บททั้งหมดของ พันธกาลเร้นรัก: บทที่ 161 - บทที่ 170

ดังนั้น เขาจึงมิกล้าเอ่ยถึงเรื่องนี้มาโดยตลอด“รุ่ยอ๋องในฐานะองค์ชาย ย่อมมีฐานะสูงส่ง ฮ่องเต้และไทเฮาไม่มีทางอนุญาตให้ท่านแต่งบุตรบุญธรรมของจวนเจิ้นกั๋วกงเป็นภรรยาเอก ขอเตือนให้องค์ชายอย่าได้ไปหานางอีกเลย จะเป็นผลดีต่อทั้งตัวท่านและตัวนาง”น้ำเสียงของจ้าวหยวนเช่อค่อย ๆ กลับมาเยือกเย็นดังเดิม“ราวกับว่าเจ้าสามารถแต่งนางเป็นภรรยาเอกได้เช่นนั้นแหละ”เซี่ยหวยอวี่อดมิได้ที่จะเอ่ยแย้งจ้าวหยวนเช่อไม่สนใจเขา หมุนกายเดินออกไปด้านนอกเซี่ยหวยอวี่ยกเท้าเตะธรณีประตู รอยยิ้มบนใบหน้าพลันมลายหายไปในพริบตาจ้าวหยวนเช่อรับมือยากอย่างแท้จริง สองเรื่องที่กล่าวมาเมื่อครู่ ล้วนเป็นจุดอ่อนที่แทงใจดำเขาทั้งสิ้นทว่า แล้วจะอย่างไรเล่า?ก่อนหน้านี้ เขาก็ยังสามารถฝ่าฟันอุปสรรคนานัปการจนก้าวมาถึงจุดนี้ได้มิใช่หรือ?ภายภาคหน้าก็จะเป็นเช่นเดียวกัน……เจียงโย่วหนิงเห็นจ้าวหยวนเช่อมีโทสะ ในใจก็พลันตื่นตระหนกแทบสิ้นสติเมื่อออกจากประตูมา นางก็รีบขึ้นรถม้าไปก่อน แต่นางกลับบังคับรถม้าไม่เป็น การหลบซ่อนอยู่ในห้องโดยสารก็หนีไปไหนไม่พ้น ได้แต่รอคอยให้จ้าวหยวนเช่อมาคิดบัญชีกับนางยิ่งคิดนางก็ยิ่งหวาดกลัว จึง

ลำคอของเจียงโย่วหนิงตีบตัน ขนตายาวที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาสั่นระริกอย่างรุนแรงนางไม่มีความกล้าพอที่จะสบตากับเขา ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวแรงราวกับรัวกลอง ลมหายใจสะดุดหยุดลงโดยไร้สติ ปลายนิ้วม้วนงอเข้าหากัน เล็บจิกทึ้งลงบนฝ่ามือจนเจ็บแปลบ ทว่าก็มิอาจข่มความหวาดกลัวในก้นบึ้งของหัวใจลงได้เขาบ้าไปแล้ว!นางหานอาจจะพบเห็นว่าพวกเขากำลังทำอันใดกันอยู่ที่นี่ได้ทุกเมื่อ เขาไม่กลัวบ้างหรือ?นางผลักเขาไม่ออก จึงคิดจะถอยร่นไปด้านหลัง ทว่าปลายคางกลับถูกเขาบีบตรึงไว้แน่น ยากจะดิ้นรนให้หลุดพ้นริมฝีปากของเขาแนบชิดลงมา ทั้งอ่อนนุ่มและร้อนผ่าวนางราวกับถูกไฟแผดเผา สะดุ้งเฮือกถอยหลังหนีอย่างแรง ขนลุกชันไปทั้งร่าง บางทีอาจเป็นความหวาดกลัวที่กระตุ้นพละกำลังของนาง ถึงกับทำให้นางดิ้นหลุดจากการเกาะกุมของเขาได้ในคราเดียวทว่ายังไม่ทันได้หอบหายใจ ฝ่ามือใหญ่ของเขาก็ตามติดมาราวกับเงาตามตัวฝ่ามือหยาบกร้านทว่าอุ่นร้อนลูบไล้ผ่านปลายคาง ทำเอานางสะท้านเยือก ฝ่ามือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ลำคอของนางแล้วบีบรัดแน่นขึ้นในทันทีลำคอขาวผ่องบอบบางนั้นดูอ่อนแอยิ่งนัก ราวกับว่าหากเขาออกแรงอีกเพียงนิด ก็คงจะบีบจนแหลกสลายได้

ทว่ากลับเห็นเพียงใบหน้าเฉยชาของจ้าวหยวนเช่อ เขาเดินผ่านหน้าไปราวกับไม่มีอันใดเกิดขึ้น คล้ายกับว่าเรื่องราวทั้งสิ้นไม่เคยปรากฏมาก่อนในใจนางบังเกิดความขุ่นเคือง ไฉนเขาถึงได้น่ารังเกียจเพียงนี้!……เรือนเยาเยว่“คุณหนู เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงกลับมาเร็วนัก?”ฟางเฟยเห็นเจียงโย่วหนิงกลับมา ก็อดประหลาดใจมิได้วันนี้มีพิธีบวงสรวงเทพฟ้าดิน หากไร้เหตุพลิกผัน คุณหนูน่าจะกลับมาถึงในยามค่ำมิใช่หรือ“ไม่มีอันใด”เจียงโย่วหนิงส่ายหน้า มือยังคงยกขึ้นปิดบังริมฝีปากไว้นางไม่รู้ว่ารอยแผลบนริมฝีปากมีสภาพเป็นเช่นไร รู้เพียงว่าเจ็บระบมมาตลอดทาง เช่นนั้นยิ่งมิอาจปล่อยมือ นางเดาได้เลยว่ารอยแผลนี้ย่อมเห็นชัดด้วยตาเปล่าเป็นแน่“บ่าวเห็นสีหน้าท่านไม่ค่อยสู้ดีนัก มิสู้ไปพักผ่อนบนเตียงสักประเดี๋ยวไหมเจ้าคะ?”ฟางเฟยเห็นนางไม่เอ่ยปาก ก็รู้ว่าคงถามสิ่งใดมิได้ความคาดว่าคงเกี่ยวข้องกับท่านซื่อจื่ออีกเป็นแน่“ตกลง”เจียงโย่วหนิงเหนื่อยล้าทั้งกายใจ จึงเอนกายลงนอนบนเตียงฟางเฟยสอดเตาพกอุ่นมือเข้าไปในผ้าห่มของนาง “บ่าวจะไปหาอู๋มามาที่เรือนฝั่งโน้น หากคุณหนูมีเรื่องอันใดก็เรียกบ่าวได้เลยนะ

“บนรถม้ามีเตาผิงไฟอยู่ นับว่ายังดี” ซูอวิ๋นชิงเดินตามอีกฝ่ายไปนั่งลงบนตั่งนุ่ม นางมองซ้ายแลขวาก่อนจะเอ่ยถามกลั้วรอยยิ้ม “ซื่อจื่อเล่าเจ้าคะ?”“เขาเข้าไปในวังแล้ว เจ้าเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้นิสัยเขา ยามนี้ใกล้จะถึงวันปีใหม่ ฮ่องเต้ทรงมีพระราชกิจรัดตัว ข้าเองก็มิได้พบหน้าเขามาหลายวันแล้วเช่นกัน”นางหานหยิบเตาพกอุ่นมือมายัดใส่มือของนาง อีกทั้งยังดึงเตาผิงไฟขยับเข้าไปใกล้ ๆ นางอีกหน่อยนางมองซูอวิ๋นชิงด้วยความปีติยินดียิ่งนัก ทว่าท้ายที่สุดกลับถอนหายใจออกมา“ท่านป้ามีเรื่องอันใดในใจหรือเจ้าคะ?”ซูอวิ๋นชิงอดมิได้ที่จะเอ่ยถาม“เผลอประเดี๋ยวเดียว ฮ่องเต้ก็พระราชทานสมรสมาได้ครึ่งปีแล้ว” นางหานทอดถอนใจแล้วเอ่ย “เดิมทีข้าคิดว่า ฮ่องเต้จะทรงมีรับสั่งให้พวกเจ้าแต่งงานกันก่อนสิ้นปี ใครจะรู้ว่าจนถึงวันนี้กลับยังไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆ”“ล้วนสุดแท้แต่พระทัยของฮ่องเต้เถิดเจ้าค่ะ”ซูอวิ๋นชิงอย่างไรก็เป็นสตรี ยามกล่าวถึงเรื่องแต่งงาน ใบหน้าจึงพลันแดงซ่านด้วยความเขินอาย“ความจริงข้าก็มิได้ร้อนใจเพียงนั้นหรอก” นางหานมีสีหน้ากลัดกลุ้ม “เพียงแต่เจ้ายังมิได้แต่งเข้าเรือน ข้าเกรงว่าจะมีคนไม่รู้ที่ต่ำที่สูง

ไม่มีผู้ใดดีเลิศไปกว่าตู้จิ่งเฉินอีกแล้ว“ข้าสบายดี แล้วเจ้าเล่า?”น้ำเสียงของตู้จิ่งเฉินแหบพร่าไปบ้าง“ข้ายังคงเป็นเช่นเดิม” เจียงโย่วหนิงแย้มยิ้มให้เขา “ไปกันเถิด”ชายหญิงอยู่ตามลำพัง ไม่ควรสนทนากันเนิ่นนานจนเกินไปอีกทั้งยามนี้เขาคือคู่หมั้นของจ้าวซือรุ่ย หากจ้าวซือรุ่ยมาพบเห็นเข้า ไม่แน่ว่าอาจก่อเรื่องราวอันใดขึ้นมาอีก“ตกลง”ตู้จิ่งเฉินมีท่าทีอึกอักคล้ายอยากเอ่ยสิ่งใดแต่ก็กลืนลงไป ก่อนจะก้าวตามนางไปเมื่อเดินเข้าใกล้สวนเหมย ผู้คนรอบด้านก็เริ่มพลุกพล่านขึ้นเรื่อย ๆดอกเหมยแดงและลาเหมยในสวนต่างเบ่งบานประชันโฉม เมื่อมีหิมะขาวโพลนเป็นฉากหลังขับเน้น ยิ่งดูงดงามจับตายิ่งนักนางหานสั่งให้บ่าวไพร่ขึงผ้าฝ้ายล้อมรอบศาลาเอาไว้ เหลือเพียงทิศใต้ที่เปิดโล่งรับแสงแดดผู้คนทั้งหลายต่างไปรวมตัวผิงไฟคลายหนาวกันอยู่ที่นั่น“แม่นางเจียง เจ้ามานี่สิ”ซูอวิ๋นชิงเหลือบไปเห็นเจียงโย่วหนิง จึงกวักมือเรียกนางด้วยรอยยิ้มเหล่าคุณหนูสูงศักดิ์ที่อยู่ข้างกายขางต่างพากันหันไปมองเจียงโย่วหนิงเจียงโย่วหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมเดินเข้าไปหาผู้มาเยือนคือแขก นางจะเสียมารยาทมิได้ ยิ่งไปกว่านั้น