Lahat ng Kabanata ng The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: Kabanata 201 - Kabanata 210

3rd Person's Point of ViewNang makarating si Dorryn sa mansion ni Joseph ay agad niyang nasilayan ang engrandeng selebrasyong inihanda nito para sa kaarawan niya.Mula sa malawak na gate hanggang sa pangunahing hardin ng mansion ay puno ng mga dekorasyong kumikislap sa ilalim ng liwanag ng gabi. Ang mga fairy lights na nakasabit sa mga puno ay tila mga bituing bumaba mula sa kalangitan upang makisaya sa pagdiriwang. Naroon ang tunog ng masayang tawanan, ang mahinang saliw ng musika mula sa speakers, at ang masiglang usapan ng mga estudyanteng inimbitahan.Mukhang buong campus yata ang kayang pakainin ng isang party na ito.Napangiti na lamang si Dorryn habang dahan-dahan siyang naglalakad papasok.Nakasuot siya ng simpleng summer attire. Isang manipis at eleganteng dress na bumabagay sa kanya at sapat para sa tema ng party. Hindi niya naisipang magsuot ng two-piece tulad ng iba.Una dahil siguradong may asawa siyang kokontra agad sa ideyang iyon.At pangalawa… kahit maliit pa ang bab

Dorryn’s Point of View“Tell me… who’s that man?”Seryoso ang boses ni Joseph habang nakatitig sa akin. Malalim ang tingin niya, tila ba sinusubukan niyang basahin ang lahat ng lihim na pilit kong itinatago sa loob ng puso ko.“I can’t.”Mahina pero diretso ang sagot ko.Kitang kita ko ang pagyukom ng kamay niya. Mariin niya iyong pinisil, na para bang may matinding emosyon siyang pilit kinokontrol. Para bang isang manipis na hibla na lang ang pumipigil sa kanya upang tuluyang mawalan ng pagpipigil.“Okay, okay… pasensya na sa awkwardness.”Ngumiti siya pagkatapos, pilit pinapagaan ang hangin sa pagitan namin.Napangiti rin ako nang bahagya at dahan dahang napailing.“Ayos lang. Actually, nasa school din naman siya ngayon… at mahal na mahal ko siya.”Sa sandaling lumabas sa labi ko ang mga salitang iyon, napansin kong biglang nagbago ang ekspresyon ni Joseph. Nagkaroon ng kakaibang interes ang mga mata niya. Mabilis ko iyong nabasa.“Oh… nasa school siya?”Inosente akong tumango.“Saa

3rd Person’s Point of ViewBiglang bumigat ang hangin sa hallway.Walang kahit sino ang nangahas magsalita.Ang kaninang maingay na mansion ay tila biglang nalunod sa nakabibinging katahimikan.Mahigpit pa rin ang pagkakayakap ni Joseph kay Dorryn habang nakatitig siya kay Nando. Ramdam niya ang mabigat na presensya ng lalaking nasa harapan niya. Para itong isang matalim na patalim na nakatutok sa leeg niya at handang pumatay sa isang maling galaw lang.Ngunit hindi umatras si Joseph.Hindi siya pwedeng umatras.Mas hinigpitan niya ang hawak kay Dorryn at tumitig nang diretso kay Nando.“She’s staying with me.”Malamig ang tono ni Joseph.Diretso.Matigas.Walang bakas ng takot kahit ramdam niyang nanginginig ang paligid sa presensya ni Nando.Nanatiling walang emosyon ang mukha ni Nando.Pero ang mga mata nito…Mas nakakatakot kaysa anumang galit.Unti unti siyang lumapit.Bawat hakbang ay mabigat.Parang mismong sahig ang nanginginig sa bawat tapak niya.“Put her down.”Mahina ang b

3rd Person’s Point of ViewHindi naging tahimik ang campus kinabukasan.Mas maingay.Mas magulo.At mas puno ng tensyon na tila kayang lunurin ang buong paaralan anumang oras.Pagpasok pa lang ng mga estudyante ay agad nang mararamdaman ang kakaibang bigat sa paligid. Halos bawat hallway ay may nagkukumpulan. May ilang estudyanteng nasa gilid ng bulletin board habang nakatutok ang mga mata sa mga bagong usap usapan. Ang iba naman ay nagbubulungan sa loob ng classroom na tila may mahalagang sikreto silang ayaw marinig ng iba.Maging ang hangin sa campus ay tila nagdala ng samu’t saring tanong.“The real heiress of the assassins is studying here.”“I heard may malaking reward daw kapag nalaman kung sino siya.”“Millions daw.”“Impossible. Totoo ba talaga na peke ang unang heiress na nakilala natin na si Samantha?”“Then who’s the real one?”“Whoever she is… she’s definitely dangerous.”Parang apoy sa tuyong damuhan ang balitang kumalat.Mabilis.Mapanganib.At imposibleng pigilan.Sa gi

Dorryn's Point of ViewNandito kami ngayon ni Kenji sa isang private restaurant.Isang eksklusibong lugar na halos walang ingay na maririnig maliban sa mahinang tugtog ng piano na nagmumula sa malayo.Ang ilaw ay sapat lang upang maliwanagan ang aming mesa ngunit hindi sapat upang mawala ang bigat ng tensyong bumabalot sa pagitan naming dalawa.Kami lang.Walang ibang tao.Walang ibang makakarinig.Walang ibang makakakita.Para bang ang buong lugar ay sinadyang ihanda para sa pag-uusap na ito.Para sa katotohanang matagal nang nakatago.Para sa mga lihim na handang sumira ng buhay.Tiningnan ko siya sa mga mata niya na kanina pa rin nakatingin sa akin.Hindi siya kumukurap.Hindi siya umiiwas.Parang pilit niyang inaalala ang bawat detalye ng mukha ko.Para bang natatakot siyang ito na ang huling pagkakataon na makikita niya ako."Explain."Mahina ngunit matigas ang boses ko.Dahan-dahan naman itong napatango.Humugot muna siya ng malalim na hininga bago nagsalita."Nandito ako at sin