Todos los capítulos de บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Capítulo 51 - Capítulo 60

เวินหร่านเปิดโปงเขา “คราวก่อนพี่ไม่ได้หลอกฉันหรือไง? ฉันเกือบจะถูกเหลียงเทียนหลงนั่น...”“คราวก่อนพี่ถูกเหลียงเทียนหลงหลอกมาอีกทีต่างหาก มันบอกว่าแค่อยากคุยกับเธอสองสามคำ คิดไม่ถึงว่ามันจะทำอะไรบ้า ๆ กับเธอ ถือว่าพี่ทำผิดต่อเธอก็แล้วกัน” ไม่คิดว่าเวินจ้าวเหลียงจะขอโทษเธอเวินหร่านมองเขาด้วยความตกตะลึงโตมาจนป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เวินจ้าวเหลียงยอมเป็นฝ่ายขอโทษเธอก่อนเมื่อก่อนต่อให้เขาผลักเธอตกสระว่ายน้ำ จนเกือบทำให้เธอสำลักน้ำตาย เขาก็ยังจะด่าเธอว่าสมควรแล้ว ช่วยไม่ได้ที่เธอว่ายน้ำไม่เป็นเองตั้งแต่เด็กจนโตเวินจ้าวเหลียงรังแกเธออย่างเห็นว่าเป็นเรื่องที่สมควรแล้วทุกครั้งไปครั้งนี้ดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วหรืออย่างไรกัน?“แต่พี่ได้ยินมาว่าซางเลี่ยรุ่ยเป็นคนช่วยเธอไว้ แถมยังพาเธอไปด้วย? เธอไปรู้จักกับซางเลี่ยรุ่ยได้ยังไง?” จู่ ๆ เวินจ้าวเหลียงก็ขยับเข้ามาใกล้เธอ แล้วถามด้วยท่าทางสงสัยใคร่รู้เวินหร่านมองเขาอย่างประหลาดใจและสงสัย “เขาเป็นเจ้านายของฉันค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”เวินจ้าวเหลียงยิ้มอย่างมีเลศนัย “เอาอย่างนี้ คืนนี้ถ้าเธอยอมไปกับพี่ พี่ก็จะไม่ถือสาเรื่องในอดีตอ

เวินหร่าน “พี่บอกฉันมาตรง ๆ ดีกว่าว่า พี่ติดหนี้พวกแก๊งหงซิงอยู่เท่าไหร่กันแน่ เราจะได้ช่วยกันคิดหาทางคืนเงินก้อนนี้ให้เร็วที่สุด”สำหรับเธอแล้ว การคืนเงินนั้นง่ายกว่าติดหนี้บุญคุณคนโดยเฉพาะการติดหนี้บุญคุณซางเลี่ยรุ่ยด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา แค่จะขอให้เขาช่วยก็ว่ายากแล้วและต่อให้เขายอมช่วยจริง ๆ บุญคุณครั้งนี้เธอก็ชดใช้คืนให้ไม่ไหวหรอกสู้หันมาช่วยเวินจ้าวเหลียงหาทางรวบรวมเงินไปคืนโดยตรงยังดีเสียกว่าเวินจ้าวเหลียงละล่ำละลัก “ก็แค่... หนึ่งพันห้าร้อยล้านน่ะ!”เวินหร่านตะลึงงันในทันที “อะไรนะคะ? หนึ่งพันห้าร้อยล้าน? มากขนาดนี้เชียว?”คราวก่อนเขาติดหนี้พนันหนึ่งร้อยห้าสิบล้าน ก็ทำเอาคุณพ่อโกรธแทบตายมาแล้วคราวนี้หนี้กลับเพิ่มขึ้นถึงสิบเท่า?เขาช่างกล้าดีจริง ๆเวินจ้าวเหลียงแก้ตัว “ตอนแรกมันไม่ได้เยอะขนาดนี้หรอก พี่ก็แค่ยืมเงินพวกมันมาลงทุนห้าสิบล้านเท่านั้น ใครจะไปรู้ว่าดอกเบี้ยทบต้นจนสุดท้ายกลายเป็นจำนวนที่มากมายขนาดนี้ได้?”ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงนี้เขาขาดเงิน คราวก่อนตอนที่เหลียงเทียนหลงถูกตาต้องใจเวินหร่านแล้วเสนอเงินก้อนหนึ่งให้เขา เขาก็คงไม่ยอมช่วยหรอกเวินหร่า

เนื้อผ้าบางเบาในตอนนี้ ไม่อาจปกปิดเรือนร่างอันเย้ายวนใจที่อยู่ด้านในไว้ได้เลยมันกำลังปลุกเส้นประสาทผู้ชายส่วนที่ไวต่อความรู้สึกที่สุดของเขาให้ตื่นตัวซางเลี่ยรุ่ยรู้สึกเพียงว่าเปลวเพลิงขุมหนึ่งที่ท้องน้อยของตนลุกลามพลุ่งพล่านขึ้นมาในทันทีทั้งที่เมื่อครู่บนเรือยอชต์มีสาวงามที่นุ่งน้อยห่มน้อยมากมายขนาดนั้น มาคอยทำท่าเย้ายวนต่อหน้าเขาอย่างมีเจตนายั่วยวน แต่เขาก็ไม่รู้สึกอะไรเลยเวลานี้แค่มองเธอนิดหน่อย เขาก็ถูกไฟราคะแผดเผา ทรมานจนแทบทนไม่ไหวเวินหร่านเห็นเขาไม่พูดจา ซ้ำยังเอาแต่จ้องเธอตลอดแววตาราวกับกำลังมองเหยื่อ รังสีคุกคามสูงปรี๊ดหัวใจของเธอพลันบีบรัดอย่างอดไม่ได้รู้สึกเหมือนว่าจะถูกเขาจับกินได้ทุกเมื่อ“คุณ...คิดจะเอายังไงกันแน่คะ?”“ไปกับผม!”ซางเลี่ยรุ่ยกระชากเธอเข้าสู่อ้อมอกทันที และพาเธอสาวเท้าเดินจากไปแต่เดินไปได้ไม่ถึงสองก้าว เวินหร่านก็ร้องออกมาเบา ๆ หนึ่งทีด้วยความเจ็บปวด ไม่อาจเดินต่อได้อีกแล้ว“เป็นอะไรไป?”ซางเลี่ยรุ่ยหันหน้ามามองเธอเห็นเธอเม้มริมฝีปากและงอขาอยู่ สีหน้าซีดเผือด...สายตาของเขาเลื่อนต่ำลง ไปหยุดอยู่บนหลังเท้าของเธอที่กำลังมีเลือดออกหั

เวินหร่านอึ้งงันเธอมีสีหน้าทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะเขาหมายความว่าอย่างไร?เต็มใจอยู่เฝ้าเธออย่างนั้นเหรอ?บอสใหญ่อย่างเขามีความเห็นอกเห็นใจพนักงานตั้งแต่เมื่อไรกัน?“นั่น...นั่นก็เหมือนจะ...ไม่ค่อยสะดวกนะคะ?” เวินหร่านกัดฟันพูดออกมาว่า “ฉัน...เป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้วนะคะ...”เมื่อซางเลี่ยรุ่ยได้ยินเธอพูดคำว่า ‘แต่งงานแล้ว’ คิ้วก็พลันขมวดเป็นปมแน่นความขุ่นเคืองที่อธิบายไม่ถูกผุดขึ้นในใจเธอพร่ำย้ำกับเขาว่าเธอแต่งงานแล้ว ต้องการจะเตือนอะไรเขากันแน่?“โทรหาสามีคุณซะ!” ซางเลี่ยรุ่ยสั่งด้วยสีหน้าเย็นชาเวินหร่านชะงักไป “อะไรนะคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยแววตาลึกล้ำ น้ำเสียงเด็ดขาด “โทรหาสามีของคุณ รอเขามาแล้ว ผมถึงจะไป!”เวินหร่านมองเขาอย่างประหลาดใจเขาตั้งใจจะรอจนมีคนอื่นมาเฝ้าเธอถึงจะไปงั้นเหรอ?ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นห่วงเธอขนาดนี้เพียงแต่...ลึก ๆ แล้ว เวินหร่านไม่อยากโทรหาฟู่จิ่งเฉิงเลยยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่หลังแต่งงานกันแล้ว พวกเขาก็ต่างคนต่างอยู่เวลาเธอไม่สบายก็มักจะกินยาและไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง ไม่เคยไปรบกวนฟู่จิ่งเฉิงยิ่งช่วงนี้เวินฉีพี่สาวของเธอถูกพี่เขยเมินหมางตั้ง

เวินหร่านรู้ว่าความสัมพันธ์ฉันพี่น้องระหว่างเธอกับเวินจ้าวเหลียงยังไม่ได้ดีถึงขั้นสามารถเสียสละตัวเองเพื่อเขาได้ขนาดนั้น“เวินหร่าน ตอนนี้ผมจะให้โอกาสคุณสักครั้ง ถ้าคุณยอมพูด ผมอาจจะพิจารณาช่วยคุณก็ได้...” ซางเลี่ยรุ่ยหรี่ตาพลางโน้มน้าวอย่างมีชั้นเชิงเวินหร่านพลันชะงักไปเธอสบตากับเขาด้วยความประหลาดใจเขายินดีช่วยเธอจริงหรือ?แต่เธอไม่อยากติดค้างน้ำใจเขาเพื่อเวินจ้าวเหลียงแม้เวินจ้าวเหลียงจะเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเธอ แต่เขาเอาแต่รังแกเธอมาตั้งแต่เด็กแล้วเธอไม่ซ้ำเติมตอนเขาล้มก็ดีเท่าไรแล้วเวินหร่านคิดว่าตัวเองไม่ได้เป็นแม่พระขนาดนั้น“ไม่มีอะไรจริง ๆ ค่ะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว ประธานซาง เชิญคุณกลับไปดีกว่านะคะ”เธอเลียริมฝีปาก สุดท้ายเธอก็เอ่ยปากไล่เขาจนได้ซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองเธออย่างลึกซึ้งสีหน้าเย็นชากว่าเดิมรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากทั่วร่างเวินหร่านรู้สึกทันทีว่าเหมือนเมฆดำกำลังกดทับลงมาแต่เธอไม่เข้าใจเลย ซางเลี่ยรุ่ยมีอะไรให้ต้องโกรธด้วยหรือ?หรือเขาหวังว่าเธอจะขอให้เขาช่วย?……ตอนที่ซางเลี่ยรุ่ยกลับไปกลางดึกเมื่อวานนี้ เขาปิดประตูห้องพักผู้ป่วยเสียงดังโครมเวินหร