โจวเยี่ยนรู้ดีว่าเหอหว่านทำอะไรหุนหันพลันแล่น แต่ความจริงแล้วเธอเป็นคนขี้กลัว แม้แต่ตอนฟ้าร้องฝนตกก็ยังตัวสั่นงันงกบางครั้งภาพลักษณ์ภายนอกกับตัวตนข้างในของเหอหว่านก็ต่างกันสุดขั้วแต่เขาชอบเห็นเธอเป็นแบบนี้ แม้แต่ตอนฝืนทำเป็นเข้มแข็งก็น่าเอ็นดูมากเหอหว่านจับมือโจวเยี่ยนไว้แน่น จนกระทั่งเครื่องบินกลับมาบินนิ่ง เธอถึงรู้ตัวว่าไม่เหมาะสม จึงรีบปล่อยมือออกโจวเยี่ยนมองฝ่ามือที่ว่างเปล่า ความรู้สึกโหวง ๆ พลันก่อตัวขึ้นในอกอย่างไร้สาเหตุ…………ในเวลาเดียวกัน ชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ F ยามเช้าตรู่เจียงหร่านเฝ้าอยู่ในห้องผู้ป่วยมาทั้งวันทั้งคืน ร่างกายเริ่มทนไม่ไหวแล้วตอนที่เธอมาไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาด้วย ระหว่างทางยังโดนลมจนไม่สบาย พอหมอเพิ่งตรวจเจี่ยงอี้เสร็จ เธอก็เวียนหัวจนยืนแทบไม่ไหวแล้วเว่ยเสวี่ยสังเกตเห็นความผิดปกติของเจียงหร่านทันที จึงรีบพยุงเธอไว้ “หรานหร่าน กลับไปพักสักหน่อยเถอะ ทางนี้มีฉันอยู่”“ไม่เป็นไรค่ะแม่ ฉันพักอยู่ตรงนี้สักหน่อยก็พอ...” เจียงหร่านยังอยากฝืนต่อ จึงปฏิเสธเสียงเบาคุณย่าเจี่ยงเพิ่งมาถึงหน้าห้องผู้ป่วย พอได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน คิ้วก็ขมวดแน่น
Read more
LOGIN
