เมื่อจัดการทุกสิ่งเรียบร้อยแล้ว เขาก็ตระกองกอดนางไว้ในอ้อมอกแน่นเจียงโย่วหนิงนอนขดตัวนิ่งขึงไม่ไหวติง ปล่อยให้เขาโอบกอดไปมา เอาแต่หลั่งน้ำตาเพียงอย่างเดียวนางดิ้นไม่หลุด หนีไม่พ้น ได้แต่เบิกตามองเขาย่ำยีรังแกนางตามอำเภอใจท้ายที่สุดต้องให้นางทำเช่นไร เขาถึงจะยอมปล่อยนางไป?จ้าวหยวนเช่อกดใบหน้าของนางซุกเข้ากับอกตนเอง กายสาวหอมกรุ่นนุ่มนิ่มแนบชิดติดหัวใจ พานให้จิตใจคนอ่อนยวบ ทว่าหยาดน้ำตากลับเปียกชุ่มแผงอกของเขาอย่างรวดเร็วนางว่านอนสอนง่ายมาแต่ไหนแต่ไร ต่อให้ได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจใหญ่หลวงเพียงใดก็ล้วนกล้ำกลืนฝืนทนเก็บไว้ในใจ ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ไร้คนรักใคร่ ได้แต่หลบมุมเลียแผลใจอย่างเงียบงันอยู่เพียงลำพังการร่ำไห้ไร้สุ้มเสียงเช่นนี้ ช่างชวนให้ผู้คนปวดใจนักน่าสงสารจนถึงที่สุด“อย่าร้องไห้เลย”จ้าวหยวนเช่อประคองใบหน้าของนางขึ้นมา ค่อย ๆ เช็ดหยาดน้ำตาให้นางอย่างทะนุถนอม นัยน์ตาฉายแววหงุดหงิดใจพาดผ่านอย่างหาได้ยากยิ่งเขาข่มกลั้นอารมณ์เอาไว้มิได้เจียงโย่วหนิงแง่งอน หันหลังไปไม่สนใจเขา ก่อนจะไอออกมาอีกระลอกลำคอของนางเจ็บปวดรวดร้าว ราวกับเพิ่งกลืนคมมีดลงไปก็มิปานล้วนต้อ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
