جميع فصول : الفصل -الفصل 260

Samarah's POV Pagdating namin sa bahay ay parehong lupaypay ang mga katawan namin. Mabilis siyang nakatulog.. Pagod din ang isip ko pero hindi matigil sa pag andar ang isip ko. Ngayon ko lang kasi narealize, dalawang beses na kaming ikinasal pero wala pa rin kaming honeymoon. Bakit ganon? Bakit umabot sa ganon? Hindi ko tuloy mapigilang malungkot. Nag search ako sa social media ng mga kaibigan namin na kapareho naming ikinasal na. Lahat sila may mga posts tungkol sa honeymoon nila. Ang iba within Philippines habang ang iba naman pumunta pa ng ibang bansa. Mayaman pa kami sa kanila pero bakit kami walang ganon? Nakakaramdam ako ng tampo sa kanya pero hindi ko rin naman alam kung dapat ko pa bang sabihin sa kanya. I feel like it’s too late for that and baka magmukha lang akong childish or petty. Pero nakakainggit kasi talaga! Kinagabihan, pagdating ni Ferlyn galing sa school ay wala siya sa mood. Tahimik, hindi siya nagkukweto gaya ng dati niyang ginagawa. Pinapakiramdaman tuloy

Samarah's POV Kumuha siya sa tinidor saka iyon kinain, “Not bad. This would be great as a wedding cake. It has that unique minty flavor that’s not so common with cakes.” “Talaga ate? Idadagdag ko sa wedding collections namin yan.” kinikilig kong sabi. “Yeah, magaling ka talaga. Alam ko naman unang kita ko pa lang sa iyo eh. Look at you, from rags to riches. Dahil sa galing ng panlasa mo nakaahon kayo sa hirap ng pamilya mo.” Parang puputok ang ugat ko sa ulo sa kakapigil ng inis ko, “And now may sarili ka nang business. Siguro hindi mo na gaanong kailangan si Rowan kaya gusto mo nang tumikim ng ibang lalake. Am I right?” Ayan na naman ang nakakaasar na mga ngiti niya. Hindi na ako nakatiis. “Ate, marami apa po akong gagawin. Kain po muna kayo dyan, libre na namin ang lahat.” Tumayo na ako at iiwan na sana siya nung hinawakan niya ang kamay ko. Anak ka ng limang kambing sinusubok talaga ang pasensya ko! “Please don’t be offended, I am mearly a sister looking out for her

Samarah's POV “Yes po Mrs Fontano. That's your our main business po.” Main business. Ibig sabihin may iba pa? “Naku huwag mo na ako tawaging Mrs. Fontano. Mama na lang.” Nginitian ko siya sa rearview mirror. Kitang kita ko naman ang pamumula niya. “Mom!!!” Atungal ni Ferlyn sa tabi ko. “Oo na, oo na! Tita na lang Zack ha? Ang haba nung Mrs Fontano eh.” Nahihiya siyang tumawa. Napaka cute! Mamula mula ang matataba niyang pisngi! Parang kamatis! Pagdating namin sa bahay, hindi pa man kami nakakababa ay hindi ko na mapigilan ang tawa ko. “Lagot ka Ferlyn!” Pananakot ko sa kanya habang nagpaparknsa garahe. “Why Mommy?” inosente niyang tanong. “Tignan mo Daddy mo.” Itinuro ko si Rowan na nakatayo sa harap ng bahay. Nakatayo ng matikas, nakahalukipkip ang mga braso habang nakakunot ang noo. Para siyang rottweiler na handang handang managpang! Hahahaha! “Patay ka dyan mamaya.” “Why? I didn't do anything.” Seryoso niyang sagot. Minsan pakiramdan ko mas matured pa umakt

KINABUKASAN… “Bilisan mo hinihintay na nila tayo. Kanina ka pa dyan eh.” “Mauna ka na kung gusto mo.” Ang lalakeng ito, sinusubok talaga ang pasensya ko. Inimbita kami ni Lebron sa isang restaurant. Ang usapan dapat alas nueve nandoon na. Itong magaling kong asawa 8:50 AM na hindi pa rin tapos! Kung ano ano pa kasing ipinapahid sa katawan lalo na sa mukha. Hay nako, kung may isang bagay man na hindi nagbago kay Rowan, ito na ‘yon. Hanggang ngayon sobrang arte niya pa rin sa balat niya. At ang mas malala? Dalawa na sila ngayon ni Ferlyn ang ganon! Kaya talagang nakakapika kapag ganitong may lakad kami. Aba! Sabi dapat babae ang nagtatagal kapag gumagayak. Siya naman baligtad, siya itong parang prinsesa. Hay… kung hindi lang talaga siya gwapo. Nakakainis kasi hindi ko siya matiis. Parang lalo pa kasi siyang gumwapo over the years, palibhasa hindi siya ang nagbubuntis at nanganganak. Hay… “Hey!” Bumalik ako sa ulirat noong bahagya niya akong tinulak, “Kanina pa kita tinatawag.

Samarah's POV Ako lang ba pero kapag masyadong gwapo ang lalake iniisip ko talaga na korni siya at walang sense of humor? Ganon ang tingin ko sa asawa ni Kim nung umpisa eh. Pero ako ang nagkamali. Kahit naman kasi si Rowan nadevelop lang naman ang sense of humor niyan nung napasama siya sa amin. Masyado siyang seryoso dati at laging masungit. Nung high school nga akala ko nagbabalak na yan manakop ng planeta eh. Nang maghiwa hiwalay na kami ay si Rowan na ang nagdrive pauwi habang ako naman nakabaluktot sa upuan at nakatingin sa labas ng bintana. “Malamig na ba ang ulo mo?” Napataas ako ng kilay sa tanong niya. “May themometer ka ba dyan? Para macheck ko.” Pamimilosopo ko. “I’m serious, Sam. I wanna talk.” “Then talk!” Oh! Di niyo kaya yung pagsusungit ko kapag english, ang expensive! “About last night.” Dinig ko ang pagbuntong hininga niya Hindi niya naituloy kaagad ang gusto niyang sabihin na para bang hirap siyang gawin iyon, “You hurt me.” Nabagabag ako nang marinig iyon