บททั้งหมดของ พันธกาลเร้นรัก: บทที่ 151 - บทที่ 160

หัวใจของเจียงโย่วหนิงเต้นระรัวอย่างรุนแรงการตอบสนองของจ้าวหยวนเช่อเหตุใด... เหตุใดจึงไม่เป็นไปตามที่นางคิดไว้เล่า? เขาไม่เพียงไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ในวัยเยาว์แล้วปล่อยนางไป ซ้ำยังกำเริบเสิบสานหนักขึ้นไปอีกหรือ?ด้วยความตกใจกลัว น้ำตาของนางพลันร่วงหล่น ทั่วทั้งร่างราวกับหนูที่ถูกแมวจ้องตะครุบ คล้ายมีแรงกดข่มทางสายเลือดทำให้นางมิอาจขยับเขยื้อน ร่างกายชาหนึบไปทุกสัดส่วน ได้แต่มองดูใบหน้าหล่อเหลาไร้ผู้ใดเทียบของเขาค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้จนเต็มสองตาด้านนอกพลันมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมาเจิ้งฉีโย่วกระแอมไอคราหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยทักทายขึ้น“ท่านซื่อจื่อ...”เพียงชั่วพริบตาจ้าวหยวนเช่อก็คลายมือออกเจียงโย่วหนิงดีดตัวออกจากอ้อมกอดของเขาทันที ราวกับปลาที่ขาดน้ำ ชั่วชีวิตนี้นางไม่เคยเคลื่อนไหวได้รวดเร็วปานนี้มาก่อนเลยนางเพิ่งจะยืนทรงตัวได้มั่นคง เจิ้งฉีโย่วก็ก้าวผ่านประตูเข้ามาไม่ช้าไม่เร็ว จังหวะช่างพอดีเสียเหลือเกินหัวใจของเจียงโย่วหนิงเต้นโครมคราม นางหอบหายใจแผ่วเบา ใบหน้าซีดเผือด ความหวาดกลัวยังคงตกค้างอยู่ ครานี้นางตกใจมิใช่น้อยจริง ๆอีกเพียงนิดเดียว ก็จะถูกเจิ้งฉีโย่วเห็นเข้าแล้ว!

จ้าวหยวนเช่อปรายตามองนางแวบหนึ่ง แววตาแฝงรอยยิ้มในที่สุดเจียงโย่วหนิงก็มองเห็นสภาพศพหญิงสาวผู้นั้นได้อย่างชัดเจนแต่งกายเยี่ยงสาวใช้ ศีรษะถูกตีจนแตก ซึ่งน่าจะเป็นบาดแผลฉกรรจ์ที่ทำให้ถึงแก่ความตาย ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด สองมือกรำแน่นไม่ยอมคลายดูแล้วช่างตายอย่างอนาถยิ่งนัก“ที่นี่ยังมีมีดทำครัวอีกเล่มหนึ่งขอรับ”เจ้าหน้าที่ศาลผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพบอาวุธสังหารแล้วเช่นกันนักชันสูตรทำการพลิกศพอย่างรวดเร็วในมือศพหญิงสาวกำเศษผ้าเอาไว้ชิ้นหนึ่ง ซึ่งถูกกระชากมาจากเสื้อผ้าของฆาตกรในจวนแห่งนี้ มีเพียงมารดาโจวที่สวมใส่เนื้อผ้าดีปานนี้ได้ เสื้อผ้าตัวที่ถูกสาวใช้ฉีกขาดก็ถูกค้นพบอย่างรวดเร็วเช่นกันและนั่นก็คือเสื้อผ้าของมารดาโจวจริง ๆครานี้ หลักฐานมัดตัวแน่นหนามารดาโจวหน้าซีดเผือดราวกับเถ้ากระดูก ทรุดตัวนั่งคุกเข่าลงกับพื้น นางมิได้มีความคิดที่จะบ่ายเบี่ยง แววตาหม่นหมอง น้ำตารินไหลไม่ขาดสาย “เป็นข้าเอง ข้าเป็นคนฆ่าเขา...”วินาทีต่อมา แววตาของนางพลันดุดันขึ้นมา กรีดร้องลั่น “เขาเป็นเดรัจฉาน เขาสมควรตาย เขาไม่คู่ควรจะเป็นคน...”นางสติแตกไปโดยสมบูรณ์ ระบายความอัดอั้นออกมาอย่าง

สิ่งที่จ้าวหยวนเช่อสอนนาง ส่วนใหญ่คล้ายคลึงกับตำราพิชัยสงคราม ทว่านางรู้สึกว่าหากยามปกติพบเจอคนพาล ก็น่าจะนำมาปรับใช้ได้เช่นกันนางไม่กลัวที่จะเอ่ยปากว่าตนเองไม่เข้าใจสำหรับเรื่องการอ่านตำรา จ้าวหยวนเช่อมีความอดทนต่อนางเป็นพิเศษ ยามนี้นั่งสั่งสอนนางอยู่ภายใต้แสงเทียนสีเหลืองนวล ดูอ่อนโยนเสียจนคล้ายคลึงกับปัญญาชนอยู่หลายส่วน“ประโยคก่อนหน้าหมายความว่า แทนที่จะโจมตีจุดที่รวมกำลังพล มิสู้ล่อให้พวกเขากระจายตัวแล้วค่อยตีให้แตกพ่ายไปทีละส่วน ประโยคหลังหมายถึง ยามเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง ไม่จำเป็นต้องปะทะด้วยกำลังโดยตรง ควรหลบหลีกเพื่อหาจุดอ่อนแล้วค่อยตอบโต้กลับไป จำเอาไว้ให้ดีเล่า?”จ้าวหยวนเช่อช้อนตาขึ้นมองนาง“อืม” เจียงโย่วหนิงพยักหน้า แล้วอ่านต่อไปจ้าวหยวนเช่ออธิบายให้นางฟังทีละประโยคเจียงโย่วหนิงตั้งใจศึกษาอย่างจริงจังคราแรกนางไม่เต็มใจเรียน ย่อมไม่ยอมตั้งใจศึกษา จ้าวหยวนเช่อจึงสอนเนื้อหาบทเดียวซ้ำไปซ้ำมา ทั้งยังลงโทษให้นางคัดลอกตำราบัดนี้นางติดนิสัยตั้งใจอ่านตำราเสียแล้วผนวกกับเขาไม่ยอมให้นางไปโรงหมอ ยามว่างเว้นไร้ซึ่งกิจใด นางจึงเต็มใจหยิบตำราขึ้นมาอ่านเองเมื่อเ

เซี่ยหวยอวี่แผ่นหลังแนบชิดกำแพง ขนตาหลุบลงต่ำเล็กน้อย ทอดสายตาจดจ้องใบหน้าของนางที่อยู่ใกล้เพียงคืบใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราใหญ่ไม่เกินฝ่ามือ ขาวผ่องจนแทบจะโปร่งใส แสงแดดยามเที่ยงของฤดูหนาวสาดส่องลงบนไรขนอ่อนนุ่มด้านข้างแก้มของนาง ขนตาดำขลับทั้งงอนทั้งยาว ยามดวงตาที่เปล่งประกายดุจดวงดารากะพริบไหว แผ่วเบาราวกับมีปุยหลิวร่วงหล่นกลางใจคน ให้ความรู้สึกเดี๋ยวใกล้เดี๋ยวไกล จนมิอาจห้ามใจได้คอเสื้อประดับด้วยขนกระต่ายสีขาวฟูนุ่ม ปลายจมูกแดงระเรื่อเล็กน้อยด้วยความหนาวเหน็บ ท่าทางของนางยังคงว่านอนสอนง่ายเช่นกาลก่อน ทว่าหว่างคิ้วกลับดูมีชีวิตชีวาเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน ดูมิใช่อ่อนแอรังแกง่ายเช่นแต่ก่อนแล้วหลายเดือนมานี้นางไปเผชิญสิ่งใดมากันแน่? ถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้เจียงโย่วหนิงมิได้สังเกตเห็นสายตาที่พินิจพิเคราะห์ของเขาเลยแม้แต่น้อย ผ่านไปครู่หนึ่งนางจึงดึงมือกลับ ขมวดคิ้วมองเขาด้วยแววตาตำหนิติเตียน“หน้าผากร้อนถึงเพียงนี้ เหตุใดท่านจึงไม่พักผ่อนอยู่ที่โรงหมอ วิ่งมาที่อารามทำไมกัน?”เขาพักอยู่ที่โรงหมอย่อมดีที่สุด ท่านหมอจางมีเมตตาธรรม ต่อให้เป็นคนไข้แปลกหน้าก็ยังดูแลเป็นอย่างดี ยิ่งมิต้อ

นางหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบกับข้าวใส่ลงในชามของเขาทานเสร็จแล้วนางต้องกลับจวนไปเซี่ยหวยอวี่จับช้อนคนโจ๊กในชามไปมา“มิสู้ เจ้าแต่งงานกับข้าเถิด”จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่งนัยน์ตาสีดำขลับของเจียงโย่วหนิงกะพริบปริบ ๆ ชะงักงันไปชั่วขณะ “เหตุใดจู่ ๆ ท่านจึงกล่าวเช่นนี้?”แต่งงานกับเซี่ยหวยอวี่หรือ?นางไม่เคยคิดมาก่อนเลยแม้พวกเขาจะคุ้นเคยกัน แต่นางก็ไม่เคยพิจารณาไปถึงเรื่องพรรค์นั้นเลยแม้แต่น้อย“เจ้าไม่ชอบข้าหรือ? หรือว่า... รังเกียจที่เรือนของข้ายากจนข้นแค้น?”เซี่ยหวยอวี่มองซ้ายมองขวา ก่อนจะจ้องมองนางพลางเอ่ยถาม“มิได้”เจียงโย่วหนิงจับช้อนคนไปมา ไม่รู้ว่าจะอธิบายเช่นไรดีจ้าวหยวนเช่อไม่ยอมให้นางแต่งงานเป็นแน่อย่าว่าแต่แต่งงานกับเซี่ยหวยอวี่เลย เพียงแค่นางมาส่งเซี่ยหวยอวี่ลงเขาเรื่องนี้ หากจ้าวหยวนเช่อล่วงรู้เข้าก็คงแย่แล้วนางมิกล้าคิดให้ลึกซึ้ง จึงตักโจ๊กเข้าปากอีกคำหนึ่งรีบทานให้เสร็จแล้วกลับไปจะดีกว่า“เช่นนั้นคือสิ่งใด? หรือว่าจวนเจิ้นกั๋วกงไม่ยินยอมกัน?”เซี่ยหวยอวี่เลิกคิ้ว ซักไซ้ไล่เลียงไม่ยอมเลิกราเขาต้องการคำรับปากจากนางเพียงแค่นางตกลง เรื่องอื่นเขา