Semua Bab My Boss is a Bastard Maniac: Bab 11 - Bab 20

Nian's POV"Bitawan mo nga ako," utos ko pagkatapos kabisaduhin ang bawat anggulo ng mukha niya.Ibinaba niya ang kamay ko, pero bago niya tuluyang bitawan ay mabilis niya itong idiniin sa kanyang dibdib. Namula ako at agad na umiwas ng tren—este, ng tingin. Sheet of paper! Tama nga ako, matigas at parang bakal ang katawan niya. Tinatarantado na naman ako ng lokong 'to. At isa pa itong puso ko, gusto ko sanang sipatin dahil ang bilis ng tibok, para bang katatapos ko lang makipaghabulan."Don't you like the view?" nang-aasar niyang tanong. Ang husky ng boses niya.Binawi ko ang kamay ko. "Nandoon 'yung fiancé mo—""Alam ko. Ano naman?" kalmado ang boses niya, tila walang pakialam kung mahuli man kami."Anong ano naman? Hindi ka ba natatakot na baka makita ka niya sa ginagawa mo?" takang tanong ko sa kanya.Malas naman pala nilang dalawa, walang pake sa mararamdaman ng isa't isa. Dapat ngang maghiwalay sila, kawawa si Zachu sa dalawang 'to. Isang batang pinapaligiran ng mga taong naglo

Nian's POV Nasa loob na kami ng school ni Zachu. Kanina ko pa siya napapansing inililibot ang tingin sa paligid. Alam kong naiinggit siya sa mga batang may kasamang mga magulang. Walang kwenta ba naman kasi si Zacharias. Chineck ko ang oras sa selpon ko, alas siyete pa lamang. Mamayang 8:30 magsisimula ang event nila kaya wala pang masyadong tao. Sasali siya sa pagkanta at pagguhit. Pumayag din akong maging mama niya kunwari, ano pang magagawa ko. "Sorry, Zachu," malungkot kong sabi. "Why?" taka niyang tanong. "Hindi ko napapayag ang Daddy mo na umattend." "It's okay," nakangiti niyang sambit, pero alam kong malungkot siya kapag tiningnan mo nang mabuti ang kanyang mga mata. Kinuha niya ang kanyang bag at inilabas ang mga gamit. "I think I forgot my mechanical pencil." "Baka naman nakasuksok lang diyan," sabi ko at tinulungan siyang tingnan ang lapis sa kanyang bag. "It's not here. Can you get it from my room? I think I forgot to put my mechanical pencil in my bag." "Bibili

Nian's POVAt dahil sumipot ang hipokritang iyon, pupuntahan ko na lang ang pamilya ko. Sana nga nasa bahay sila. Ilang araw pa lamang na hindi ko nakikita si Mama at ang kapatid ko, nakakaramdam na ako ng pangungulila.Gusto kong ikwento lahat ang mga ganap sa mansyon, maliban sa kamanyakan ng amo ko. Baka sugurin ni Mama, naku! Wag na lang.Naghintay ako sa isang waiting shed ng maaaring masakayan papunta sa amin. May dahan-dahang dumaang itim na van sa harapan ko hanggang sa huminto iyon at bumukas ang pintuan.Napaatras ako nang makita ang dalawang lalaking lumabas na may takip sa mukha. Hinila ako ng isa. Napasigaw ako sa gulat pero hindi nagtagal ang ingay sa bunganga ko dahil tinakpan iyon ng panyo.Nagkukumahog akong kumawala sa kanila pero masyadong mahigpit ang hawak sa akin—malalaki rin ang katawan nila. Matagumpay nila akong naipasok sa loob at isinara ang pintuan ng van bago iyon mabilis na umandar."Mmm!""Takpan mo ang mata niya."Piniringan ang mga mata ko. Nahihilo ak

Nian's POV Hindi ko pa kilala nang lubusan si Zacharias, pero may pakiramdam na akong delikadong tao siya at mapapahamak ang mga taong malapit sa kanya. Siya ang totoong sadya ng mga dumukot sa akin—si Cherry na malapit sa kanya ang plano nilang gamitin para makuha ang atensyon niya, pero ako ang naging pain. At ang pinakakinakatakutan ko... kaya niyang pumatay. Sinabi niya mismo, at maging si Zachu ay kinumpirmang pinatay niya ang tatlong 'yon. Kung ganoon, may alam siguro si Zachu sa totoong katauhan ng kanyang ama at kung ano ang mga kaya nitong gawin. "Woi! Ang lalim ng iniisip mo, ah." Bahagya akong nagulat sa malakas na boses ni Rein na nasa tabi ko na pala. Nakasandal ako sa posteng may ilaw—dito ako laging tumatambay tuwing gabi kapag marami akong iniisip. "Ikaw na naman? Lagi ka na lang istorbo," reklamo ko. "Iniisip mo bang mag-resign?" "Tapusin ko lang ang buwan na ito, magre-resign na ako," diretso kong sagot. Hindi ako makatulog sa gabi dahil sa nangyari. Iniisip

Nian's POV "Ate Nian!" tili ni Nani nang makita ako sa pintuan. "Mama, andito si Ate Nian!" Niyakap ko nang mahigpit ang kapatid ko bago pumasok sa loob. Naiwan naman sa labas ang driver ko sa sasakyan—este, ang boss ko pala. "May pasalubong akong pagkain, tingnan mo," sabi ko at inilapag ang hawak na paper bag sa maliit naming lamesa sa sala. "Nian, buti napayagan kang umuwi? Tapos na ba ang trabaho mo?" si Mama, pinupunasan ang kanyang basang kamay sa basahan. Lumapit ako sa kanya at yumakap nang napakahigpit. "Ay, bakit?" "Ma, bawal ka bang mamiss?" pabirong sumimangot ako, pero ang totoo ay naluluha na ang mga mata ko. Ito talaga ang kailangan ko ngayon. Ang yakap niya. Siya ang gamot sa lahat ng takot na nararamdaman ko nitong mga nakaraang araw. "Ilang araw ka pa lamang doon, ah." "Alam niyo namang hindi ako sanay na malayo sa inyo. Kaso kailangan natin ng pera kaya magtitiis na lang muna," sambit ko at humiwalay sa yakap. "Ano ba 'yang mga dala mo?" "Meryenda, Ma. L