All Chapters of อุ้มรักเมียซาตาน: Chapter 51 - Chapter 60

“ทำอะไรครับ”“ฉันหางานเองได้ คราวหลังไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้อีก” โมรินเดินหนี“พี่แค่อยากช่วยโม”“อย่าดูถูกโมว่าโมไม่มีที่ไป”“พี่ไม่เคยดูถูกโม”“อย่างนั้นเหรอ” ประโยคคำถามของเธอทำให้เขาอึ้งไป แต่ก่อนที่พันไมล์จะได้สติ เขาก็ตามเธอไปไม่ทันเสียแล้ว โมรินโบกรถแท็กซี่และหนีหายกลับบ้านไปเช่นเคยพันไมล์ยอมรับว่าเขาเคยดูถูกเธอด้วยความโง่งมของเขาเอง แต่นับจากที่รู้ความจริงเขากลับชื่นชมเธอเสียมากกว่า เธอเป็นผู้หญิงที่ดี รักนวลสงวนตัวมาโดยตลอด เขาเองต่างหากเป็นคนทำร้ายทำลายให้เธอต้องมัวหมอง ขนาดเขาทิ้งเธอไปตั้งหลายปี เธอยังเลี้ยงลูกน้อยน่ารักให้เป็นเด็กดีได้ถึงขนาดนี้ หากเขาเสียผู้หญิงดี ๆ อย่างโมรินไปอีก เขาคงโง่งมเต็มทีเรื่องราวที่เกิดขึ้นต้องมีคนรับผิดชอบ พันไมล์เข้าไปคุยกับลลิตาถึงความผิดพลาดที่เกิดขึ้น ลลิตาเองก็รับฟังและสงสัยอยู่เหมือนกันโมรินกลับมาถึงบ้านด้วยความรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า คิดทบทวนว่าตัวเองอาจจะหางานอื่นทำแทนการทำงานเป็นพริตตี้หรือนางแบบอิสระเช่นนี้จะดีไหมคิดไปคิดมาก็ไม่มีอาชีพไหนได้เงินพอที่จะส่งลูกสาวตัวน้อยเข้าโรงเรียนดี ๆ ได้เท่าอาชีพนี้ อีกทั้งเธอเองก็เรียนไม่จบ งา

“ไม่ใช่เพราะพี่พันหรอกค่ะ แต่เป็นเพราะความอิจฉาริษยาของวารีเองต่างหาก คนแบบวารีไม่มีทางมีความสุขหรอกค่ะ เขาทำอะไรเอาไว้ ย่อมได้รับผลกรรมที่ทำเอาไว้ค่ะ”ไม่ใช่แค่วารีแต่เด็กในสังกัดของเปียที่แกล้งโมรินคนนั้นก็ถูกจัดการไปเรียบร้อยแล้ว พันไมล์ไปคุยกับลลิตาก็จัดการหาหลักฐานมาจัดการหล่อนได้ แถมคนที่สั่งให้ทำก็คือวารีนั่นเอง นั่นทำให้เปียตกที่นั่งลำบากอีกครั้ง และครั้งนี้น่าจะอยู่ในวงการได้ยากขึ้นกว่าเดิม“ใช่ครับ เหมือนพี่ไง ทำไม่ดีกับโมเอาไว้ ตอนนี้พี่ก็มานั่งเสียใจอยู่ทุกวัน ถ้าย้อนเวลากลับไปพี่จะมีสติให้มากกว่านี้” โมรินมองเขานิ่งแต่ไม่พูดอะไร เธอเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน“คนดีของพ่อ ต่อจากนี้ไปพ่อสัญญาว่าจะดูแลหนูให้ดี จะไม่ให้ใครมาทำอะไรหนูได้อีก ฟื้นสิครับคนดี ฟื้นมาคุยกับพ่อ พ่อรอหนูอยู่นะ” พันไมล์บีบมือลูกน้อยเบา ๆ หยดน้ำตาลูกผู้ชายรินไหล มันหยดลงบนมือน้อยๆ หยดแล้วหยดเล่า โมรินเห็นเข้าก็ใจอ่อนยวบ สิ่งที่พันไมล์ทำในหลายๆ วันที่ผ่านมาก็พิสูจน์ความจริงใจของเขาได้ในระดับหนึ่ง“แม่เองก็เหมือนกันคนดี หนูดีต้องฟื้นนะลูก แม่รอหนูดีอยู่ รอทำอาหารอร่อย ๆ ให้หนูกิน รอสอนการบ้านให้หนู รอทำ

“แต่งงานกับพี่นะครับ” พันไมล์ทรุดตัวนั่งลงตรงหน้าของเธอ ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคอันแสนอ่อนหวานระคนออดอ้อนออกมา แล้วหยิบแหวนเพชรน้ำงามออกมาจากกระเป๋าเสื้อ“เย้! คุณพ่อขอคุณแม่แต่งงานแล้ว ต่อไปหนูดีก็จะมีน้องเพิ่มขึ้นมาอีกคนใช่ไหมคะ” เด็กน้อยเรียกความสนใจของพ่อแม่และคนที่ลุ้นอยู่อีกด้านได้เป็นอย่างดี โมรินไม่รู้จะทำหน้าเช่นไรดี นอกจากยิ้มเขินออกมา แก้มสาวของเธอร้อนผ่าว ไม่รู้ว่าพันไมล์พูดกับลูกว่ายังไงบ้าง ทำไมยายตัวน้อยของเธอถึงได้อยากมีน้องเช่นนี้“โมครับ”“คะพี่พัน”“ขอให้พี่ได้ดูแลโมกับลูกนะ”“คุณแม่ขา ตอบตกลงคุณพ่อสิคะ” โมรีรบเร้ามารดา โมรินมองหน้าพันไมล์นิ่ง ก่อนจะพูดประโยคสั้น ๆ ออกมา“ไม่” คำสั้นๆ แต่ทำเอาสองพ่อลูกแทบหงายหลัง คนที่ยืนเชียร์อยู่อีกด้านก็ถึงกับต้องมองหน้ากัน โมรินใจแข็งขนาดนี้ เห็นทีว่าลูกชายคงต้องเดินหน้างอกันอีกนานเชียว“คุณแม่!” โมรีอุทานออกมา หน้าเสียเมื่อเห็นว่าบิดาเองก็หน้าหงอยไปเลย“ไม่ปฏิเสธค่ะ” แต่ประโยคถัดมาทำให้สองพ่อลูกมองหน้ากัน ก่อนที่จะผวาเข้ากอดกัน พันไมล์อุ้มร่างเล็กขึ้นแล้วร้องเย้ ๆ ไปพร้อม ๆ กัน ทำเอาโมรินหลุดขำออกมาคุณพงศ์กับคุณพิมพ์ประภาเองก็เช่

พงศ์หันไปพูดกับบุตรชายที่นั่งหน้าซีดอยู่ใกล้ ๆ นึกเห็นใจอยู่ไม่น้อย แต่คนเราก็ต้องยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง ถือซะว่าเป็นประสบการณ์ชีวิต คราวหน้าจะได้มีสติคิดหน้าคิดหลัง คิดให้รอบคอบกว่านี้ประโยคของพงศ์ทำให้สองแม่ลูกได้สติและคิดได้ว่าไม่ควรจะไปบีบบังคับโมริน ในเวลานี้คือการเข้าใจโมรินให้มาก เวลาอาจจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นในไม่ช้าคุณพิมพ์ประภาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน หันไปเข้าวัดเข้าวา ปฏิบัติธรรมให้มากขึ้น ท่านคอยช่วยเหลือคนยากคนจน แถมยังบริจาคเงินให้แก่มูลนิธิและหน่วยงานต่าง ๆ เพื่อช่วยเหลือสังคมด้วยความบริสุทธิ์ใจ งานไหนที่จะช่วยเหลือสังคมและส่วนรวมได้ นางจะทำมันในทันที แทนที่จะอยู่บ้านอย่างไร้แก่นสาร คิดว่าตัวเองไร้ค่า ทำงานนอกบ้านเหมือนสามีไม่ได้ ก็กลายเป็นคนที่มีคุณค่า เป็นที่รักและเป็นที่ต้องการของคนอื่น ๆ นางมีสติและให้เกียรติผู้อื่นเสมอ คนเราเมื่อสำนึกได้แม้จะอายุมากแล้ว แต่ก็ดีกว่าตายแล้วยังไม่สำนึกอะไรเลยสำหรับพันไมล์นั้น เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดและเสียใจอย่างสุดซึ้งเมื่อรับรู้ว่าตัวเองไม่เป็นที่ต้องการของลูกเมียความเสียใจมันอาจจะชดเชยกับสิ่งที่เขาเคยทำกับเธอไม่ได้ แต่เขาก็ได้

“คุณพ่อ” พันไมล์ครางออกมา“ลุกขึ้นมากินข้าวกินปลา ดูแลตัวเองให้ดี เขากลับมาเมื่อไหร่จะได้เห็นว่าแกเป็นผู้เป็นคนมากกว่านี้”“คุณพ่อ” พันไมล์ครางออกมาอีกครั้ง“ฉันเป็นพ่อแก ถึงเราจะไม่ค่อยลงรอยหรือความเห็นไม่ตรงกัน เพราะแกสนิทกับแม่ของแกมากกว่าฉัน แต่ฉันก็รักแก เพราะแกเป็นลูกของฉันนะพันไมล์” ประโยคนั้นทำให้พันไมล์รู้สึกหัวใจพองโตแทบคับอก และอ้อมกอดของบิดาก็ทำให้เขาร้องไห้ออกมาตั้งแต่เล็กจนโต เวลาเขาล้ม คนที่มาช่วยพยุงเขาคือมารดา แต่บิดากลับยืนมองเฉย ๆ และพูดสั้นๆ ว่าให้เขาลุกขึ้นมาเอง ท่านไม่เคยปลอบโยนเขา แต่พูดว่าให้เขายอมรับความจริง มารดาพูดกับเขาเสมอว่าท่านแต่งงานกับบิดาเพราะผู้ใหญ่คลุมถุงชน บิดาไม่ได้รักมารดา เลยไม่ค่อยรักเขาไปด้วย แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง ท่านรักและห่วงใยเขาเสมอ แต่ไม่ค่อยแสดงออกก็เท่านั้นเอง“ขอบคุณนะครับคุณพ่อที่คุณพ่อให้สติผมเสมอมา ผมโง่เอง บทเรียนในครั้งนี้ผมจะจดจำไปจนวันตาย” ทุกอย่างเกิดจากทิฐิที่เขามีให้แก่บิดาด้วย เขายอมรับความผิดนี้โดยไม่แก้ตัวอะไรอีกการได้พูดคุยกับบิดาในครั้งนี้ทำให้เขาได้รับรู้ว่านอกจากมารดาแล้ว เขายังได้รับความรักจา