Lahat ng Kabanata ng The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: Kabanata 181 - Kabanata 190

Dorryn's Point of ViewKinabukasan...Maagang gumising ang mundo na tila ba may bagong kwentong gustong simulan para sa akin. Habang tahimik na gumuguhit ang sinag ng araw sa kalangitan ng South Korea, nakasakay ako ngayon sa isang mumurahing sasakyan na ako mismo ang pumili para hindi mahalatang mayaman ako.Nakakapanibago pa rin isipin.Hindi ko naman kasi alam noon na mayaman pala talaga ang pamilya ko. Lumaki akong sanay sa simpleng buhay. Yung tipong sapat na ang isang mainit na pagkain sa mesa at maayos na higaan para masabing masaya ang isang araw.Kaya hanggang ngayon, parang hindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang lahat.Napabuntong hininga na lamang ako habang tahimik na pinagmamasdan ang daan sa labas ng bintana. Sunod-sunod na gusali, mga taong naglalakad nang mabilis, at malamig na hanging sumasalubong sa salamin ng sasakyan ang bumungad sa akin.Tahimik lang akong nakaupo sa likod habang si Snow ang nagmamaneho.Syempre hindi ako pwedeng magmaneho.Baka kung anong mangyar

Dorryn's Point of ViewNaglalakad kami ngayon ni Dean Song sa mahaba at tahimik na hallway ng academy. Tanging tunog lang ng aming mga yapak ang maririnig habang dumadaan kami sa malalaking bintanang yari sa mamahaling salamin. Dumadampi ang sinag ng araw sa makintab na sahig dahilan para magmukhang mas elegante ang buong paligid.Habang naglalakad ako ay hindi ko maiwasang mapatingin sa bawat sulok ng paaralan. Sobrang laki nito kumpara sa mga paaralang nakasanayan ko noon. Halos lahat ng madaanan namin ay puro mamahalin ang disenyo at halatang para lang talaga sa mga taong mayayaman at makapangyarihan.Pakiramdam ko tuloy ay hindi ako nababagay dito.Bigla namang nagsalita si Dean Song habang diretso pa rin ang tingin nito sa daan.“At dahil bago ka lang at scholar ka dito ay napagpasyahan ka naming ilagay sa Class A.”Agad akong natigilan sa narinig ko.Nanlalaki ang mga mata kong napatingin sa kanya habang halos hindi makapaniwala sa sinabi nito.“Dean, bakit niyo naman ako ilalag

Dorryn's Point of ViewNapalunok ako nang marahan habang nakatingin sa mga estudyanteng nakapalibot sa akin ngayon. Ramdam ko ang bigat ng mga titig nila na para bang isa akong kakaibang nilalang na aksidenteng napadpad sa lugar na hindi naman talaga para sa akin. Tahimik ang buong silid ngunit ang katahimikang iyon ay tila mas lalong nagpapalakas sa kaba na unti unting bumabalot sa dibdib ko.Nasa loob na ako ng classroom at kasalukuyang nakaupo sa isa sa mga bakanteng upuan sa pinakadulong bahagi ng room. Mula sa kinauupuan ko ay kitang kita ko ang malalawak na glass windows ng silid kung saan sumisilip ang malamlam na sinag ng umaga. Napakalinis ng buong classroom at halatang hindi ordinaryong paaralan ang pinasukan ko.Lahat ng gamit sa paligid ay mukhang mamahalin. Maging ang mga estudyante rito ay may kakaibang aura na hindi ko maipaliwanag.Parang lahat sila ay sanay sa kapangyarihan.Parang lahat sila ay may tinatagong sikreto.At ako lang yata ang naiiba.Biglang nagsalita an

3rd Person's Point of ViewIsa isang nagsilabasan ang mga grupo grupong estudyante mula sa kani kanilang mga gusali pagpatak ng gabi at pagsapit ng oras kung kailan nawawala na ang lahat ng batas sa loob ng eskwelahan.Mistulang ibang mundo ang bumabalot sa buong campus sa mga oras na iyon.Ang dating tahimik na paaralan ay unti unting nalunod sa kadiliman at kaguluhan. Ang malamlam na ilaw mula sa mga poste ay tila hindi sapat upang takpan ang tunay na mukha ng lugar na iyon. Ang hanging dumadampi sa paligid ay may dalang malamig na kilabot na sapat upang magpatayo ng balahibo.Dala dala ng bawat estudyante ang kani kanilang mga kagamitan at iba't ibang klaseng instrumento na kayang kumitil ng buhay anumang oras. May mga may hawak na baseball bat na puno ng pako habang ang iba naman ay may dalang tubo, kutsilyo, kadena, at mga improvised na armas na tila matagal nang inihanda para sa gabing iyon.Nakasuot din ang karamihan sa kanila ng iba't ibang maskara na sumisimbolo sa kani kanil

Dorryn's Point of ViewMalakas na umalingawngaw sa buong kwarto ko ang tunog ng alarm clock na tila ba walang balak tumigil hangga't hindi ako bumabangon. Paulit ulit iyong tumutunog habang ang mahihinang sinag ng araw ay dahan dahang sumisilip mula sa manipis na kurtina ng aking silid. Ang malamig na hangin mula sa air conditioner ay yumayakap pa rin sa aking balat kaya mas lalo lamang akong tinatamad kumilos.Imbes na bumangon ay agad kong tinakpan ng unan ang magkabilang tenga ko habang nakapikit pa rin nang mahigpit.Ayoko pa talagang bumangon.Pakiramdam ko ay ilang minuto pa lamang akong nakapikit kahit alam kong matagal na akong nakatulog. Hanggang ngayon ay mabigat pa rin ang katawan ko dahil sa nangyari kagabi.Anong oras na ba ako nakauwi dahil sa pa newbie celebration na iyon?Hindi ko rin maintindihan kung bakit sobrang engrande ng mga estudyante rito pagdating sa ganoong klaseng event. Para bang hindi simpleng welcoming party ang nangyari kagabi kundi isang totoong digmaa