บททั้งหมดของ พันธกาลเร้นรัก: บทที่ 131 - บทที่ 140

ทุกคนต่างเอ่ยปากชักชวน หากนางปฏิเสธมิยอมดื่มเสียหน่อยก็คงจะทำให้เสียบรรยากาศเกินไปเซี่ยหวยอวี่ยกมือขึ้นรินสุรา สุราสีอำพันรินไหลลงสู่จอกหลิวหลีสีมรกต ดูงดงามยิ่งนักเจียงโย่วหนิงยกจอกสุราขึ้นดม กลิ่นหอมหวานของสุราผลไม้ลอยมาเตะจมูก “หอมยิ่งนัก”“เจ้าลองชิมดูสิ หอมยิ่งกว่า” เซี่ยหวยอวี่พยายามยุยงนางอย่างสุดความสามารถเจียงโย่วหนิงจิบไปอึกเล็ก ๆ รสชาติหวานล้ำ ถึงกับเลิศรสกว่านมโคเติมน้ำตาลเสียอีก“นี่คือถุงหอมที่ข้าทำเอง ใส่สมุนไพรช่วยให้จิตใจสงบหลับสบาย มอบให้พวกท่าน”นางหยิบถุงหอมออกมาแบ่งปันให้แก่ทุกคนเซี่ยหวยอวี่หยิบถุงหอมนั้นขึ้นมาบีบคลำแล้วพินิจดูอยู่นานบนเวทีงิ้ว นักแสดงเริ่มขับร้องส่งเสียงเอื้อนเอ่ยทั้งห้าคนนั่งล้อมวงรอบโต๊ะ พูดคุยหยอกล้อกัน บรรยากาศกลมเกลียวชื่นมื่นยิ่งเซี่ยหวยอวี่อาศัยจังหวะที่ไม่มีผู้ใดสังเกต เดินไปที่ริมประตูแล้วเอ่ยเรียก “หนานเฟิง”หนานเฟิงปรากฏตัวขึ้นดั่งภูตผี “องค์ชาย”“เจ้าไปสืบดูซิว่า ใบหน้าของเจียงโย่วหนิงเกิดอันใดขึ้น” เซี่ยหวยอวี่สั่งการเขาประโยคหนึ่งหนานเฟิงพยักหน้ารับคำสั่ง “ขอรับ”เซี่ยหวยอวี่หมุนตัวเดินกลับไป“ท่านไปทำสิ่งใดมาห

เซี่ยหวยอวี่กำรองเท้าปักในมือแน่นแล้วผุดลุกขึ้น เขากลับมามีท่าทีเกียจคร้านไร้กฎเกณฑ์ตามเดิม นัยน์ตาจิ้งจอกอันงดงามหรี่ลง จ้องมองจ้าวหยวนเช่ออย่างไม่ยอมอ่อนข้อ“วาจาของอาหนิงเมื่อครู่ เจ้าคงได้ยินชัดเจนแล้วกระมัง? นางรังเกียจเจ้า ทว่าชมชอบข้า คนที่ควรส่งนางมาคือเจ้าต่างหาก”เขาต้องการให้จ้าวหยวนเช่อวางเจียงโย่วหนิงลง แล้วส่งมอบนางให้แก่เขา“น้องสาวของข้า ข้าย่อมดูแลเองได้ ไม่รบกวนรุ่ยอ๋องต้องลำบากใจ”สีหน้าของจ้าวหยวนเช่อเดิมทีก็ดูไม่ได้อยู่แล้ว ยามได้ยินคำกล่าวของเขา หัวคิ้วยิ่งขมวดมุ่นลงฉับพลัน แววตาหม่นทะมึนล้ำลึก ทว่าเย็นเยียบราวกับจะแช่แข็งคนตรงหน้าให้กลายเป็นน้ำแข็ง“น้องสาวหรือ? ไม่รู้ว่าซื่อจื่อจวนเจิ้นกั๋วกงเคยเห็นพี่น้องแท้ ๆ บ้านใด ในวัยนี้ยังคงกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่อีกบ้าง?”เซี่ยหวยอวี่ยันข้อศอกลงบนพนักเก้าอี้ หางคิ้วเลิกขึ้น ยกมุมปากมองจ้าวหยวนเช่ออย่างมีความนัยลึกซึ้งเขามิได้ประหลาดใจเลยที่จ้าวหยวนเช่อล่วงรู้ฐานะของเขาด้วยอำนาจของจ้าวหยวนเช่อในเมืองหลวง การจะสืบหาฐานะของเขาย่อมมิใช่เรื่องยากเย็นอันใดทว่า การที่เขาสามารถเอาชีวิตรอดและกลับมายังเมืองหลวงได้อย่าง

รถม้าหยุดลงครู่ต่อมา เสียงของชิงหลิวก็ดังแว่วเข้ามา “นายท่าน น้ำแกงสร่างเมามาแล้วขอรับ”เขารู้จักวางตัวเป็นอย่างดี เพียงส่งชามน้ำแกงสร่างเมาสีน้ำตาลเข้าไปในรถม้าผ่านทางมุมม่าน โดยมิได้เผยหน้าให้เห็นจ้าวหยวนเช่อยื่นมือไปรับมา พลางประคองร่างน้อยในอ้อมกอดให้ลุกขึ้น“เจียงโย่วหนิง อ้าปาก”เขายกชามป้อนถึงริมฝีปากของนางเจียงโย่วหนิงยอมดื่มตามที่เขาป้อนไปสองอึก ย่นจมูกพลางเงยหน้าขึ้นมองเขา “ขมยิ่งนัก”นางขยับตัวถอยหนี ไม่ยอมดื่มต่อ“ดื่มลงไปแล้วจะรู้สึกดีขึ้น”จ้าวหยวนเช่อเอ่ยเสียงเบาอย่างอ่อนโยน แล้วป้อนน้ำแกงสร่างเมาให้นางอีกครั้งริมฝีปากของเจียงโย่วหนิงแตะขอบชามอย่างว่าง่าย นางช้อนดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำปรือขึ้นมองเขา นัยน์ตาโค้งดั่งจันทร์เสี้ยวเจือรอยยิ้มไร้เดียงสา ทว่าขณะที่กำลังอ้าปากจะดื่ม จู่ ๆ ก็ชะงักไปและขมวดคิ้วมองเขา“ดื่มสิ”จ้าวหยวนเช่อเร่งเร้านาง“ข้าไม่อยากให้ท่านป้อน ข้าไม่อยากดื่ม...”นางจำเขาได้แล้ว จึงยกมือขึ้นผลักออกไปอย่างแรงจ้าวหยวนเช่อมิได้ระวังตัว น้ำแกงสร่างเมาค่อนชามจึงหกเลอะชายเสื้อของเขากลิ่นขมฝาดของไอร้อนลอยคลุ้งไปทั่วทั้งรถม้าในทันที“เจียงโย่วห

บางทีอาจเป็นเพราะเขารักความสะอาด จึงรังเกียจที่เนื้อตัวของนางสกปรกกระมัง?“จะรอให้ข้าช่วยเจ้าหรือ?”หว่างคิ้วของจ้าวหยวนเช่อคล้ายมีความหงุดหงิดรำคาญใจเจียงโย่วหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถือเสื้อตัวในตัวนั้นเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำนับตั้งแต่เขากลับเมืองหลวง พวกเขาก็ได้อยู่ด้วยกันไม่น้อย นางรู้ดีว่าหากเขาไม่ยอมปล่อยนางไป นางก็ไม่อาจจากไปได้นางอาบน้ำเสร็จสิ้นด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความกังวล นางยืนอยู่หน้าประตูห้องอาบน้ำ ทว่ากลับไม่มีความกล้าพอที่จะเดินไปเผชิญหน้ากับเขาเสื้อตัวในที่สวมอยู่มีกลิ่นหอมของโกฐชฎามังสีอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวเขา ทำให้นางยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นไปอีก“มานี่”แม้จะมีประตูขวางกั้น แต่ไม่รู้ว่าจ้าวหยวนเช่อรับรู้ได้อย่างไรว่านางอาบน้ำเสร็จแล้วเจียงโย่วหนิงก้มลงมองเสื้อตัวในบนร่างตนเอง แขนเสื้อยาวเกินไปจนต้องพับขึ้นหลายทบ เนื้อผ้าก็มิได้บางใส นอกเสียจากว่ามันกว้างขวางเกินไปแล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่มีที่ใดไม่เหมาะสมนางสูดลมหายใจเข้าลึก กระชับคอเสื้อแล้วเดินไปที่ข้างเตียง หลุบตาลงมองพื้นเบื้องหน้า“ท่านพี่มีวาจาใดก็เอ่ยมาเถิด”จ้าวหยวนเช่อพิงพนักหัวเตียงพลาง

“อย่านะ!”เจียงโย่วหนิงบิดเรือนร่างขัดขืนอย่างสุดกำลัง มือไม้อลหม่านพยายามรวบเสื้อตัวในที่ขาดวิ่นเข้าหากันจ้าวหยวนเช่อประคองใบหน้าของนางเอาไว้ ประทับริมฝีปากจุมพิตลงมาอย่างหนักหน่วงด้วยโทสะที่เดือดดาลเทียมฟ้าเมื่อครู่นี้นางเพิ่งใช้ริมฝีปากนี้เอ่ยคำว่า “ใช่” ออกมาเพื่อที่จะได้คบหากับเซี่ยหวยอวี่ นางถึงขั้นยอมแลกด้วยชีวิต!เขาดุนดันเปิดริมฝีปากของนาง บดเบียดคลอเคลียราวกับต้องการระบายความแค้นเจียงโย่วหนิงทั้งเจ็บทั้งชา ขอบตาและปลายจมูกแดงก่ำ หยาดน้ำตาร่วงหล่นรินไหล ภายในหัวอื้ออึง หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมานอกอก ทั้งหวาดกลัวและขวยเขิน ยามที่อับอายจนพาลโกรธ นางจึงกัดปลายลิ้นของเขาจนเลือดออกกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วริมฝีปากที่แนบชิดของคนทั้งสองจ้าวหยวนเช่อดูเหมือนจะคุ้นชินกับท่าทีต่อต้านของนางแล้ว จึงเพียงแค่ชะงักไปเล็กน้อยเท่านั้นการกระทำของนางไม่เพียงมิอาจหยุดยั้งเขาได้ ทว่ากลับยิ่งทำให้เขาบันดาลโทสะ การจุมพิตเลื่อนต่ำลงและดุดันมากยิ่งขึ้นเส้นผมที่เย็นเฉียบปัดป่ายลงบนเรียวขาหว่างคิ้วและดวงตาของเจียงโย่วหนิงหยาดเยิ้ม ราวกับถูกฉาบด้วยน้ำผึ้งจนลืมตาไม่ขึ้น นางขบ