าไปในครั้งเดียว ไม่สนใจว่าเขาและเธอจะเจ็บมากแค่ไหน เพราะว่าคมน์ไม่อยากปล่อยเวลาให้ยืดเยื้อนาน“กรี๊ดดดดดด เจ็บ คุณคมน์เจ็บ”รุจิเรศกรีดร้องออกมาดังลั่นห้อง เมื่อเขากระแทกร่างเข้าไปจนสุดปลายทาง แน่นอนความเจ็บปวดของเธอตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงเลย มันเจ็บปวดมากมายนัก ภายในกลีบสาวร้อนผ่าวไปหมด ความแสบร้อนจากการเสีย
Chapter39 “โอ๊ย!!” คราวนี้เรียงร้องแสดงความเจ็บปวดเป็นของคมน์ เขาร้องออกมาดังลั่นเมื่อหัวเข่าของหญิงสาวกระแทกไปยังใจกลางร่างกายของเขาอย่างแรง ความเจ็บและจุกแล่นเข้ามาในร่างกายทันที มือและเท้าอ่อนล้าในบัดดล รุจิเรศได้โอกาสเหมาะที่จะหนี เธอไม่รั้งรอวินาทีที่มีค่านั้นให้หายไปง่ายๆ ร่างเล็กกระโดลงจากเตียงอย่างรวดเร็วสมกับเป็นกระต่ายน้อยแสนคล่องแคล่ว หญิงสาวคิดเพียงอย่างเดียวว่าต้องหนีปิศาจร้ายตนนี้ให้ได้ ถ้าหนีไม่ได้เธอต้องวายชีวาอยู่ในห้องนี้เป็นแน่แท้ “ว้าย!! กรี๊ดดด คุณคมน์ปล่อยนะคะ”เธออุทานอย่างตกใจ ก่อนจะกรีดร้องออกมาเมื่อลำแขนหนารัดร่างของเธอเอาไว้แน่น ความแน่นของแรงรัดประหนึ่งงูเหลือมตัวใหญ่รัดร่างของเหยื่อตัวเล็กไม่มีผิด เจ็บจนกระดูกและซี่โครงแทบแหลกละเอียด “จะไปไหน เก่งนักก็อย่าหนีสิ”คมน์พูดชิดริมหู น้ำเสียงที่เธอได้ยินนั้นเย็นยะเยือกจนคนที่ถูกรัดหนาวไปถึงหัวใจ ความหวาดหวั่น ความกลัวแน่นในหัวใจและความรู้สึก ดิ้นรนให้ตัวเองหลุดพ้นจากพันธนาการที่เปรียบเสมือนโซ่ตรวน ยิ่งดิ้นอ้อมแขนของเขายิ่งรัดแน่น ไม่เพียงเท่านั้น เธอได้ยินเหมือนเสียงเ
Chapter38รถยนต์ของประสงค์แล่นผ่านเข้ามาในเขตรั้วบ้านของคมน์ในเวลา 19.15 น. คนที่นั่งอยู่ในรถใจเต้นตุ่มๆ ต่อมๆ หายใจไม่ทั่วท้อง มองหน้ากันเลิ่กลั่ก พอรถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าประตูบ้านเท่านั้น ประสงค์อยากจะขับรถออกไปทันที เมื่อเห็นคมน์เดินตรงมาที่รถยนต์ของเขา ใบหน้าของคมน์แข็งกร้าวดุดัน ดวงตาเรืองแสงแห่งความโกรธ มันเจิดจ้าและร้อนแรงจนคนที่นั่งอยู่ในรถ ไม่กล้าก้าวลงไปจากรถเลย“ลงมานี่” คมน์เปิดประตูรถฝั่งที่รุจิเรศนั่ง ก่อนที่มือหนาจะกำรอบข้อมือเล็ก กระชากร่างเล็กที่เบาเหมือนปุยนุ่นลงมาจากรถทันที“วิชิตกับศักดิ์ ลากไอ้หน้าอ่อนลงมา แล้วพามันไปไว้ที่ห้องใต้ดิน เดี๋ยวกูจะลงไปจัดการมันเอง”คมน์สั่งลูกน้องเสียงเย็น ลากร่างเล็กที่ดิ้นขัดขืนให้เข้าไปในบ้าน คำสั่งของคมน์ทำให้คนที่นั่งอยู่ในรถตกใจจนทำอะไรไม่ถูก หน้าซีดเซียวไร้สีเลือด รุจิเรศก็ตกใจไม่ต่างกับเพื่อนชายเลย ห้องใต้ดิน ห้องนั้นมันน่ากลัวยิ่งนัก เธอเคยสัมผัสความมืดและน่ากลัวมาก่อน ย่อมรู้ดีว่ามันขวัญผวามากแค่ไหน“คุณคมน์อย่าทำอะไรตั้มนะคะ ฟังหนูนาอธิบายก่อน ฟังหนูนาอธิบายก่อนค่ะ ฟังหนูนาอธิบายก่อนนะคะ”สาวร่างเล็กพยายามบอกชายร่างใหญ่ที่ถ
Chapter9“ว้าย!!” รุจิเรศร้องอุทานด้วยความตกใจ ร่างของเธอเซและกำลังจะหงายท้อง ดีที่ว่าบาองย่างที่เธอชนนั้นคว้าเอวเธอไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะรั้งเข้าประชิดตัว พร้อมแสงไฟที่เปิดสว่าง“คุณเป็นใคร?” นุกูลผู้มีศักดิ์เป็นหลานของคมน์เอ่ยถามหญิงสาวที่เขากอดอยู่“เอ่อ เป็น เป็น” รุจิเรศถึงกับตอบไม่ถูก ไม่รู้ว
Chapter8“คุณคมน์จะรับกาแฟหรือว่าไข่ลวกดีคะ”ป้าพุ่มเป็นคนเดียวที่กล้าถามเจ้านายหนุ่มอารมณ์ร้อนแบบนี้ คนที่ถูกถามตวัดสายตามองคนเก่าคนแก่เพียงนิด ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหนังสือพิมพ์มาเปิดอ่านข่าวสารบ้านเมือง“ขอไข่ลวกก่อน เอาสักห้าฟอง”คมน์ตอบขณะที่สายตากวาดอ่านตัวหนังสือบนหนังสือพิมพ์ ป้าพุ่มยิ้มก่อน
Chapter6เขาก้มหน้าจูบปากคนที่กำลังร้องไห้คล้ายกับจะปลอบใจ จูบของเขาอ่อนโยนและนุ่มนวล ลิ้นใหญ่แลกรัดลิ้นนุ่มดุนดันพันเกี่ยวจนอาหารเจ็บเริ่มทุเลา มือใหญ่ฟอนเฟ้นอกอิ่มไปด้วย กระตุ้นให้ความเสียวซ่านเดินทางมาแทนที่ความเจ็บปวด ในระหว่างที่กำลังปฏิบัติการเปลี่ยนความเจ็บให้เป็นความเสียวอยู่นั้น ร่างกายหนา
Chapter5“กรี๊ดด อา อา กรี๊ดด อือ”เสียงใสกรีดร้องสลับกับร้องครวญคราง เมื่อเธอก้าวผ่านไปยังวิมานอันไกลโพ้นนั้นอีกครั้ง ส่วนคมน์ยังตั้งหน้าตั้งตากับการดื่นน้ำทิพย์หวานฉ่ำที่หลั่งรินออกมาเป็นสาย รสชาตินั้นหวานเกินพรรณนา เขามอบความสุขให้กระต่ายน้อยหลายครั้งแล้ว นับจากนี้เขาจะตักตวงความสุขจากร่างกายของ







