All Chapters of อุ้มรักเมียซาตาน: Chapter 41 - Chapter 50

รดาเป็นเพื่อนที่ดี และเธอก็ดีใจกับรวิชด้วยที่เขาได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมคู่ควร แต่ละคนก็ย่อมที่จะมีเส้นทางชีวิตของตนเอง รวมถึงตัวของเธอเองด้วย“คุณแม่ขา คุณแม่มาแล้ว” โมรีรีบวิ่งมาหามารดาด้วยความดีใจ ร่างน้อยวัยสี่ขวบอยู่ในชุดนักเรียนของโรงเรียนอนุบาลรัศมีจันทรา เป็นเสื้อกั๊กสีชมพูกับกระเป๋าเป้ลายหมี“อย่าวิ่งสิคะ เดี๋ยวก็ล้มหรอกจ้ะคนดีของแม่” โมรินอ้าแขนรับบุตรสาวตัวน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน ในขณะที่โมรีโถมเข้ากอดมารดาแนบแน่น หอมแก้มซ้ายขวาด้วยความคิดถึง“คิดถึงคุณแม่จังเลยค่ะ”“วันนี้ทำไมปากหวานอีกแล้ว”“หนูอยากกินไอศกรีมค่ะ”“ฮันแน่ว่าแล้วเชียว คนมีแผนการ”“อยากกินจริงๆ นะคะ” เด็กน้อยยิ้มยิงฟันให้มารดา“งั้นอ้อนคุณแม่ก่อนสิคะ เดี๋ยวจะพาไปกินไอศกรีมช็อกโกแลตที่หนูชอบไง”“คุณแม่ขา หนูรักคุณแม่นะคะ พาหนูไปกินไอศกรีมนะคะ นะคะ นะคะ” ถึงมารดาไม่บอกให้อ้อน เจ้าตัวน้อยก็อยากอ้อนอยู่แล้ว“ได้สิจ๊ะคนดีของแม่ ลูกสาวคนสวยของใครนะ ช่างเจรจาเหลือเกิน” โมรินจับปลายคางเล็ก ๆ ของบุตรสาวอย่างเอ็นดู อีกฝ่ายเลยยิ้มตาหยีให้มารดาอย่างน่ารักโมรินขับรถพาลูกสาวตัวน้อยออกจากโรงเรียน ก่อนที่รถของเธอจะกระตุก

“คุณแม่งอนคุณพ่อครับเลยโกหก จากนี้ไป หนูจะมีคุณพ่อแล้วนะคะ” เขาเอ่ยบอกบุตรสาวด้วยประโยคคะขาน่ารัก โมรินโมโหจนควันออกหู“นี่คุณ หยุดสักทีเถอะ” โมรินรู้สึกทนไม่ไหวเมื่อเห็นว่าบุตรสาวที่ทำหน้างง ๆ ในคราแรกเริ่มยิ้มให้พันไมล์คล้ายกับว่าทั้งสองจะเริ่มผูกมิตรต่อกัน“โมจะโวยวายเสียงดังทำไม ลูกป่วยอยู่นะ” เป็นเธอที่โดนเขาตำหนิ โมรินรู้สึกร้อนรุ่มในหัวใจ เธอจะไม่ยอมให้เขามาพรากลูกและชุบมือเปิบแทรกตัวเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ในครอบครัวของเธออย่างแน่นอน“ออกไป! อย่ามายุ่งกับฉันกับลูกอีก” เธอชี้ไปที่ประตูด้วยมือสั่นระริก“เห็นไหมครับว่าคุณแม่ของหนูใจร้าย ไล่คุณพ่อ คุณแม่ยังงอนคุณพ่ออยู่” เขาฟ้องบุตรสาว“คุณแม่งอนคุณพ่อเหรอคะ” ประโยคคำถามนั้นทำให้โมรินต้องดึงสติกลับมา“หนูรู้สึกยังไงบ้างจ๊ะ ปวดหัวไหม เพลียไหม หิวไหม” โมรินไม่อยากเสวนากับคนหน้าด้านอย่างเขาอีก“ไม่ค่อยหิวเลยค่ะ หนูรู้สึกเพลียค่ะคุณแม่” เด็กน้อยพูดเสียงหงอย“ง่วงไหมคะ”“ง่วงค่ะ” เด็กน้อยเอ่ยตอบพลางหาวหวอด ๆ“งั้นหนูก็นอนพักนะจ๊ะคนดี ตื่นขึ้นมาแม่จะหาของอร่อย ๆ ให้หนู”“ค่ะคุณแม่” เด็กน้อยหลับตาลง ก่อนจะรีบลืมตาขึ้นมาใหม่อีกรอบ“คุณพ่ออย่า

คุณแม่ป้อนให้นะคะ”“ค่ะคุณแม่ ออกจากโรงพยาบาลหนูอยากกินกุ้งทอดกับหมูทอดฝีมือของคุณแม่จังเลยค่ะ”“ได้สิคะ อยู่โรงพยาบาลกินอาหารของโรงพยาบาลไปก่อนนะคะ คุณแม่ไม่มีเวลากลับไปทำอาหารให้หนูกินตอนนี้ แต่ถ้าหนูอยากกินอะไรอร่อย ๆ แม่จะหาซื้อมาให้หนูนะคะ” เธอมองลูกน้อยด้วยสายตาอ่อนโยน มีความสุขเสมอที่ได้อยู่กับลูกสาวตัวน้อย“แม่รักหนูนะจ๊ะหนูดี”“หนูก็รักคุณแม่ค่ะ” เด็กขี้อ้อนหอมแก้มมารดาฟอดใหญ่“แล้วคุณพ่อล่ะคะ” โมรีเอ่ยถาม พลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนเธอหลับไป ไหนบิดาสัญญากันแล้วว่าจะไม่ไปไหน ตื่นขึ้นมาคิดว่าจะได้เจอกันเสียอีก“เขาไม่ใช่คุณพ่อของหนูจ้ะ อย่าไปยุ่งกับผู้ชายคนนั้นอีกนะจ๊ะลูก” โมรินตัดสินใจโกหกบุตรสาวตัวน้อย“จริงเหรอคะคุณแม่ แล้วทำไมเขาถึงบอกว่าเป็นพ่อของหนูล่ะจ๊ะ”“เขาสติไม่ดีน่ะจ้ะ เขาเป็นผู้ชายที่อันตรายมาก หนูอย่าไปเข้าใกล้เขาเด็ดขาดเลยนะจ๊ะ”“ค่ะคุณแม่” ประโยครับคำของลูกน้อยทำให้โมรินต้องลอบผ่อนลมหายใจออกมาพันไมล์มาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง เขาแอบมาเยี่ยมลูก โดยไม่ให้โมรินรู้ รอจังหวะที่เธอเผลอหรือออกไปทำธุระข้างนอก รีบเข้ามาเยี่ยมบุตรสาวตัวน้อย“คุณเข้ามาทำไมคะ” เด็กน้อยเอ่ย

ใจลึกๆ ของโมรินไม่อยากให้คนทั้งสองมาข้องเกี่ยวกับบุตรสาวตัวน้อย แต่เพราะพงศ์เคยเป็นเจ้านายที่ดีของดวงรัตน์ น้าสาวของเธอ โมรินจึงยอมอ่อนลงเพราะเห็นแก่หน้าของพงศ์ อาจเพราะเขาไม่ได้แสดงออกว่าเข้าข้างลูกชายตัวเองด้วย เธอจึงปล่อยให้สองสามีภรรยาได้พูดคุยกับบุตรสาวตัวน้อย“คุณปู่คุณย่าดูใจดีจังเลยค่ะ” หลังจากพงศ์และพิมพ์ประภากลับไปแล้ว โมรีก็เอ่ยกับมารดา เด็กน้อยเข้าใจว่าคนทั้งสองเป็นญาติผู้ใหญ่ตามคำบอกเล่าของมารดา“หนูดีหิวหรือยังคะ” โมรินเปลี่ยนเรื่อง และเรื่องอาหารการกินก็ดึงความสนใจของบุตรสาวไปโดยสิ้นเชิงโมรินเริ่มมีงานทำอีกครั้ง ในขณะที่เปียโดนแบนงานเพราะเด็ก ๆ ในสังกัดไปทำไม่ดีเอาไว้ ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง อีกทั้งการที่เปียมักใส่ความคนอื่นรวมถึงโมรินด้วย ก็ทำให้คนเริ่มรู้ไส้รู้พุง การพูดเอาดีเข้าตัวเอาชั่วให้คนอื่นนั้นไม่ได้ทำให้ใครเจริญได้จริงการได้เจอกับรดาอีกครั้งทำให้เธอยอมเปิดปากเล่าเรื่องในอดีตให้เพื่อนฟัง รดาเองก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องราวเช่นนี้ขึ้นกับเธอ อีกทั้งไม่คิดว่าวารีจะทำกันได้ถึงเพียงนี้รดายังเล่าอีกว่าวารีหย่าขาดกับพันไมล์ก็ไปคบกับพวกนักเลงอันธพาล ชื่อชาญวิทย์อะไรน

“ขอโมตั้งสติก่อนนะคะ อย่าเพิ่งกดดันอะไรฉันตอนนี้เลย” ประโยคแทนตัวด้วยชื่อเล่นที่เธอหลุดออกมา ทำให้พันไมล์รู้สึกดีไม่น้อย เขายอมล่าถอยกลับไป แต่ขอไปเยี่ยมโมรีก่อน“พี่ยอมกลับก็ได้ แต่ขอเยี่ยมลูกก่อนได้ไหม” โมรินทำท่าจะปฏิเสธ แต่สุดท้ายเธอก็ยอมใจอ่อนให้เขาไปเยี่ยมบุตรสาวตัวน้อย เพราะสีหน้าและแววตาเว้าวอนของเขามันทำให้เธอปฏิเสธไม่ลง“หนูต้องหายเร็ว ๆ นะครับ” พันไมล์ลูบผมนุ่มสลวยของบุตรสาวไปมาเบา ๆ ทำให้เด็กน้อยต้องหันไปมองมารดาด้วยความสงสัย“เขาช่วยชีวิตหนูเอาไว้น่ะจ้ะ” โมรินพูดไปตามตรง เธอไม่อยากโกหกลูก นั่นทำให้พันไมล์มีสีหน้าดีขึ้น“ขอบคุณค่ะ” โมรีกล่าวขอบคุณพร้อมทั้งยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม มารดาเคยสอนเสมอว่าหากใครช่วยเหลือเราเอาไว้ เราก็ต้องกล่าวขอบคุณเขาคนนั้น“แล้วพ่อ เอ่อ... จะมาเยี่ยมอีกนะ” พันไมล์พูดแล้วเหลือบมองอดีตคนรัก เธอเองก็ไม่ได้ปฏิเสธอันใด นั่นทำให้เขามีกำลังใจขึ้นมาหน่อย“เขาเป็นพ่อของหนูจริง ๆ เหรอคะคุณแม่” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย นั่นทำให้โมรินต้องผ่อนลมหายใจออกมา บางทีเธออาจจะต้องค่อย ๆ เล่าเรื่องของพันไมล์ให้ลูกฟังอย่างมีสติ ความลับไม่มีในโลก ไม่ว่าเธอจะหนีความ