All Chapters of SECRETLY MARRIED to My Father's COLLEAGUE [A.G.S #2]: Chapter 141 - Chapter 150

176 Chapters

CHAPTER 140:

ROUGE VALDERAMA'S POV The mansion looked exactly the same. Cold. Expensive. And lifeless. I stepped inside without waiting for anyone to announce my arrival. I knew where she would be. She always spent her afternoons in the sunroom. Tahimik na magbabasa ng libro na para bang doon lamang umiikot ang mundo niya. And sure enough... She was there. My mother sat elegantly beside the window, holding a porcelain teacup. Her eyes lifted the moment I entered. Then narrowed slightly. "Rouge." No warmth. Just acknowledgment. I wasn't expecting anything else. "Mother," mahinang tugon ko ng nakalapit na ako sa kanya. The same way I approached negotiations with politicians I didn't trust. Because somehow... Talking to my own mother always felt like a political meeting. I stopped in front of her. Then placed a cream-colored envelope on the table. Her gaze immediately shifted toward it. "What is it?" tanong niya gamit ang mababang boses. Bumuntong-hini

CHAPTER 141:

ROUGE VALDERAMA'S POV I would rather attend ten senate hearings. Face armed men. Or negotiate with the most stubborn politicians in the country. Than sit inside a bridal boutique and wait. Yet here I was. Seated on an expensive cream-colored sofa. One leg crossed over the other. Patiently enduring what felt like the longest hour of my life. Hindi naman sa atat ako. Sadyang hindi lang talaga ako mapakali. Ilang oras na akong nakaupo rito...naglilikot ang mga paa... kung ano-ano ang tinitingnan at kahit tapos ko ng basahin ang mga brochure na nasa harapan ko ay bubuksan ko ulit iyon para basahin. Maya-maya pa ay napalingon sa kaliwang direksyon ng maramdam kong may naglalakad papalapit sa 'kin. "Do you need anything sir? Like water or juice while waiting for Ms De Vera?" tanong ng isa sa mga staff. Nakangiti akong umuling, "No need. I'm fine," saad ko. Hindi na rin ito nagtanong pa ulit at tumango lamang bago ako tinalikuran. Nang ibinalik ko na sa harapan ang ti

CHAPTER 142:

ROUGE VALDERAMA'S POV The moment we stepped out of the boutique... I reached for Sabrina's hand. As if it had always belonged there. Our fingers intertwined. And for the first time in years... I didn't feel the need to hide it. No need to let go whenever someone looked our way. No need to pretend. No need to keep our distance. Because she was mine. And everyone was about to know it. The afternoon sun was beginning to set. Casting a warm glow across the street. Habang sa tabi ko ay walang tigil sa pagsasalita si Sabrina tungkol sa wedding gown. Mga bulaklak...color theme ng kasal at kung ano-ano pa. And honestly... I wasn't listening anymore because I was too busy watching her. The way her eyes brightened whenever she got excited. The way she absentmindedly squeezed my hand while talking. The way she smiled. "Are you even listening?" bigla niyang tanong sabay lingon sa akin. I smirked. "Of course. I've been listening since earlier," Naningkit ang mga mata niya. "Wh

CHAPTER 143:

SABRINA DE VERA'S POV Hindi ko alam kung gaano katagal kaming naglakad. Paminsan-minsan ay sumusulyap ako kay Rouge. At sa tuwing nahuhuli niya akong palihim na sumusulyap sa kanya ay nginingisihan niya ako. Para bang wala siyang iniisip na kahit anong problema sa buhay niya. At sa totoo lang... Nakakapanibago pa rin iyon. Dahil sa loob ng maraming taon, nasanay akong makita siyang pasan-pasan ang buong mundo sa kanyang balikat. Pero ngayon... Mas magaan na ang aura niya. Mas masaya. Mas payapa. Nang makarating kami sa parking area ay agad niya akong pinagbuksan ng pinto ng sasakyan. "A gentleman," mapang-asar kong saad. "Only for you." Napailing ako. Ngunit hindi ko naitago ang ngiti ko habang sumasakay. Makalipas ang ilang minuto... Tahimik kaming bumibiyahe. Nakatanaw ako sa labas ng bintana. Habang siya naman ay nakatutok sa kalsada. Hanggang sa may isang tanong na muling bumalik sa isip ko. Isang tanong na ilang araw ko nang iniiwasan. Marahan akong bumaling

CHAPTER 144:

SABRINA DE VERA'S POV Wala na akong maisip na paraan upang mapigilan ang pagpatak ang luha ko. Dahil sa likod lamang ng napakalaking pintuan ng simbahan ay naghihintay ang lalaking pinakamamahal ko. Mahigpit kong hinawakan ang bouquet sa aking mga kamay habang nakatayo sa harap ng malaking pinto. The wedding gown felt heavier now. Not because of its weight. But because of what it meant. This was real. Everything was finally real. Nang maramdaman ko ang marahang paghawak sa aking kamay ay agad akong napalingon. Nakita ko si Daddy. Nakasuot ng maayos na itim na suit. Tahimik lamang siyang nakatingin sa akin. "Tahan na," banat niya na ikinalaki ng ngiti ko. "I'm not even crying, dad..." asik ko. Tumaas ang isang kilay niya. "Really? Then what do you call that liquid thing on the corner of your eyes?" usal niya, hindi pa siya nakuntento sa pagtanong niya at itinuro niya pa talaga ang mga mata ko. Napasimangot ako. Napailing siya bago marahang pinisil an

CHAPTER 145:

SABRINA DE VERA'S POV Habang naglalakad ako papalapit sa altar ay wala akong ibang makita kundi si Rouge. At habang papalapit ako ng papalapit sa kanya ay naging klaro sa paningin ko ang detalye ng kanyang mukha. The slight redness in his eyes. The way his jaw kept tightening. The way he kept swallowing. Para bang pinipilit niyang huwag umiyak sa harapan ko. "Mommy is crying again." Narinig kong bulong ni Aurielle mula sa unahan. Agad namang natawa ang ilang bisita. Maging ako ay napatawa sa pagitan ng pagluha. Only our daughter could make a wedding ceremony feel normal. Nang makarating kami sa altar... Huminto si Papa. Marahan niyang hinawakan ang kamay ko. Pagkatapos ay tumingin siya kay Rouge. Ilang segundo silang nagkatitigan. Dalawang lalaking parehong mahalaga sa buhay ko. Pagkatapos ay iniabot niya ang kamay ko rito. Mahigpit ang pagkakahawak ni Rouge nang tanggapin niya iyon. Parang natatakot na pakawalan. Parang natatakot na mawala ulit ako.

CHAPTER 146:

ROUGE VALDERAMA'S POV Hospitals never bothered me before. I had walked through emergency rooms covered in blood. Sat through surgeries. Received gunshot wounds. Faced death more times than I could count. But somehow... Nothing had ever terrified me like this. I was currently pacing back and forth outside the delivery room. Again and again. To the point that one of the nurses had already given me three concerned looks. "Governor..." umalingawngaw ang boses ni Kael sa tabi ko pero hindi siya pinagtuonan ng pansin. "Sabrina is fine. Kaya pwede bang maupo ka muna at maghintay? Ako ang nahihilo da ginagawa mo," reklamo niya. Lalong sumama ang timpla ko. Nakaupo siya sa isa sa mga upuan habang umiinom ng kape na para bang wala lang nangyayari. Samantalang ako...pakiramdam ko ay malapit na akong himatayin ulit. Nagsimula siyang mag-labor kanina... At narinig ko ang unang sigaw niya...pero ako ang naunang bumagsak at nawalan ng malay. "Imagine..." Napatingin mu a

CHAPTER 147: FINALE

ROUGE VALDERAMA'S POV Dalawang araw. Dalawang araw na simula nang baliktarin ng tatlong maliliit na tao ang buong mundo ko. At hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na may apat na akong anak. Tahimik akong nakaupo sa sofa na nasa gilid ng private recovery room ni Sabrina habang nakatitig sa kanya. Mahimbing ang tulog niya at kitang-kita ko ang pagod sa itsura niya. Pumayat ang mukha niya nang kaunti dahil sa pinagdaanan niya nitong mga nakaraang araw. But....she was still the most beautiful woman I've ever seen. Napabuntong-hininga ako. Then slowly stood from the sofa. Maingat akong lumapit sa kama. Ayaw ko siyang magising. Kailangan niya pang magpahinga hanggang sa makabawi ang katawan niya. Pero bago pa man ako makalapit nang tuluyan... Unti-unting gumalaw ang mga mata niya. Then she blinked and smiled when she daw me. "Good morning..." mahina ang boses niyang bati sa akin. Ngunit sapat iyon para maramdaman kong gumaan ang dibdib ko. Agad akon

SIDE STORY 01:

*Twenty-seven years later* SABRINA VALDERAMA'S POV Hindi ko namalayang ganoon na pala katagal ang lumipas. Parang kahapon lang nang buhat-buhat ko pa sina Aurielle at ang triplets. Ngayon... Isa-isa na silang nagsisipagtapos. May kanya-kanya nang trabaho. May kanya-kanya nang buhay. At higit sa lahat...may kanya-kanya nang love life. Napabuntong-hininga ako habang binubuksan ang pinto ng mansyon. Kagagaling ko lang sa charity event na pinangunahan ko ngayong hapon. Tahimik dapat ang bahay. Pero hindi pa man tuluyang nagsasara ang pinto ay umalingawngaw na agad ang dalawang pamilyar na boses. "You're unbelievable!" "Stop acting like you're the victim," sagot naman ng isa. Napakurap ako. Nag-aaway na naman silang dalawa. At hindi na bago iyon. Pero bihira lang iyong mangyari. Dahil ang triplets ay halos hindi nag-aaway simula pagkabata. Agad kong hinubad ang heels ko at naglakad papunta sa living room. Pagdating ko roon... Naabutan ko ang bunso sa

SIDE STORY 02:

SABRINA VALDERAMA'S POV Hindi agad nagsalita si Rouge. Tahimik lang niyang pinagmamasdan ang dalawa naming anak. Isang galit na galit. At isang walang balak umatras. Huminga ako nang malalim. "Dahil magkapatid kayo..." mahinahon kong panimula habang tinitingnan ang panganay kong anak. "Baka pwede namang pag-usapan ninyo ito." Tahimik siyang tumingin sa akin. His face remained unreadable. "Hector..." muli kong tawag sa kanya at bumaling siya kaagad sa akin. "Your brother loves her." Ilang segundo siyang hindi nagsalita. Pagkatapos...marahan siyang napangiti. Ngunit walang saya ang ngiting iyon. "So do I." Natahimik ako. "She's hurting because of both of you," dagdag ko. "No." Mahinahon niyang itinama ako. "She's hurting because of him." Unti-unti niyang ibinaling ang tingin sa bunso niyang kapatid. "It's different." Mariing umiling si Caelan. "Hindi mo naiintindihan. I made a mistake. And I regretted it!" Hector nodded once. "I know." "T

...

13 14 15 16 17 18

SCAN CODE TO READ ON APP