Library

Search

Home / Romance / SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2] / Chapter 131 - Chapter 140

All Chapters of SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]: Chapter 131 - Chapter 140

176 Chapters

CHAPTER 130:

ROUGE VALDERAMA'S POVThe men who spent years making other people afraid...are looked terrified now after seeing me. I slowly walked toward the couch positioned at the center of the office. No rush. No dramatic threats. Just silence. The kind of silence that made people uncomfortable. The kind that forced them to hear their own heartbeat. I sat down. Crossed one leg over the other. At pagkatapos niyon ay nag-angat ako ng tingin sa kanila. Tiningnan ko sila isa-isa. Mula kay Alvarez, patungo kay Villarreal hanggang sa dumapo ang mga mata ko kay Enzo. Ang lalaki na minsan ko ng binantaan noon sa t'wing nakikita ko siyang kasama si Sabrina.Nang mapansin niya ang pagtitig ko ay mabilis niyang iniwas ang kanyang tingin. Dahilan upang mapangisi ako bago ko muling ibinalik ang tingin ko sa dalawa. The reaction was immediate. "Valderama, think very carefully about what you're doing." Villarreal's voice was no longer confident. No longer powerful. It sounded nervous. Desperate.

CHAPTER 131:

SABRINA DE VERA'S POV Aurielle was finally asleep. The events of the day had exhausted her completely. Carefully, I pulled the blanket higher over her small body before brushing a few strands of hair away from her face. She looked peaceful. Safe. And for the first time since the attempted kidnapping... I could finally breathe. Tahimik kong pinagmamasdan ang anak ko. Pinapanood ang marahang pagtaas-baba ng kanyang dibdib. Hanggang sa hindi ko napigilan ang muling paninikip ng dibdib ko. Iniisip ko ulit ang nangyari. Kung papaanong muntik na siyang mawala sa akin. And that thought alone made my stomach twist. I bent down and pressed a kiss against her forehead. "I love you, baby." A sleepy smile briefly appeared on her lips. Then she settled deeper into the pillow. My heart melted. Slowly, I turned off the bedside lamp and walked toward the door. I glanced back one last time. Just to make sure she was still there. Then I quietly stepped outside. The hal

CHAPTER 132:

SABRINA DE VERA'S POV I never thought something this simple could make me emotional. Yet here I was. Trying not to cry while walking through a crowded park on a warm Sunday afternoon. Because for the first time in years... We looked like a family. A real family. Not a secret, a dream but a real family going out together. Aurielle's laughter echoed through the air as she sat comfortably on Rouge's shoulders. Her tiny hands tangled in his hair. Completely happy. "Papa, faster!" Rouge immediately obeyed. "Faster?" "Yes, po!" masayang sambit ng anak ko at mas lalong lumaki ang ngiti sa labi nito. "Your mother will scold me." "I won't!" Aurielle protested. I laughed. "Don't drag me into this." Ngumiti lalo si Rouge at naramdaman ko ang paghigpit ng kanyang hawak sa kamay ko. "Gutom kana ba? is there something you want to eat? " sunod-sunod niyang tanong. Nakatingin lamang ako sa kanya, at sa muling pagkakataon ay hindi ko mapigilang mamangha sa itsura

CHAPTER 133:

ROUGE VALDERAMA'S POV The house had never felt this quiet before. For the first time in years, there were no enemies waiting in the shadows. No threats. No distance. No fear. Just us. Aurielle had fallen asleep the moment her head touched the pillow. And now... Sabrina and I were finally alone. The bedroom door had barely clicked shut when she turned toward me. Those familiar eyes met mine. And suddenly... The air felt different. Heavier. Warmer. Dangerous in the best possible way. We simply stared at each other for seconds...as if trying to make up for every moment we had lost. Every year. Every missed memory. Every lonely night. Ilang sandali pa ay bigla siyang humakbang papalapit sa akin hanggang sa tuluyan ng mawala ang distansya sa pagitan naming dalawa. My pulse immediately betrayed me. A small smile appeared on her lips. The kind that always managed to destroy whatever self-control I had left. "Sabrina..." sambit ko, halos pabu

CHAPTER 134:

SABRINA DE VERA'S POV Ang amoy ng nilulutong pagkain ang unang sumalubong sa akin nang magising ako. Dahan-dahan akong napamulat ng mga mata at ilang segundo munang nanatiling nakahiga sa kama. Tahimik. Payapa. Hanggang sa unti-unting bumalik sa akin ang mga nangyari kahapon. Si Rouge. Si Aurielle. Ang pamilya naming tuluyan nang nabuo. Napangiti ako. Agad kong nilingon ang kabilang bahagi ng kama. Kumumot ang aking noo ng mapagtanto kong wala na siya roon. Hinaplos ko ang bahagi ng kama na kanyang hinigaan ay malamig na rin ito. Sa tingin ko ay kanina pa siya bumangon pero bakit hindi niya ako ginising. Magtatampo na sana ako kung hindi ko lang naamoy kanina ang mabangong amoy na sa tingin ko ay nanggaling sa kusina. Agad akong bumuntong-hininga at dahan-dahan akong bumangon at inayos ang suot kong oversized shirt bago isuot ang aking pajama pants. Pagkababa ko sa hagdan ay agad kong narinig ang mahinang kalansing ng mga kagamitan sa kusina. At unti-unting bumagal ang

CHAPTER 135:

ROUGE VALDERAMA'S POV Tahimik ang loob ng opisina. Tanging tunog lamang ng pagpitik ko sa mga dokumento at mahinang ugong ng air conditioner ang maririnig. Ilang araw na rin ang lumipas mula nang tuluyang mahuli sina Villarreal at Alvarez. Unti-unti nang bumabalik sa normal ang lahat. At sa wakas... Nagagawa ko nang magtrabaho nang hindi iniisip kung ligtas ba sina Sabrina at Aurielle. Dahil sa tuwing umuuwi ako... Naroon sila. Naghihintay. Ang mag-ina ko. A small smile unconsciously appeared on my lips. Hanggang sa narinig ko ang mahinang katok sa pintuan. "Come in." Agad bumukas ang pinto at kalmadong pumasok si Kael. Pagkatapos ay muli long ibinalil sa mga dokumento sa lamesa ang tingin ko. Nang tuluyan na siyang nakalapit sa aking lamesa ay sakto rin na natapos ko na ang ginagawa ko. Kaya itinuon ko na sa kanya ang buong atensyon ko. "May problema ba?" Umiling siya. "None," tanging sambit niya. Pagkatapos ay may inilapag siyang maliit na itim na kahon sa harapan

CHAPTER 136:

ROUGE VALDERAMA'S POV Hindi ko alam kung ilang beses na akong tumingin sa relo ko. Hindi ko na matandaan dahil sa sobrang kaba na nararamdaman ko. Hindi ko pa ito naranasan, at kahit na ikumpara pa ito sa takot na naramdaman ko noon ng sabihin sa akin ni Kael na muntik ng may mangyari kay Sabrina...ay hindi pa rin nito kayang pantayan ang kaba na nararamdaman ko ngayon. I've spoken in front of thousands of people. I've faced hostile crowds. I've stood in debates where one wrong word could destroy an entire career. Pero ngayon? Pakiramdam ko ay para akong teenager na unang beses aamin sa babaeng gusto niya. Napabuntong-hininga ako. At muling itinaas ang tingin sa paligid. The venue looked exactly the way I wanted it. Elegant. Simple. Beautiful. White roses lined both sides of the aisle. Thousands of tiny lights decorated the entire place. Flower petals covered the floor. And at the very center was the place where I planned to ask the most important question of my life.

CHAPTER 137:

SABRINA DE VERA'S POV Pakiramdam ko ay huminto ang mundo. Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatayo roon. Hindi ko alam kung paano huminga. Hindi ko alam kung paano magsalita. Dahil sa mga sandaling iyon... Tanging si Rouge lamang ang nakikita ko. Siya lang at wala ng iba. The lights. The flowers. The music. Everything faded into the background. Para bang siya lang ang natira sa buong mundo. At nang makita kong dahan-dahan niyang inilabas ang maliit na velvet box mula sa loob ng kanyang suit... Tuluyan nang bumigay ang puso ko. Napahigpit ang kapit ko sa kamay ni Aurielle. At mas lalo lamang bumuhos ang mga luha ko. "Mommy..." mahinang usal ng anak ko habang nakatingala sa akin. "M-Mommy, why are you crying?" Napatawa ako sa gitna ng pag-iyak. Agad kong pinunasan ang aking mga mata. "Wala, baby....m-mommy is just happy," Ngumuso siya. "How can you cry if you're happy?" Natawa ako at nang magbaba ako ng tingin sa kanya at nakita ko ang pagkurap-kurap niya

CHAPTER 138:

SABRINA DE VERA'S POV Halos manghina ako sa kakatawa at kakaiyak nang sabay. Habang si Aurielle naman ay nakatayo sa tabi namin at tila proud na proud sa sarili niya dahil sa ginawa niyang pagputol sa napakaimportanteng sandali. "Papa." Muli niyang tawag. Mas seryoso pa yata siya kaysa sa aming dalawa. "You forgot." Napailing si Rouge habang natatawa. Then he pinched the bridge of his nose. "Asan ba ang anak natin noong nagpapaulan ang langit ng mahabang pasensya?" reklamo niya. Agad akong natawa. "Magtataka ka pa eh sayo 'yan nagmana," agad kong tugon sa kanya. Napanguso si Aurielle. "Papa." Napatingin agad si Rouge sa kanya. "Yes, baby?" "Ask the question.." she suggested. Lalong lumakas ang tawanan ng mga taong nakapaligid sa amin. Maging si Kael ay nakatalikod na habang nanginginig ang mga balikat sa kakatawa. At sa wakas... Napabuntong-hininga si Rouge. Then he looked at me again. At sa isang iglap... Nawala ang tawanan. Nawala ang ingay. Nawala ang lahat

CHAPTER 139:

KAEL SAMANUEGO'S POV "Balita ko may bagong trabaho kana raw ngayon?" tanong ko ng maupo na si Kenjie sa tapat ko. He carefully took a sip of alcohol before he slowly glance at me and nodded softly. "It's an old job. Tinanggap ko lang ulit, for some reasons..." kalmadong sagot niya na siyang ikinataas ng kaliwa kong kilay. Alam ko na hindi lang basta-basta ang rason na meron siya. Kilala ko ang mokong na 'to. Alam ko kapag may ginagawa siyang kalokohan at alam ko kung kailan siya seryoso. At alam ko rin kung tranaho talaga ang tinutukoy niya. "Stop imagining things, Kael..." banta niya bago ko pa man muling maibuka ang bibig ko. Naramdaman niya siguro ang pananahimik ko. Tingin ko ay nabasa niya na rin kung ano ang tumatakbo sa isipan ko kaya pinigilan na niya sko bago pa man ako makapagsalita. "Sungit," reklamo ko at inabot ang bote ng beer sa harapan ko at tinungga iyon. Kasalukuyan kaming nasa vacation house niya rito sa Las piñas. Isa rin ito sa hindi ko maintindihan. Da

PREV

...

...

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status