บททั้งหมดของ Chasing The Wife He Threw Away: บทที่ 51 - บทที่ 60

KrystalHindi ko na alam kung ilang beses akong napapatingin sa malaking glass wall ng aming departamento simula nang magtama ang mga mata namin ni Conor kanina. Kahit na abala ang lahat sa paligid para sa huling paghahanda ng Aurelius Cove, parang may kung anong pamilyar at mainit na pakiramdam na naiwan sa kaibuturan ng aking dibdib. Hindi ko maipaliwanag kung ano ito, at lalong hindi ko matukoy kung bakit tila may sariling tibok ang puso ko sa tuwing naaalala ko ang kaniyang mga ngiti. Mabilis kong iniling ang aking ulo upang gisingin ang sarili ko. “Tumigil ka nga, Krystal,” bulong ko sa sarili ko habang muling itinuon ang pansin sa aking tablet at mga sketches. Hindi puwedeng puro mukha at kwento ni Conor ang laman ng isip ko ngayon. Tatlong linggo na lang ay grand opening na ng malawak na hotel at resort. Napakarami pa naming kailangang tapusin para sa exclusive merchandise at sa Aurelia Signature Line. "Krystal." Bahagya akong nagulat at napatingala nang marinig ang maba

KRYSTAL"Ah!"Napasinghap ako nang napakalakas, kasabay ng aking mabilis na pagkamulat ng mga mata mula sa malalim na gunita.Hindi... hindi iyon isang simpleng panaginip o gawa-gawa lang ng aking imahinasyon. May nakita talaga ako. May isang tunay at buhay na alaala ang opisyal na bumalik sa akin sa mga sandaling ito!"Krystal!"Mas lalong luminaw ang aking paligid, nawala ang static ng aking pandinig. Nasa gitna pa rin ako ng malawak na lobby ng Aurelius Cove, sa tapat ng elevator. Nakahawak pa rin si Conor nang mahigpit sa aking magkabilang balikat, ang kaniyang mukha ay halos mag-collapse sa tindi ng pag-aalala at kaba habang nakatitig sa akin."Krystal, sumagot ka, are you okay? Anong masakit sa 'yo?" kabadong-kabado niyang tanong, nanginginig ang kaniyang boses.Huminga ako nang mabilis at mababaw, pilit na hinahabol ang aking hangin. Hindi ko alam ang tamang isasagot sa kaniya. Nanginginig ang buong katawan ko, at ang puso ko ay nagpapakawala ng isang napakatinding bilis ng ti

CONORBiglang bumigat ang buong paligid ng lobby sa kaniyang binitawang rebelasyon. Ang bawat empleyadong nakaupo sa kani-kanilang mga cubicles ay tila awtomatikong napayuko at nagpanggap na abalang-abala sa kani-kanilang trabaho. Alam ng lahat na may isang napakaseryoso at personal na iskandalo ang nagaganap sa harapan nila, pero wala ni isa sa kanila ang may lakas ng loob na tumingin o makialam sa tindi ng tensyon."I thought..." mahina at basag ang boses na dugtong ni Celestine habang nangingilid ang luha, "na pagkatapos ng gabing iyon... finally, mapapansin mo rin ako. Na finally, magiging akin ka na nang buo dahil nagawa mo nang traydurin ang paninindigan mo."Napapikit ako nang mariin sa tindi ng kaniyang mga salita. Isang matalim na kirot ang dumaan sa aking dibdib. Ang gabing iyon... isa iyon sa pinakamalaki, pinakamadilim, at pinakamabigat kong pagkakamali bilang isang lalaki. Isang gabing paulit-ulit kong isinumpa at pinagsisihan sa loob ng pitong mahabang taon ng buhay ko.

KrystalNapahawak ako muli sa aking sumasakit na sentido, pilit kong inilalabas ang bigat. "Pagod na pagod na ako... pagod na pagod na akong mabuhay araw-araw na parang isang tanga na walang alam tungkol sa sarili kong kahapon! Pagod na akong maging estranghero sa sarili kong buhay!"Unt-unting namuo ang mas maraming luha sa aking mga mata, lumabo ang aking paningin habang nakatitig sa dalawang taong itinuring kong kanlungan. "Please... kung mahal n'yo talaga ako bilang anak ninyo... sabihin n'yo na sa akin ang totoong nangyari. Ibalik n'yo sa akin ang buhay ko."Muling nagkatinginan sina Mama at Papa sa aking harapan. Bakas sa kanilang mga mukha ang tindi ng takot, pagsisisi, at isang malalim na lihim na matagal na nilang pinapasan nang magkasama. Parang may isang tahimik na pag-uusap at pagpapasya sa pagitan ng kanilang mga mata kung dapat na ba nilang gibain ang kasinungalingan.Hanggang sa... nagpakawala ng isang napakalalim na buntong-hininga si Papa, ang kaniyang mga balikat ay

KrystalNapahiyaw ako nang napakalakas sa gitna ng kalsada, isang hiyaw ng purong sakit at pag-gising. "AHHHHH!"Tuluyan nang nawalan ng lakas ang aking buong katawan. Bumigay ang aking mga binti at dahan-dahan akong natumba sa semento. At sa huling sandali bago pa man ako tuluyang masagasaan ng totoong sasakyang paparating sa aking tapat... naramdaman ko ang isang pares ng matitibay, malalaki, at mabilis na mga braso ang marahas na humila sa akin palayo sa kalsada bago tuluyang nagdilim ang buong paligid ko.Madilim. Tahimik. Wala akong marinig na kahit anong boses, at wala akong makitang kahit anong imahe. Isang mahabang kapayapaan ang namayani sa akin, hanggang sa... dahan-dahan at unt-unting bumukas ang aking mga mata mula sa kawalan.Isang malinis na puting kisame ang unang sumalubong sa akin. Amoy ng antiseptic at mga gamot. Hospital.Napakurap ako nang ilang beses upang i-adjust ang aking paningin, bago ako nagpakawala ng isang napakalalim at malayang paghinga. Sa pagkakataong