Lahat ng Kabanata ng The Secret Wife of the Obsessed Zillionaire Boss: Kabanata 191 - Kabanata 200

Dorryn's Point of ViewNapatingin naman ako kay Kenji na seryosong nakatingin sa akin. Bahagyang sumasayaw ang malamig na hangin mula sa bukas na bintana ng classroom habang tahimik na nag-iingay ang ibang mga estudyante sa paligid. Ang mahinang sinag ng araw na pumapasok sa loob ng silid ay tumatama sa kanyang mukha dahilan para mas lalo itong magmukhang intimidating.“Ha? Hindi ko kilala sila.”Agad namang napakunot ang noo niya habang nakatitig pa rin sa akin. Parang sinusubukan niyang alamin kung nagsasabi ba talaga ako ng totoo o hindi. Napalunok tuloy ako nang wala sa oras.Teka. Masyado ba akong halata?“Anong hindi kilala? Kung sabagay hindi ka naman taga Korea pero mukha mo namang mukha kang Korean.”Bahagya akong napaiwas ng tingin bago marahang sumagot.“Actually, Korean ang parents ko. Lumaki lang talaga ako sa Pinas.”Dahan dahan naman siyang napatango na tila ba ngayon lang niya tuluyang naintindihan ang sitwasyon ko. Sumandal pa siya sa upuan niya habang nakahalukipkip.

Dorryn’s Point of ViewNapalunok ako at pilit na pinakalma ang sarili ko habang nakatayo sa gitna ng gymnasium. Pakiramdam ko ay biglang bumigat ang paligid sa bawat sigaw at yabag ng mga estudyanteng mabilis na nagsimula nang tumakbo paikot sa buong gym. Umaalingawngaw ang tunog ng sapatos nila sa makinis na sahig habang ang boses ng guro ay paulit-ulit na nag-uutos sa kanila na huwag hihinto.Pero ako, nanatili lang sa kinatatayuan ko.Parang nakatanim ang mga paa ko sa sahig.Hindi naman kasi ako pwedeng tumakbo ngayon.May batang dinadala ako sa tiyan ko.Kahit isang maling galaw lang ay sapat para mapahamak ako.Napahawak ako nang bahagya sa tagiliran ko habang pilit na pinananatiling normal ang mukha ko. Ayokong mahalata ng kahit sino. Ayokong may makapansin. Sa paaralang ito, napakaraming matang handang magmasid at napakaraming isip na kayang bumasa ng lihim.At isa sa mga iyon ay mukhang nasa harapan ko ngayon.“Miss.”Napatingin ako agad sa tumawag.Nakita ko si Sir Jared na

Dorryn’s Point of View“Dorryn?”Napatingin ako kay Kenji nang marinig ko ang boses niya. Nandoon ang pag-aalala sa mga mata niya habang seryoso niya akong pinagmamasdan, na para bang kanina pa niya sinusubukang kunin ang atensyon ko ngunit saka ko lang napansin.“Ha?”“Kanina pa kita tinatawag.” Bahagyang kumunot ang noo niya habang nakatingin sa akin. “Ayos ka lang ba? Mukhang namumutla ka yata. Alam ko naman na nakakatakot talaga ang aura ni Sir Nando pero sabihin mo sa akin kung hindi mo kaya ha.”Napakurap ako at pilit na ngumiti kahit ang dibdib ko ay hindi pa rin mapakali.“Ah… huwag kang mag-aalala. Ayos lang talaga ako.”“Sure ka?”“Ehem.”Sabay kaming napatingin sa mahinang pag-ubo sa harapan namin.Nakatayo si Sir Nando ilang hakbang mula sa amin. Nakataas ang isang kilay niya habang matalim na nakatingin sa amin. Hindi ko maintindihan kung bakit parang huminto ang oras nang magtagpo ang mga mata namin kahit isang segundo lang.Napaayos naman kami ng tayo ni Kenji.At ako n

Dorryn’s Point of ViewKinabukasan…Maaga akong hinatid ni Snow sa harapan ng gate ng school. Huminto ang sasakyan sa pamilyar na lugar at agad akong bumaba habang marahang isinara ang pinto. Bahagyang humaplos sa balat ko ang malamig na simoy ng hangin ng umaga. The sun had only just begun to rise higher in the sky, bathing the entire campus in a soft golden glow that made everything look deceptively peaceful.Another day na naman bilang ordinary new student.Isa na namang araw ng pagtatago.Isa na namang araw ng pagpapanggap.Pumasok ako sa gate nang kalmado ang mga hakbang, pero agad kong napansin na may kakaiba ngayon. Mukhang busy ang halos lahat ng estudyante. May mga nagkukumpulan sa gilid ng pathway, may ilan sa benches, at mayroon ding nakatayo malapit sa fountain habang nakatingin sa kani-kanilang phones.Hindi iyon normal.Usually maingay sila tungkol sa random things, school works, o kung sino ang latest na pinag-uusapan sa campus. Pero ngayon, iba.May excitement.May ten

3rd Person’s Point of ViewNagmamadaling naglakad si Nando sa mahabang hallway ng academy habang bahagyang umaalingawngaw ang matitigas niyang yabag sa makintab na sahig. Mabigat ang bawat hakbang niya, mabilis ngunit kontrolado, parang may hinahabol na oras na ayaw niyang lampasan. Hindi niya ugaling magmadali para sa kahit sino, pero ngayon ay ibang usapan iyon.Alam niyang nakarating na ang asawa niya sa school.Ilang minuto pa lang ang nakakalipas nang makatanggap siya ng mensahe mula kay Snow na nagsasabing naihatid na nito si Dorryn sa academy. Mula pa noon ay hindi na mapakali si Nando.Kanina pa siya nasa school dahil sa biglaang pagpapatawag ng dean. Kahit siya ay nainis nang bahagya dahil nasayang ang oras niya, pero pinili niya na lang pumunta. Hindi naman siya pwedeng basta tumanggi lalo na at marami pa ring mata ang nakatingin sa bawat kilos niya.Hindi pa rin maintindihan ng dean kung bakit pinili niyang pumasok sa academy bilang guro.Hindi rin alam ng mga faculty kung