Semua Bab My Boss is a Bastard Maniac: Bab 1 - Bab 10

DISCLAIMER: This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. Nian's POV Sa buong buhay ko, ngayon ko lamang naranasang magsuot ng ganitong kahapit at kaikling suot. Kita ang pusod ko sa suot na kulay itim na crop top na may disenyong kumikinang na mga sequins. Ang short ko ay halos kasing-iksi na lamang ng suot kong panloob. Hindi ko gusto ito, ngunit dahil sa pangangailangan ko ng malaking pera, gagawin ko. Para kay Nanay at Nani. Baon na kami sa utang para sa pambili ng gamot ni Nanay at ayokong tumigil sa pag-aaral ang kapatid ko sapagkat siya na lamang ang pag-asa namin. Unang gabi ko bilang bayarang babae. Hindi ko ipinaalam sa aking Nanay ang tungkol dito, alam kong hindi siya papayag at siguradong magagalit iyon sa akin. "Ayusin mo 'yang mukha mo, para kang papa

Nian’s POV Hindi ko alam kung anong flavor ang gusto ng bata, kaya naman kumuha na ako ng dalawang pagpipilian niya. Orange at apple flavor. Pabalik na ako sa kanila nang madaan ko ang dalawang tao. Babae at lalaki na mukhang nag-aaway, nasa tabi sila ng kotseng nakaparada sa may puno. Mula rito, kita ko ang mag-amang nagkukulitan. "My fiancé is here! Bakit mo ba ako sinundan dito?" galit na saad ng babae. "I miss you so much, Cherry. Alam kong ako ang mahal mo at hindi ang lalaking 'yan." Tahimik akong naglakad sa gilid, nagkunwaring wala akong pakialam. Malapit ko nang malampasan ang kotse na nagsisilbing harang sa dalawa nang marinig ko ang binanggit na pangalan. "Kayamanan lang ang habol mo kay Zacharias." "I'm sorry, Kevin. I've learned to love him," sambit ng babae. "No, please. Don't lie to me," pagmamakaawa ng lalaki. Napagpasyahan kong hindi umalis doon, nagtago ako at nakinig. Namana ko ata ang pagiging chismosa ko sa mga kapitbahay namin. "Kilala kita, Cherry. Gu

Nian’s POV "Nian!" Nakasandal ako sa kotse nang marinig ang sigaw ni Zachu. Palabas na siya sa gate ng school nila habang kumakaway. Naglakad ako para salubungin siya at kinuha ang kanyang bag para ako na ang magbitbit. "We have an event next week. I wish Dad could come and watch me," sabi niya. "Pupunta iyon," paninigurado ko. "Dad never attends any school activities. He's always too busy," malungkot niyang dagdag. Tama siya. Tatlong araw ko na ring hindi nakikita si Zacharias, parang nakakulong na lang lagi sa opisina niya. Ang huling usapan namin ay noong araw na dumating ang kanyang fiancé. "Don't worry, I'll try to encourage him." Hinaplos ko ang kanyang ulo para patahanin ang loob niya. "Really? Can you act as my mom, too?" Natawa ako at napailing. "Hindi pwede, meron naman ang stepmom mo—" "No, she's too maarte. I won't enjoy the event if she's there," putol niya sa akin. "Pag-iisipan ko," nakangiti kong sagot. Pinagbuksan kami ng driver, pinauna kong pinapasok s

Nian POV "Ano ka, Mafia boss?" natatawang tanong ko. "What if I told you that I am?" Humalakhak ako. Akala ko ako lang 'yung feeling dito, siya rin pala. Pero okay lang, libre mangarap. May suminding ilaw sa utak ko. Itinuloy kong isinubo ang hawak. Nginuya ko iyon at ninamnam ang pagkain na mayaman sa sangkap, nilunok ko iyon lahat. Hinawakan ko ang lalamunan ko at umaktong nahihirapang huminga. "T-tubig—" "Tsk," asik niya. Tumigil ako sa pag-akto. Mahirap palang mauto ang isang 'to. Tinikman ko ang lahat ng mga pagkain. Kada subo, parang may lumalabas na puso sa dalawang mata ko. Ito na ata ang pinakamasayang trabahong ginawa ko—taga-tikim ng masasarap at yayamaning pagkain. "Safe lahat, pwede ka nang kumain," sambit ko. "Yung sabi mo, ah, dadagdagan mo ang sahod ko." Hindi na siya nagsalita pa. Pinanood ko siyang kumain. "What? Aren't you going to join me?" iritado niyang baling. Malay ko ba, hindi naman niya sinabi agad. Umupo ako sa kabila at kumain na rin. Mabilis a

Nian's POV "Ate, miss na miss na po kita!" masiglang boses ni Nani ang bumungad sa kabilang linya. Ngayong gabi ko lamang sila natawagan para kumustahin at malaman ang kalagayan ni Nanay. "I miss you too, Nani. Si Nanay, iniinom niya ba 'yung mga gamot niya?" tanong ko. "Opo, Ate. Pinapaalala ko sa kanya minsan, nagiging makakalimutin eh." "Kumusta ka diyan, Nian?" si Mama, napangiti ako nang marinig ang boses niya. "Okay lang po, kayo ba?" "Okay lang din. 'Wag kang magpalipas ng gutom, ha? Alagaan mo sarili mo. Kung hindi mo kaya ang trabaho mo, umuwi ka." "Madali lang ang trabaho ko, Nay. Tsaka mabait 'yung alaga ko." Tatay nga lang niya 'yung problema. Mas isip-bata pa ata sa anak niya. Buko pie na nga lang, aagawin pa sa akin, patay-gutom masyado. Lesson learned, sa susunod na may pagkain, itatago ko talaga sa kanya. Umiinit talaga dugo ko kapag na-aalala ko yung buko pie ko. Pagkatapos kong makausap si Nanay, lumabas ako sa maid's quarter para uminom ng tubig.