جميع فصول : الفصل -الفصل 160

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View“Wala pa po bang balita kung nasaan na po sila?” tanong ko kay Tita nang makarating ako sa living room.Si Tita lang ang nandoon, at seryoso siyang nakatingin sa TV, habang sumisimsim sa kaniyang kape.Nang marinig niya ang aking naging tanong, at naramdaman niya ang aking presensiya, mabilis siyang lumingon sa aking gawi.“Nandoon pa rin sila ngayon sa headquarters, hija,” sagot ni Tita, at ibinaba naman ang kaniyang tasa sa center table. “Halika muna, magmeryenda ka muna saglit.”Humugot ako nang malalim na hininga, at kaagad na lumapit ngayon kay Tita. Hindi ako nagsalita, pero ramdam ko ang tingin na ipinupukol niya sa akin ngayon.Halatang nag-aalala siya, pero pareho naman kaming walang magawa lalo pa’t hindi naman kami puwedeng umalis nang basta-basta, dahil nga delikado.Kung puwede lang sana, kanina ko pa ginawa. Pinipigilan ko lang din kasi talaga ang sarili ko, dahil hindi ko naman kayang protektahan ang sarili ko.“Anong oras po kaya s

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View“May nahanap na ba kayong impormasyon?” tanong ko kay Killian.Nasa office na niya kami ngayon, at kasalukuyan siyang nagpipirma ng mga document. Saka lang napagawi ang kaniyang atensyon sa akin nang magtanong ako.Kaya naman napangiti ako nang tipid, dahil alam kong nagbabasa siya ng mga document, pero nagawa ko siyang tanungin tungkol sa bagay na ‘to.“Sorry,” saad ko naman, dahil hindi ko naman sinasadyang guluhin siya.Umangat naman ang sulok ng kaniyang labi, at napailing na lamang sa akin, habang nakatitig sa aking mga mata.“It’s fine,” aniya na para bang hindi big deal ang ginawa kong panggugulo. “Wala pa naman kaming naging balita, pero may kaunti kaming nalaman.”“Tungkol saan?” tanong ko gamit ang mas interesadong boses.Since gusto ko na rin namang matapos ‘to, inaalam ko na talaga ang lahat ngayon. Kung ano ang mga puwedeng gawin, at kung ano ang hindi.Isa pa, kahit papaano rin kasi ay gusto kong makatulong kahit na sa ganitong para

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of View“Si Aziel ba ‘yon?” tanong ko kay Killian nang mamataan ko si Aziel na nagpunta sa isang restaurant kasama ang isang babae na hindi ko masiguro kung secretary ba niya, o hindi.Nandito kami ngayon ni Killian sa mall, dahil may bibilhin lang sana kami. Pero dahil nga nakita ko si Aziel, parang curious tuloy ako kung sino ang kasama niya.“Yes.”“May kasama siyang babae. Secretary ba niya ‘yon?”Hindi pa kasi ako nakabibisita sa office ni Aziel sa hospital, eh. Hindi ko lang sigurado kay Killian kung nakapunta na siya.Pakiramdam ko kasi ay oo lalo pa’t may mga kailangan silang pag-usapan minsan, eh. Kung hindi kasi si Aziel ang pupunta sa office ni Killian, si Killian naman mismo ang pupunta roon.“I don’t think so,” sagot naman ni Killian.Nangunot ang aking noo sa kaniyang isinagot, at kaagad ko naman siyang nilingon. Napansin kong nakatingin siya sa akin ngayon. Kaya napairap ako, dahil parang hindi niya tiningnan kung sino ang babaeng kasama n

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewMay kinuha naman siya sa kaniyang bulsa, at kaagad kong napansin kung ano ‘yon.“Hikaw?”Tumango siya bilang sagot. “Change your earrings.”“Bakit?” nalilitong tanong ko sa kaniya. “Maayos pa naman ang earrings ko, ha?”Gold din naman ‘yong ibinigay niya sa akin. Pero hindi ko alam kung para saan ba.“Just do what I said, baby,” aniya.Kaya para hindi na humaba pa ang usapan, mabilis kong kinuha ang hikaw na ibinibigay niya. Pinalitan ko na rin kaagad ang earrings ko, pero ‘yon ang kinuha niya.“Take care,” he whispered.Tumango lang ako bilang sagot, at ngumiti nang matamis sa kaniya. “Saglit lang ako.”Nagsimula naman akong maglakad, at ramdam kong nakasunod ang mga tauhan ni Killian ngayon sa akin hanggang sa makarating ako sa isang pinakamalapit na restaurant.Ang problema lang ay medyo maraming tao ngayon since tanghali na. Pero hindi naman ibig sabihin no’n ay mahihirapan akong hanapin ng mga tauhan ni Killian.Dumiretso rin naman ako kaaga

Ravenna Ylianna Ocampo’s Point of ViewHindi ako makapagsalita. Gulat na gulat ako sa aking narinig. Ni hindi ko rin magawang huminga, dahil sa kaniyang sinabi.“Tikman ko na siya ngayon. Baka kapag napatay ko ‘to, hindi ko na maririnig na umiyak,” dagdag pa niya.Rinig ko ang yabag ng kaniyang paa, hanggang sa tumigil siya sa aking harapan. Doon ko natanaw ang kaniyang mukha, at kung ikukumpara ang mukha niya noon sa mukha niya ngayon, ibang-iba.Ang laki kasi ng ipinayat nito, at hindi ko alam kung dahil ba nasa ibabaw niya ang ilaw kaya parang malalim ang kaniyang mga mata.“Huwag kang lalapit sa akin!”Natawa siya nang mahina, at yumuko para tapatan ang level ng aking mukha. Tinitigan niya ako nang nakadidiri. Nagawa pa niyang tingnan ang aking katawan, at ngumisi na lamang nang nakatatakot.“Bakit hindi? Mamamatay ka lang din naman. Tikman na kita ngayon.”Nagsimulang magtubig ang aking mga mata. Ilang beses pa akong napalunok, hanggang sa tumulo na ang aking mga luha.“Tang ina!