All Chapters of Yakap sa Magdamag (SSPG R-18+): Chapter 151 - Chapter 160

NAKAUWI na ako ng bahay, ngunit pakiramdam ko’y naiwan pa rin ang kalahati ng pagkatao ko sa ospital.Tahimik ang buong silid habang nakatanaw lamang ako sa bintana. Madilim na sa labas, ngunit mas madilim ang bigat na bumabalot sa aking dibdib.Pakiramdam ko’y may malaking puwang sa loob ko na hindi ko maipaliwanag.At alam kong kailanman, hindi na iyon mapupunan pa.Ipinaliwanag na sa akin ni Elizza ang lahat ng nangyari.Hindi raw maaaring manatili ang bata sa aking sinapupunan dahil masyado nang mahina ang aking katawan. Kapag ipinilit pa raw ang pagbubuntis, pareho kaming maaaring mawala ng bata.Ngunit higit sa lahat…Si Jeremiah mismo ang pumirma.Siya mismo ang nagdesisyong alisin ang batang nasa loob ko.Mariin kong ipinikit ang aking mga mata habang pilit pinipigilan ang pag-agos ng luha.Masakit.Napakasakit.Pakiramdam ko’y hindi lamang bata ang nawala sa akin.Parang may bahagi ng puso ko ang pilit na inukit at tinanggal nang walang pahintulot ko.Alam kong hindi niya ana

“Sana… sana hinayaan mo na lang akong mamatay! Sana, isinama mo na lang ako sa anak ko!”Halos mapunit ang lalamunan ko sa tindi ng sigaw na lumabas mula sa lalamunan ko.Parang buong bahay ang nayanig sa sakit at galit na matagal kong kinimkim.Ngayon lang kami nag-away nang ganito ni Jeremiah.Ngayon lang ako sumigaw sa kanya nang parang wala nang natitirang pagmamahal.At ngayon ko lang din nakita ang lalaking mahal ko na unti-unting nadudurog sa harapan ko.“Naririnig mo ba ang sarili mo?!” galit na galit niyang sigaw pabalik. "Sigurado ka bang iyan ang nais mo?!"Namumula ang kanyang mga mata. Nakaumbok ang mga ugat sa kanyang leeg habang pilit niyang pinipigilan ang emosyon na kanina pa kumakawala.Ngunit wala na akong pakialam.Hindi na kayang pigilan ng sakit ko ang bibig ko.“Oo!” sigaw ko habang humahagulgol. “Mas mabuti pang namatay na lang ako kasama ng anak ko!”Biglang nanlaki ang kanyang mga mata.Parang mismong puso niya ang sinaksak ng mga salitang iyon.“Wag mong sa

POV: Jeremiah"Sir, nagpunta po dito ang asawa niyo, tiningnan niya po ang CCTV footage ilang buwan na ang nakakaraan. Gaya po ng sinabi niyo, ipinakita ko po iyon sa kanya."Bahagya akong natigilan nang marinig ang ulat mula sa manager ng hotel.Ilang segundo akong natahimik bago unti-unting napangiti.Ibig sabihin...Nagsimula na ring maghanap ng katotohanan si Chantal.Sa wakas.Matapos ang lahat ng pagtatalo, pagdududa, at masasakit na salitang ibinato niya sa akin, nagkaroon din siya ng lakas ng loob na alamin kung nagsisinungaling ba talaga ako.At alam kong kapag nakita niya ang footage, mauunawaan niya ang lahat.Mauunawaan niyang hindi ko siya niloko.Hindi ko siya nais saktan.At hindi ako nagsinungaling kailanman.“Ano pa ang ginawa niya diyan?” tanong ko habang nakasandal sa aking upuan.“Wala na po, Sir. Pagkatapos niyang makita ang footage, umalis na rin po siya.”Tumango ako kahit hindi niya iyon nakikita.“Sige. Salamat.”Pagkababa ko ng tawag, tuluyan akong napangiti

“ANO?!” halos mabasag ang salamin sa opisina sa lakas ng aking sigaw. Hindi ko mapigilang magreact ng ganoon. Gulat na gulat ako.Napatingin sa akin ang mga empleyado. Isa-isang nagdungawan ang mga ito mula sa kani-kanilang cubicle, halatang nagulat sa bigla kong reaksyon.Ngunit wala akong pakialam sa kanila.Sa mga sandaling iyon, ang tanging mahalaga ay ang balitang narinig ko mula sa kabilang linya. Hindi ko inaasahang sa buong hapong paghihintay, makakatanggap ako ng magandang balita.Mahigpit kong hinawakan ang cellphone habang nakikinig kay Roman.Siya ang pinakamalawak ang koneksiyon sa aming magkakaibigan. Kilala ko rin ang uri ng mga negosyong pinapasok niya—mga negosyong hindi kailanman dapat inuusisa ng mga awtoridad.Kaya naman lalo akong nabigla sa mga sinabi niya."Oo.. Dinala siya dito ilang oras na ang nakakalipas... HIndi ako ang tumanggap sa kanya. Isa pa, hindi ko siya kilala. Noong dinalahan siya ng customer sa silid, nagulat kaming lahat, pagbukas ng malaking box

NADATNAN ko si Roman na nakaupo sa harap ng bar counter, tahimik na umiinom ng alak. Rinig ko ang bawat lagok na kanyang ginagawa.Agad ko siyang nilapitan.“Roman...”Mabibigat ang bawat hakbang ko habang papalapit sa kanya. Ilang oras na akong balisa sa paghahanap kay Chantal, at kahit alam kong ligtas na siya, hindi pa rin lubusang nawawala ang kaba sa dibdib ko hangga't hindi ko siya nakikita nang personal.Ang bawat hakbang ko, ay may dalang bigat na parang dagundong sa sahig. Tumutunog ang aking sapatos, habang humahalik sa marmol na bato.“Oh, dumating ka na pala.” Nakangiti niyang iniabot sa akin ang isang baso ng alak. “Uminom ka muna.”Hindi ko man lang tiningnan ang baso. Ayokong mag aksaya ng oras. Kailangan ko ng makita si Chantal ngayon din!“Ayoko. Dalhin mo muna ako sa asawa ko. Gusto kong makita ang asawa ko."Marahan siyang natawa bago humigop ng alak.“Kalma ka lang. Huwag mo munang gambalain ang asawa mo. Tulog na siya.”Napahinto ako saka ako napatingin sa kanya.