Loveless Deal with the Cold-Hearted CEO의 모든 챕터: 챕터 691 - 챕터 700

Niyakap ni Candice si Don Fausto nang mahigpit.Matagal-tagal na rin mula nang may nayakap siyang nakapagpapagaan ng dibdib niya sa paraang hindi kailangang magsinungaling o magpanggap. Sa mga bisig ng ninong niya, may bakas pa rin ng alaala ng kanyang ina, iyong klaseng lambing na tahimik pero matatag, iyong tipong hindi kailangang paulit-ulit na sabihing may kakampi siya dahil ramdam na ramdam iyon sa simpleng higpit ng yakap.“Huwag po kayong masyadong mag-alala,” mahina niyang sabi. “Napakabait po ni Brent. Inaalagaan po niya ako.”Bahagyang napaatras si Don Fausto at tiningnan siya nang diretso. Mabilis ngunit maingat, parang sinusukat kung gaano katotoo ang sinasabi niya.“Good,” sabi nito, saka marahang hinaplos ang buhok niya. “I’m just one call away kapag sinaktan ka ng kahit na sino.”Sa likod niya, naroon si Brent.Sa paraan ng pagtayo nito at sa bahagyang paglitaw ng ngiti sa labi nito, halatang natuwa ito sa narinig. Nakita niya ang kislap sa mga mata nitong para bang may

Parang tumigil ang lahat sa loob ni Brent.Tila siya itinulos sa kinakatayuan.Hindi siya huminga nang malalim gaya ng taong sinusubukang pakalmahin ang sarili.Nawala ang lambot sa mga mata. Nawala ang kung anong init na ilang oras pa lang ang nakalipas ay naroon habang hawak niya ang kamay ni Candice.Sa isang iglap, parang nagsara ang isang pinto sa kanyang puso na ngayon lang niya naramdaman.Sa porch, patuloy pa ring nag-uusap sina Don Fausto at Candice. Ngunit hindi na niya naririnig ang bawat salita. Tatlong pangungusap lang ang paulit-ulit na umuukit sa isip niya.“Makukuha mo lang ang mana kapag nag-asawa ka.”“Kaya kita tinulungan kay Brent.”“Salamat, ninong. Actually, malaki pong pasasalamat ko sa tulong ninyong mapikot si Brent.”Pinagmukha siyang tanga.Si Brent Esguerra. Wala pang kahit sino ang nagtangkang gaguhin siya. Buong akala niya ay siya ang naglalaro.Siya pala ang nilaro.Mabagal siyang umatras mula sa poste ng porch. Hindi siya gumawa ng ingay. Naglakad lang

Si Brent ang sumagot.“Totoo po ’yan, Don Fausto. Dati hindi rin po ako naniniwala sa pag-ibig...” Bahagya niyang ipinihit ang ulo sa asawa. “Until I met Candice.”Napahawak ito sa braso niya. “Brent...”Lumingon ito sa kanya.Marahan itong lumapit at hinalikan si Brent sa pisngi.Mas matagal kaysa kanina.“See?” natatawang sabi ni Don Fausto. “Bago pa lang kayo, pero kita ko na agad na mahal ninyo ang isa’t isa.”“Ninong naman,” aniyang napangiti.“Hayaan ninyo, i-enjoy n’yo lang. Rare ang ganyang connection.”Connection.Napalunok si Candice.“Teka, may huli yata ako!” sigaw ni Brent. Tuwang tuwa nitong inangat ang pamingwit at nakitang may malaking isda.“Tamang tama, ipaihaw natin ‘yang huli mo,” ani Don Fausto.Sa veranda sila manananghalian para presko ang hangin. Abala ang mga katulong sa pag-aayos ng mesa, habang si Brent naman ay tahimik lang na nakatayo malapit sa table.Dumako ang tingin niya sa isang maliit na mangkok ng siling labuyo sa gilid ng counter.Bahagyang umangat

Nabigla si Candice sa salitang lumabas sa kanyang bibig.“I love you.”Parang tumigil ang hangin sa pagitan nila.Nakatitig lang siya kay Brent, nanlalaki ang mga mata, gusto niyang bawiin ang mga katagang kusa na lamang kumawala sa labi niya. Ngunit huli na.Narinig na iyon ni Brent.Nanigas ang anyo ng binata. Isang iglap na sapat para maramdaman ni Candice ang takot na biglang gumapang sa dibdib niya. Dahil sa lahat ng puwedeng sabihin, iyon ang hindi niya dapat sinabi. “Candice...” mahina nitong sambit.Hindi niya alam kung ano ang mas masakit, ang natigilan nito, o ang paraan ng pagbigat ng boses nito nang banggitin ang pangalan niya.“Hi--” Bahagya siyang napalunok. “Hindi ko sinasadya.”Mali.Dahil pareho nilang alam na walang ganoong salitang aksidente sa isang pag-amin na galing sa kailaliman ng puso.Bahagyang kumunot ang noo ni Brent. Tinitigan siya nito.Pagkatapos, parang may biglang naputol sa pagpipigil nito.Mabilis siyang hinila ni Brent palapit.Napasinghap siya nang

“It’s true,” mahina pero malinaw niyang sabi. “I love you, Brent.”Napahigpit ang hawak ni Brent sa manibela.Parang may biglang bumigat sa loob ng sasakyan. Sa labas, humahagibis ang mga sasakyan, sunod-sunod ang busina, at unti-unti nang nilalamon ng lungsod ang natitirang katahimikan ng farm. Pero sa loob nila, tila isang linyang iyon lang ang paulit-ulit na umaalingawngaw.I love you.Hindi agad sumagot si Brent.Sa halip, dahan-dahan nitong iniliko ang sasakyan sa gilid ng daan at pinahinto iyon. Napansin ni Candice ang pag-igting ng panga nito, ang mabigat na paghinga, ang paraan ng mga daliri nitong masyadong mahigpit sa manibela na para bang iyon lang ang pumipigil dito sa kung anong gusto nitong gawin o sabihin.Tahimik muna.Ang tanging maririnig ay ang marahang ugong ng makina at ang ingay ng trapiko sa labas.Pagkatapos, unti-unting bumaling si Brent sa kanya.Wala na ang pilyong ngiti nito. Wala na rin ang mapaglarong kislap sa mga mata. Ang natira na lang ay lalaking pago