บททั้งหมดของ พันธกาลเร้นรัก: บทที่ 171 - บทที่ 180

เสี่ยวหมานหยิบกุญแจออกมาแล้วไขแม่กุญแจที่คล้องประตูไว้เจียงโย่วหนิงหลุบตาลงมองการกระทำของนาง พลางทอดถอนใจอยู่เงียบ ๆ ในเมื่อนางยังคงดื้อดึงไม่รู้ผิดชอบชั่วดี เช่นนั้นตนก็จนปัญญาประตูบานนี้ถึงกับคล้องกุญแจไว้ หรือว่ากลัวคนข้างในจะหนีออกมากัน?เสี่ยวหมานปลดแม่กุญแจแขวนไว้บนบานประตู แล้วแง้มเปิดออกเพียงครึ่งเดียว “คุณหนูเจียง เชิญเจ้าค่ะ...”นางเอ่ยยังไม่ทันจบประโยคก็ต้องหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจเจียงโย่วหนิงอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันระวังตัว ผลักนางเข้าไปในห้องอย่างแรงการที่ทุกอย่างราบรื่นถึงเพียงนี้ ประการแรกเป็นเพราะเสี่ยวหมานมิได้ระแวดระวังตัวแม้แต่น้อย ประการที่สองคงต้องยกความดีความชอบให้จ้าวหยวนเช่อที่คอยบังคับให้นางฝึกวรยุทธ์ทั้งเช้าเย็นตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา พื้นฐานร่างกายของนางจึงแข็งแรงขึ้นมาก พละกำลังก็เพิ่มขึ้นมิใช่น้อยนางรีบดึงประตูให้ปิดลงอย่างรวดเร็ว มือที่สั่นเทาคว้าแม่กุญแจทองเหลืองขึ้นมาคล้องลงกลอนไว้ ติดตามเรียนรู้กลอุบายสารพัดจากจ้าวหยวนเช่อมาเนิ่นนาน นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ลงมือทำจริง ภายในใจย่อมรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้างทว่าหากไม่ผลักเสี่ยวหมานเข้าไป ตัวน

“นุ่มนิ่มยิ่งนัก”น้ำเสียงของเขาใสกังวานและบริสุทธิ์ราวกับสายลมวสันต์พัดผ่านข้างหูเจียงโย่วหนิงใจสั่นสะท้าน ใบหน้าแดงซ่านยิ่งกว่าเดิม พลางคิดจะผลักเขาออกไปอีกคราเขาเป็นคนพูดน้อยทว่ายามเอ่ยปากแต่ละครั้งล้วน…ไร้ยางอายสิ้นดี“อย่าขยับซี้ซั้ว”จ้าวหยวนเช่อกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นทางฝั่งซูอวิ๋นชิงนั้นเริ่มทุบประตูแล้วเจียงโย่วหนิงทำท่าจะชะโงกหน้าไปมองอีกครั้งจ้าวหยวนเช่อกดศีรษะของนางกลับเข้ามาในอ้อมอกตนเองแม้นางจะขัดขืน ทว่าอ้อมกอดเช่นนี้ก็ยังดูแนบชิดกันเหลือเกินประหนึ่งสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันที่เพิ่งพรากจากกันเขาก้มศีรษะลง ปลายคางคลอเคลียอยู่ตรงหน้าผากนางอย่างสนิทสนมตอหนวดแข็งกระด้างถูไถผ่านหน้าผาก ทั้งคันและเจ็บเล็กน้อย เจียงโย่วหนิงหดคอหลบเขาเสียง “ปัง” ดังขึ้น ประตูถูกพังเปิดออกแล้วจ้าวหยวนเช่อผละออกจากนางอย่างรวดเร็ว ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ตามข้ามา”น้ำเสียงของเขากลับมาเย็นชาเช่นเคย สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบใบหน้าหล่อเหลาดูสูงส่งและละทิ้งกิเลส คนที่เพิ่งจะเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเมื่อครู่ พริบตาเดียวก็ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน ราวกับว่าเรื่องราวหวานล้ำก่อนหน

“ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงคิดว่า ข้าในสภาพเช่นนี้กำลังโป้ปดอยู่งั้นหรือ?”ตู้จิ่งเฉินกุมบาดแผลบนขาเอาไว้ พลางเงยหน้าขึ้นจ้องมองนางด้วยดวงตาแดงก่ำ“เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน สาวใช้ในเรือนของข้า เจ้าสามารถเลือกไปได้หนึ่งคนตามแต่ใจ”ท้ายที่สุดนางหานก็รู้สึกละอายใจ จึงยอมถอยให้ก้าวหนึ่งประจวบเหมาะกับที่นางต้องการส่งคนไปจับตาดูข้างกายตู้จิ่งเฉิน เพื่อความสะดวกในการควบคุมความเคลื่อนไหวของจ้าวซือรุ่ยในวันข้างหน้าอีกอย่าง วันนี้นางพุ่งเป้าไปที่เจียงโย่วหนิงเป็นหลัก จึงอยากรีบไล่ตู้จิ่งเฉินไปให้พ้นหน้าโดยเร็ว“ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงเห็นข้าเป็นคนเช่นไรกัน?”สีหน้าของตู้จิ่งเฉินแปรเปลี่ยนไปนางหานเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “ข้าเองก็ไม่รู้เรื่องราวที่เจ้าเผชิญมา สิ่งที่เจ้ากล่าวอ้าง ก็ไม่มีหลักฐานมายืนยันมิใช่หรือ? มิสู้ถอยคนละก้าว วันข้างหน้าล้วนเป็นคนครอบครัวเดียวกัน มารดาตู้ของเจ้าก็พึงใจในงานมงคลระหว่างเจ้ากับซือรุ่ยยิ่งนัก เหตุใดต้องบีบคั้นกันถึงเพียงนี้ด้วยเล่า?”นางเป็นถึงฮูหยินตระกูลใหญ่ เมื่อเผชิญกับเรื่องราวเช่นนี้ ย่อมไม่มีอาการตื่นตระหนก นางรู้ดีว่าจะต้องจัดการกับคนเช่นตู้จิ่งเฉินอย่างไรตู้จิ่งเฉิน

ออกจากเรือนรับรองเดินมาไกลโขแล้ว ทว่าในหัวของเจียงโย่วหนิงยังคงมึนงง ภายในใจสับสนกระวนกระวายจนยากจะเอ่ยฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้นางเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยงค่ำในวันที่สองของเทศกาลปีใหม่หรือ?เหตุใดกัน?นางเติบโตมาจนป่านนี้ มิเคยล่วงล้ำเข้าวังมาก่อน…จะว่าไม่เคยก็คงไม่ถูกนัก ก่อนอายุแปดขวบนางนับเป็นบุตรีสายตรงของจวนเจิ้นกั๋วกง จึงเคยไปอยู่หลายคราแต่นางหลงลืมไปนานแล้ว ฮ่องเต้ในยามนั้น ก็มิใช่ฝ่าบาทองค์ปัจจุบันนี้นางมีความดีความชอบอันใด จึงทำให้ฝ่าบาททรงเอ่ยปากด้วยพระองค์เองเพื่อให้นางเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยงค่ำกัน?หรือว่า จะเกี่ยวข้องกับชาติกำเนิดของนาง? นอกเหนือจากนี้ นางก็คิดหาเหตุผลอื่นมิได้อีกแต่ฝ่าบาทยังไม่เคยเห็นนาง แล้วจะทรงทราบถึงชาติกำเนิดของนางได้อย่างไร?นางขบคิดเท่าไรก็ยังไม่เข้าใจ เมื่อครู่สอบถามเจิ้นกั๋วกงแล้ว เจิ้นกั๋วกงเพียงบอกให้นางเตรียมตัวให้พร้อม เรื่องอื่นไม่ควรคิดให้มากความทว่านางจะไม่คิดมากได้อย่างไร?……พริบตาเดียว วันสิ้นปีก็มาถึงยามรัตติกาลมาเยือน ทั่วทั้งเมืองหลวงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟนับหมื่นเรือน เฉลิมฉลองกันถ้วนหน้าเรือนเยาเยว่เจียงโย่วหนิงจัดการ

นางจะไปนั่งตรงนั้นได้หรือ? นางเป็นเพียงบุตรีบุญธรรม มิได้มีฐานะพอจะนั่งตรงนั้นได้ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายัง…ถอยห่างออกมาสักหน่อยย่อมดีกว่า“โย่วหนิง ยืนทำอันใดอยู่? มาเถิด มานั่งข้างพี่ใหญ่ของเจ้า” เจิ้นกั๋วกงเอ่ยเรียกนางด้วยรอยยิ้ม “ยามเด็ก เจ้าชอบตามติดพี่ใหญ่ของเจ้ามากที่สุดมิใช่หรือ?”สิ้นคำกล่าวของเขา ผู้คนหลายโต๊ะในโถงใหญ่ล้วนหันมามองเจียงโย่วหนิง“เจ้าค่ะ”ใบหน้าของเจียงโย่วหนิงพลันแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อยเจิ้นกั๋วกงกล่าวเช่นนี้ นางย่อมไม่อาจยืนนิ่งเฉยได้อีกหากปฏิเสธที่จะนั่งข้างจ้าวหยวนเช่อในยามนี้ย่อมดูจงใจจนเกินไป ผู้คนเต็มเรือนเหล่านี้คงคิดว่านางไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเป็นแน่นางไร้ทางเลือก ได้แต่นั่งลงข้างกายจ้าวหยวนเช่อด้วยความประหม่า จงใจเอียงกายออกห่างจากเขาสักหน่อย ทั่วร่างแข็งเกร็งอยู่ตลอดเวลานึกไม่ถึงว่าเจิ้นกั๋วกงจะยังจำเรื่องที่นางชอบตามติดจ้าวหยวนเช่อยามเด็กได้เรื่องนี้ผ่านมาหลายปีแล้วโชคดีที่จ้าวหยวนเช่อซึ่งอยู่ด้านข้างมิได้มีความเคลื่อนไหวผิดปกติอันใด เขายังคงนั่งเงียบเชียบอยู่ข้างกายนางเช่นเดียวกับตอนที่เดินมาด้วยกันเมื่อครู่เพียงแต่แววตาของเขามักจะด