Todos los capítulos de บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Capítulo 31 - Capítulo 40

ท่อนบนของซางเลี่ยรุ่ยไม่ได้สวมเสื้อผ้า เผยให้เห็นแผงอกและกล้ามท้องสีน้ำผึ้งเปลือยเปล่าอยู่ในอากาศรูปร่างของเขาไร้ซึ่งไขมันส่วนเกิน กล้ามซิกแพคเด่นชัดราวกับถูกสลักเสลาด้วยคมขวานเขาไม่ได้คาดเข็มขัด ขอบกางเกงจึงร่นลงเล็กน้อย ร่องวีไลน์ยาวลึกลงไปด้านล่างเป็นรูปร่างที่เย้ายวนใจจนยากจะละสายตาได้เวินหร่านเกือบมองจนตาค้างเธอไม่คิดเลยว่าคืนนี้จะบังเอิญเจอเขา จึงไม่ได้กินยามาล่วงหน้าสภาพเปลือยท่อนบนแบบนี้ของเขา ไม่ใช่ว่ากำลังล่อใจให้เธอกระทำความผิดหรอกหรือ?เวินหร่านรีบเบือนหน้าหนีทันที ไม่กล้ามองอีกแม้แต่แวบเดียวแต่ภายในร่างกายมีกระแสความร้อนรุ่มขุมหนึ่งแล่นพล่านอย่างควบคุมไม่ได้เวินหร่านสูดหายใจเข้าลึกอย่างสุดชีวิต พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองเธอจะมาอาการกำเริบในรถของท่านประธานไม่ได้เด็ดขาด“รีบเปลี่ยนซะ!” เสียงเตือนของซางเลี่ยรุ่ยดังแว่วมาจากทางด้านหลังอีกครั้งเวินหร่านสั่นสะท้านไปทั้งตัว“ค่ะ!”เธอพยักหน้าอย่างไม่ลังเลรีบก้มหน้าแกะกระดุมเสื้อที่เปียกโชกไปครึ่งตัวของตัวเองอย่างรวดเร็วอันที่จริง บราด้านในของเธอก็เปียกไปด้วยแต่เวินหร่านไม่ได้คิดจะเปลี่ยนมันในตอ

ตำรวจจราจรหนุ่มที่เพิ่งเริ่มทำงานได้เพียงสามเดือน สัมผัสได้เป็นครั้งแรกว่า วงการนี้ช่างซับซ้อนเหลือเกิน...... ตอนกลางคืน กว่าที่เวินหร่านจะกลับมาถึงบ้านก็ดึกมากแล้วสิ่งแรกที่ทำก็คือไปอาบน้ำในห้องน้ำแม้ว่าในภายหลังเธอกับซางเลี่ยรุ่ยจะถูกตำรวจจราจรขัดจังหวะ แต่พวกเขาก็เกือบจะมีอะไรกันในรถของเขาแล้วจนถึงตอนนี้ ผิวหนังทั่วเรือนร่างของเธอยังคงร้อนผ่าวนี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกชายอื่นนอกจากสามีอย่างฟู่จิ่งเฉิงจุมพิต ลูบไล้ และเกือบจะเกินเลยไปถึงขั้นนั้น...ไม่สิ!ต่อให้เป็นฟู่จิ่งเฉิง เธอกับเขาก็ยังไม่เคยลึกซึ้งกันถึงขนาดนี้ด้วยซ้ำหลังแต่งงาน ฟู่จิ่งเฉิงมักใช้ข้ออ้างเรื่องโรครักความสะอาดในการปฏิเสธที่จะแตะต้องเธอมาตลอดแม้แต่จูบก็ยังจูบอย่างขอไปทีแต่คืนนี้ซางเลี่ยรุ่ยจูบเธอเป็นครั้งแรก กลับจูบอย่างลึกซึ้งถึงเพียงนั้นเวินหร่านไม่เคยมีประสบการณ์จูบแลกลิ้นกับใครมาก่อนเลยเธอเกือบจะถูกเขาจูบจนหายใจไม่ออกจนสุดท้าย ร่างทั้งร่างก็อ่อนระทวยอยู่ในอ้อมอกของเขาเธอยอมรับว่าตัวเองมีอารมณ์มากจริง ๆอาจเป็นเพราะเธอขาดความชุ่มชื้นจากบุรุษเพศมาเนิ่นนานและขาดแคลนผู้ชายจนเกินไปอย่า

ไม่มีทางเสียหรอก!......ไม่กี่วันต่อมา พี่สาวเวินฉีก็กลับมาจากปารีสพร้อมกับ “ข้าวของเต็มกระเป๋า”ฟู่จิ่งเฉิงก็กลับมาแล้วเช่นกันเขากำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำในตอนกลางคืนตอนเวินหร่านเดินผ่านหน้าห้องนอนของเขา ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาที่ดังไม่หยุด...เธอลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่สุดท้ายก็เดินเข้าไปอยู่ดีเดิมทีตั้งใจจะช่วยรับสายแทนเขาแต่คิดไม่ถึงว่าเธอเพิ่งจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา อีกฝ่ายก็กดตัดสายไปเสียแล้วบนหน้าจอโทรศัพท์ของฟู่จิ่งเฉิงปรากฏข้อความแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับว่าเป็น “เวินฉี” ดังนั้นสายเมื่อครู่เป็น “เวินฉี” ที่โทรมาอย่างนั้นหรือ?ดึกดื่นป่านนี้แล้ว? พี่สาวจะโทรมาหาสามีของเธอทำไมกัน?เวินหร่านขมวดคิ้วมุ่นตามสัญชาตญาณและไม่นานเธอก็เห็นข้อความที่เวินฉีส่งมาหาฟู่จิ่งเฉิง“จิ่งเฉิง ขอบคุณนะที่ช่วยดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายให้ฉันที่ปารีส ของขวัญพวกนี้ที่คุณมอบให้ ฉันชอบทุกอย่างเลยล่ะ! ยังคงเป็นคุณที่รู้ใจฉันที่สุด!”ในหัวของเวินหร่านพลันเกิดเสียงวิ้งขึ้นมาหนึ่งทีกำโทรศัพท์มือถือแน่นด้วยจิตใต้สำนึกหลายวันมานี้ เวินฉีโพสต์อวดรูปภาพสารพัดสิ่งของที่ซื้อจากปารีสล

วันนี้ เวินหร่านเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสารเบิกดวงตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เหลือบมองทัศนียภาพอันมืดมิดนอกหน้าต่าง จากนั้นก็ตวัดสายตาขุ่นเคืองไปยังบานประตูห้องทำงานของประธานอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมาหนึ่งทีดูท่าว่าคืนนี้คงต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่นอีกตามเคย“ผู้ช่วยเวิน นี่คุณกำลังแอบอู้อยู่เหรอ?”น้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึกสายหนึ่งทำให้เธอกลับมาได้สติทันควันเวินหร่านมองบอสใหญ่ที่ไม่รู้ว่ามาอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอตั้งแต่เมื่อไรด้วยความงุนงงนิ้วเรียวยาวของซางเลี่ยรุ่ยเคาะลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าเธอแรง ๆ สองที พลางพูดเตือนเสียงเย็น “ตอนนี้เป็นเวลาทำงาน ไม่ใช่เวลาที่คุณจะมานั่งใจลอยนะ”ความเย็นชาไร้เยื่อใยและไร้มนุษยธรรมของเขา ทำให้เพลิงโทสะสายหนึ่งปะทุขึ้นในใจของเธออย่างไม่มีสาเหตุเวินหร่านเหลือบมองนาฬิกาบนผนังแวบหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างหมดความอดทน “ประธานซาง ตอนนี้สามทุ่มครึ่งแล้วนะคะ มันเลยเวลาเลิกงานมาตั้งนานแล้ว!”หวงอี้อันเดินผ่านมาพอดี เมื่อได้ยินว่าเธอกล้ายอกย้อนท่านประธานของพวกเขาเขารีบพุ่งเข้ามาในห้องทันที แล้วชี้หน้าด่าเธอเสียงดังลั่น “เวินหร่าน เธอ

นับตั้งแต่เวินหร่านเริ่มมีประจำเดือนตอนมัธยมต้นจนถึงเวลานี้ เธอไม่เคยประสบเหตุการณ์ไม่คาดคิดแบบนี้มาก่อนเลยยามนี้เธอเหมือนถูกกระบองฟาดหัวอย่างจังอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีคราวนี้เธอไม่สนแล้วว่าเขาจะอนุญาตหรือไม่ รีบเก็บข้าวของและเตรียมชิ่งในทันที“จะไปไหน?” ซางเลี่ยรุ่ยเรียกเธอไว้เวินหร่านแสดงสีหน้ากระดากอาย “ฉันจะกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าค่ะ พรุ่งนี้ค่อยมาทำงาน”แววตาของซางเลี่ยรุ่ยค่อย ๆ อ่อนโยนลง ถึงขั้นที่มุมปากยังประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม “เดี๋ยวผมไปส่ง”เวินหร่านส่ายหน้าเป็นพัลวันด้วยความกระอักกระอ่วน “ไม่ ไม่รบกวนคุณดีกว่าค่ะ!”แววตาของซางเลี่ยรุ่ยหม่นแสงลงเขาสาวเท้ายาวก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนจะถอดเสื้อนอกของตนเองออกแล้วคลุมให้เธอโดยตรง “คลุมนี่กลับไปสิ”เวินหร่านมองเขาอย่างประหลาดใจราวกับคาดไม่ถึงว่าเขาจะเอาใจใส่ถึงเพียงนี้ ถึงขั้นเป็นฝ่ายให้เธอยืมเสื้อคลุมชุดสูทของตัวเองความรู้สึกสั่นไหวในใจยากที่จะบรรยายได้โพล่งออกไปโดยไม่ผ่านการคิดด้วยซ้ำ “ขอบคุณค่ะ”“อืม” แววตาของซางเลี่ยรุ่ยเปี่ยมด้วยความห่วงใย มองส่งเธอจากไปจนกระทั่งเดินออกมาจากห้องทำงาน เวินหร่า