All Chapters of แต่งงานใหม่ล้างรักลวง: Chapter 331 - Chapter 340

เขาโอบกอดเธอจากด้านหลัง แล้วก้มลงสูดกลิ่นหอมจากเส้นผมเบา ๆ“อย่าขยับเลย แผลของคุณจะปริจริง ๆ นะ... อีกเดี๋ยวพวกเราไปโรงพยาบาลกันเถอะ?”เจียงหร่านไม่อยากให้เจี่ยงอี้ฝืนตัวเองอีก หลังจากเมื่อครู่ เขาดูหน้าซีดลงไปมากกว่าเดิมแล้วแม้ภายนอกเขาจะยังพูดคุยหัวเราะกับเธอได้ตามปกติ แต่เธอกังวลจริง ๆ ว่าเขากำลังฝืนทนอยู่ และร่างกายอาจไม่ไหวแล้ว“แผลปริก็ช่างมัน ฉันไม่กลับโรงพยาบาล ฉันแค่อยากอยู่กับเธอ”เจี่ยงอี้พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่คำพูดนั้นกลับทำให้เจียงหร่านร้อนใจขึ้นมาทันทีเธอดิ้นออกจากอ้อมกอดของเจี่ยงอี้ หันกลับไปขมวดคิ้วมองเขา สีหน้าจริงจังอย่างมาก “ถ้าคุณยังพูดอะไรที่ไม่รักตัวเองแบบนี้อีก ฉันจะไม่สนใจคุณอีกเลย”“ฉะ...ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”เมื่อเห็นเจียงหร่านไม่พอใจ เจี่ยงอี้ก็ทำตัวไม่ถูกอยู่บ้างแต่เจียงหร่านพูดถูกแล้ว เมื่อเทียบกับการดูแลตัวเอง เขามักให้ความสำคัญกับคนรอบตัวและเรื่องที่อยู่ในใจมากกว่าเสมอยิ่งกว่านั้น...ไม่เคยมีใครโกรธเขาเพราะเรื่องแบบนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ“ไม่ว่าคุณจะหมายความว่ายังไง ตอนนี้ฉันไม่พอใจมาก... เว้นแต่คุณจะเชื่อฟังดี ๆ และทำตามคำสั่งหมอทุกอย่

เจียงหร่านฟังต่อไม่ไหวแล้ว รีบขัดเขาขึ้นมาทันทีเจี่ยงอี้ส่งเสียง “อืม” เบา ๆ พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ที่แทบมองไม่เห็น “ฉันไม่เชื่อเรื่องผีสางหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรอก”“คุณเคยพูดแล้ว ฉันรู้” เจียงหร่านสงบลง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆตอนที่พวกเขาดูหนังผีด้วยกัน เจี่ยงอี้เคยบอกเธอไว้แล้วเจี่ยงอี้พูดต่อว่า “แต่ถ้าคนที่อธิษฐานเป็นเธอ ฉันก็ยอมเอาอายุขัยของตัวเองไปแลกกับของเธอเหมือนกัน”“เจี่ยงอี้! บอกแล้วไงว่าไม่ให้พูดมั่ว!”น้ำเสียงของเจียงหร่านหนักขึ้นเล็กน้อย เจี่ยงอี้เพิ่งกลับมาจากปากเหวแห่งความตาย ตอนนี้เธออ่อนไหวมาก และไม่อยากได้ยินเรื่องพวกนี้เลย“อืม...เธอเองก็พูดมั่วเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?” เสียงของเจี่ยงอี้เริ่มฟังไม่ค่อยชัดแล้ว“ฉันก็เพราะไม่มีทางเลือกจริง ๆ ถึงได้...”เจียงหร่านเพิ่งรู้ตัวว่าถูกเขาหลอกให้ติดกับ จึงเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพูดเสียงเบาอีกว่า“ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้พูด”แต่พอพูดจบ เธอก็เพิ่งสังเกตว่าชายหนุ่มเงียบไปแล้ว จังหวะหัวใจสม่ำเสมอ ลมหายใจแผ่วเบา ดูเหมือนจะหลับไปแล้วรออยู่ครู่หนึ่ง พอแน่ใจว่าเขาหลับแล้ว เจียงหร่านก็ช่วยดึงผ้าห่มให้เขา ก่อนจะเฝ้าอยู่ข้าง ๆ และงีบพั

“ไป่ชิง! ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”เหวินหัวถิงทนไม่ไหวแล้ว พอเห็นลูกสาวถูกรังแก เธอก็หันไปด่าไป่ชิงทันทีฮั่วจี้หมิงอยากพาไป่ชิงออกไป แต่เธอกลับดื้อดึงไม่ยอมไป แถมยังพูดต่อว่า “แม่คะ วันนี้ลูกสาวแม่เป็นคนหาเรื่องก่อน ฉันมาดูพ่อด้วยความหวังดี ถ้าจะให้ใครออกไป ก็ต้องเป็นเธอก่อนสิ?”“ไป่ชิง!” ฮั่วจี้หมิงเห็นว่าเธอไม่ฟังตน ก็พูดเสียงเข้มว่า “พอได้แล้ว! พ่อยังนอนอยู่ตรงนี้ ต่อให้เธอมีเรื่องคับข้องใจ จะอดทนไว้หน่อยไม่ได้เหรอ?”“ทำไมต้องเป็นฉันที่ต้องอดทน...” ไป่ชิงไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย“ปล่อยฉัน!”ฮั่วเชียนเชียนก็ยังอยากเอาคืน จนเกือบจะลงไม้ลงมือกับฉินจื่อเฟิงที่คอยห้ามเธออยู่ฉินจื่อเฟิงรู้ดีว่าฮั่วเชียนเชียนเอาแต่ใจแค่ไหน กลัวเรื่องจะบานปลายจนขายหน้า จึงฝืนอุ้มเธอออกไปก่อนพอฝ่ายหนึ่งออกไปแล้ว ฮั่วจี้หมิงถึงได้ยอมปล่อยมือแต่ก็ยังจ้องเธอเขม็งเป็นการเตือนอย่างหนักแม้ตอนนี้อารมณ์ของไป่ชิงจะไม่คงที่นัก แต่ก็ยังรู้จักยับยั้งชั่งใจกว่าฮั่วเชียนเชียน ไม่นานก็กลับมาสงบเหมือนเดิมเธอไม่พูดอะไรอีก เพียงวางของที่นำมาด้วยไว้ด้านข้าง แล้วเอ่ยกับฮั่วกุ้ยจิ่นเบา ๆ สองสามประโยค “พ่อคะ วางใจได้ ที่บ

แต่ฮั่วจี้หมิงรู้ดีว่า เจียงหร่านยอมลดทิฐิ เก็บคมของตัวเอง และทุ่มเทให้เขาอย่างไม่เหลือเผื่อไว้เลยความรักของเจียงหร่านไม่ได้แสดงออกหวือหวา แต่เป็นความรู้สึกที่อ่อนโยนและลึกซึ้งที่สุดที่เขาเคยได้รับตอนมีอยู่กลับไม่รู้คุณค่า พอสูญเสียไปถึงได้รู้ว่ามันล้ำค่าเพียงใดสิ่งที่งดงามที่สุดในโลก ส่วนใหญ่ก็มักเป็นเช่นนี้เองหลังฮั่วจี้หมิงกลับมาที่ห้องผู้ป่วย สีหน้าของเหวินหัวถิงก็ดีขึ้นมาก พอไม่มีไป่ชิงอยู่ เธอก็รู้สึกหายใจโล่งขึ้นเยอะฮั่วกุ้ยจิ่นจ้องฮั่วจี้หมิงไม่วางตา เหมือนมีบางอย่างอยากพูดกับเขาฮั่วจี้หมิงเข้าใจความหมายของพ่อดีตอนนี้สิ่งที่เขาเป็นห่วงที่สุดก็คือบริษัทแต่ฮั่วจี้หมิงไม่กล้าพูดความจริงตอนนี้พวกเขาสูญเสียอำนาจในบริษัทไปแล้ว เจียงหร่านไม่รู้ไปดึงเงินทุนมาจากไหน จนลดสัดส่วนหุ้นของคนตระกูลฮั่วลงต่ำที่สุด ทรัพย์สินที่สั่งสมมาหลายปีแทบสูญเปล่าเดิมทีเขาคิดว่าเจียงหร่านทำถึงขั้นนี้ก็นับว่าแก้แค้นเขาพอแล้ว แต่ไม่คิดว่าเพียงไม่กี่วัน ธุรกิจหลักของฮั่วซื่อก็พังทลายลงด้วยพนักงานหลักและลูกค้าของบริษัทต่างก็หายไปจนแทบหมด ตอนนี้บริษัทเหลือเพียงหนี้สินบางส่วน ไม่ต่างจากบริษ

อย่างไรเสีย ตราบใดที่บริษัทยังอยู่ ตระกูลฮั่วก็ไม่ถึงกับล่มสลาย การลงโทษเล็กน้อยนี้เป็นสิ่งที่ฮั่วจี้หมิงสมควรได้รับแต่ตอนนี้เจียงหร่านทำให้บริษัทของตระกูลฮั่วเหลือเพียงเปลือก แถมยังดึงพนักงานและลูกค้าส่วนใหญ่ไปอีก เรื่องนี้ไม่ว่าอย่างไรคุณย่าฮั่วก็กล้ำกลืนไม่ลงเมื่อคืนเธอได้สารภาพผิดต่อคุณปู่ฮั่วแล้ว ตอนนี้จึงตัดสินใจมอบกองทุนนี้ให้ฮั่วจี้หมิงร่างกายของฮั่วกุ้ยจิ่นทรุดหนักแล้ว ตอนนี้คนเดียวที่ยังพอช่วยตระกูลฮั่วได้ ก็คือฮั่วจี้หมิง“ถูกต้อง เอากองทุนนี้ไปเถอะ ไม่ว่าจะเอาไปฟื้นฟูกิจการของตระกูล หรือใช้ค้ำประกันเพื่อระดมทุน... พวกเราก็ยังพอมีความหวังอยู่บ้าง ยัยเจียงหร่านไม่มีพื้นฐานครอบครัวคอยหนุน ในวงการธุรกิจเธอยืนได้ไม่มั่นคงหรอก การแก้แค้นของสุภาพชน สิบปีก็ไม่สาย ขอแค่แกมีความมุ่งมั่น”คุณย่าฮั่วไม่เชื่อคำพูดของคนนอกเลยว่าบริษัทอยู่ได้เพราะเจียงหร่านคอยค้ำจุนเจียงหร่านอาศัยบารมีตระกูลฮั่วต่างหาก ถึงได้ฝึกฝนจนมีความสามารถอย่างทุกวันนี้!แค่เอาของของตระกูลฮั่วไปก็ยังพอว่า แต่นี่ยังไม่คิดจะเหลือทางรอดให้ใคร แถมยังเอาเรื่องของฮั่วจี้หมิงกับไป่ชิงไปเผยแพร่จนเป็นข่าวไปทั่ว...