Todos los capítulos de บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Capítulo 41 - Capítulo 50

ราวกับลืมไปนานแล้วว่ายังมีคนอย่างเธออยู่บนโลกนี้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยเล่า?“ห้ามใส่ซองน้อยเด็ดขาด!”ฟู่จิ่งเฉิงเน้นย้ำเป็นพิเศษ พูดจบเขาก็ล้วงเอาบัตรใบหนึ่งออกมาส่งให้เธอ “นี่เป็นส่วนของผม ถึงเวลาคุณช่วยเอาไปให้แม่ของคุณพร้อมกันแล้วกัน”ตั้งแต่แต่งงานกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฟู่จิ่งเฉิงให้เงินเธอแต่นั่นก็เพื่อให้เวินฉีพี่สาวเธอได้แต่งออกไปอย่างมีหน้ามีตาเท่านั้นเพราะอย่างไรเสียเวินฉีถือว่าแต่งเข้าตระกูลที่ฐานะสูงกว่า แถมยังแต่งให้กับมหาเศรษฐีระดับต้น ๆ อย่างตระกูลฉินอีกด้วยหากสินเดิมน้อยเกินไป จะทำให้ทางครอบครัวสามีดูถูกเอาได้ฟู่จิ่งเฉิงช่างเอาใจใส่พี่สาวเธอเสียจริง“พรุ่งนี้เราย้ายไปค้างที่บ้านตระกูลเวินด้วยกัน ไปดูหน่อยว่ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า” ฟู่จิ่งเฉิงพูดด้วยท่าทางกระตือรือร้นเวินหร่านไม่ได้ปริปากพูดอะไรอีกหันกลับไปซักกางเกงในต่อในเมื่อฟู่จิ่งเฉิงยังแสดงความห่วงใยต่อพี่สาวของเธออย่างไม่คิดจะปิดบังขนาดนี้เธอก็คร้านที่จะต้องมาคอยหลบ ๆ ซ่อน ๆ เหมือนกันถ้าฟู่จิ่งเฉิงจะเห็นว่าเธอซักกางเกงในของผู้ชายคนอื่น ก็ให้เขาเห็นไปเถิดอย่างมากก็แค่ยอมสารภาพไปให้มัน

“ที่แท้เธออยู่นี่เอง”ขณะที่กำลังดื่มอยู่ จู่ ๆ ก็มีน้ำเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นที่ข้างหูเวินหร่านปรือตาที่ฉายแววมึนเมามองไปคิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นพี่ชายเธอ เวินจ้าวเหลียง“มีธุระอย่างนั้นเหรอคะ?” เธอถามอย่างเฉื่อยชาวันนี้เป็นวันแต่งงานของเวินฉี ทุกคนต่างก็ให้ความสนใจในฐานะที่เวินจ้าวเหลียงเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลเวิน มีนิสัยชอบทำอะไรตามใจตัวเองมาแต่ไหนแต่ไรต่อให้เป็นเวินฉี เขาก็ไม่ไว้หน้าอยู่บ่อยครั้ง“ต้องมีเรื่องดี ๆ อยู่แล้วสิ! ไป พี่จะพาเธอไปเจอคนคนหนึ่ง!”เวินจ้าวเหลียงดึงแขนของเธอ และพาเธอออกไปจากโถงจัดเลี้ยงเมื่อครู่เวินหร่านดื่มสุราไปไม่น้อย ฝีเท้าจึงก้าวสะเปสะปะไปบ้างแต่เธอไม่ได้เมาจนไม่มีสติสัมปชัญญะ สมองยังนับว่าแจ่มชัดอยู่“พี่จะพาฉันไปไหนคะ? วันนี้เป็นวันแต่งงานของพี่สาว ฉันออกไปไหนไกล ๆ ไม่ได้นะคะ”เธอไม่เหมือนกับเวินจ้าวเหลียงเขาเป็นถึงทายาทชายเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลเวิน ความรักที่พ่อและแม่ใหญ่มีให้เขาไม่น้อยไปกว่าเวินฉีเลยถึงเขาจะไม่อยู่ร่วมงานมงคลสมรสของเวินฉี ก็ไม่มีใครกล้าว่าอะไรเขาแต่เธอเป็นลูกภรรยาน้อยที่ไม่ถูกรัก ไม่มีสิทธิ์ทำตัวเอาแต

ยังจะอยู่เปลืองน้ำลายกับเธอตรงนี้ไปทำไมกัน?ซางเลี่ยรุ่ยรู้ดีว่าตัวเองควรจะรีบจากไปในทันที แต่ดันก้าวเท้าไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียวกลับยังพูดกับเธออีกว่า “มา ผมจะไปส่งคุณที่บ้านเอง”เวินหร่านปฏิเสธตามสัญชาตญาณ “ไม่รบกวนประธานซางแล้วล่ะค่ะ ฉันเรียกรถกลับเองได้”ต่อให้เธอไม่กลับไปเป็นเนื้อเข้าปากเสือ แต่ถ้าจะกลับบ้านก็ไม่จำเป็นต้องให้เขาไปส่งอยู่ดีแววตาลึกล้ำสีดำขลับของซางเลี่ยรุ่ยจับจ้องมาที่เธอ สีหน้าตึงเครียด “คุณแน่ใจเหรอว่าคุณแต่งตัวแบบนี้ แล้วจะเรียกรถกลับคนเดียวได้น่ะ?”เวินหร่านกำลังคิดที่จะโต้เขากลับ เธอแต่งตัวแบบนี้แล้วอย่างไรกันแต่พอก้มมอง ก็พบว่าคอเสื้อชุดกี่เพ้าของตัวเองถูกเหลียงเทียนหลงฉีกทึ้งจนขาดเป็นรอยขนาดใหญ่ไปเสียแล้วในเวลานี้เสื้อผ้าปิดกายไว้ไม่มิด ทรวดทรงอกอิ่มที่อยู่ภายในแทบจะทะลักล้นออกมาแล้วพวงแก้มของเธอร้อนผ่าวในพริบตารีบยกสองมือขึ้นมากอดอก เพื่อปกปิดส่วนที่พึงสงวนของตัวเองไว้“เพิ่งจะมาคิดปิดเอาตอนนี้ มันไม่สายไปหน่อยเหรอ? ทั้งสิ่งที่ควรเห็นและไม่ควรเห็น ผมก็เห็นไปหมดแล้ว” แววตาคมลึกของซางเลี่ยรุ่ยประกายแววขบขันวูบหนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างกระเซ้าเย้าแหย่

เวินหร่านรีบผลักประตูรถแล้วก้าวลงไปอย่างรวดเร็วมองดูท่าทางของเธอที่วิ่งหนีไปอย่างลนลาน แววตาของซางเลี่ยรุ่ยพลันมืดทะมึนและลึกล้ำในฝ่ามือของเขาคล้ายว่ายังคงหลงเหลือสัมผัสอันอ่อนนุ่มจากผิวเนียนตรงช่วงเอวของเธออยู่ช่วงที่ผ่านมานี้ยามเขานอนหลับในตอนกลางคืน มักจะฝันเห็นภาพที่ตัวเองบีบเค้นเอวบางของเธอและกดเธอไว้บนเตียงและทุกครั้งที่สะดุ้งตื่น ก็ทำได้เพียงเข้าไปอาบน้ำเย็นในห้องน้ำด้วยสภาพทุลักทุเลแต่บางครั้งอาบน้ำเย็นก็ไม่ช่วยอะไรเขามักจะนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน เพราะเอาแต่คิดถึงเธอโดยเฉพาะหลายวันนี้ที่เธอไม่ได้มาทำงานเมื่อเขาไม่ได้พบหน้าเธอ ความคิดถึงเช่นนี้ก็ยิ่งทวีคูณสายตาของซางเลี่ยรุ่ยเหลือบไปเห็นเสื้อสูทตัวนั้นที่เขาใช้คลุมให้เวินหร่านเมื่อครู่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นรถเขาเอื้อมมืออันเรียวยาวไปเก็บเสื้อสูทตัวนั้นขึ้นมาถือไว้ตรงหน้าตัวเองยังคงมีกลิ่นอายความหอมกรุ่นจากผิวกายของเวินหร่านหลงเหลืออยู่บนนั้นซางเลี่ยรุ่ยสูดดมกลิ่นนั้นเข้าไปลึก ๆ หนึ่งทีความปรารถนาในแววตาแทบจะล้นทะลักออกมา......เวินหร่านเพิ่งจะถึงบ้าน คุณแม่เฉิงหว่านอี๋ก็โทรศัพท์เข้ามาเวินหร่านอธิบายไปว่า

แถมสายตาราวกับมองจนทะลุปรุโปร่งได้ ทำให้มวลอากาศโดยรอบเบาบางลงเวินหร่านเริ่มหายใจติดขัดขึ้นมาเล็กน้อยเธอรีบเบือนสายตาหนีแต่ไม่คิดว่าซางเลี่ยรุ่ยกลับสาวเท้าเดินตรงเข้ามาหาเธอร่างสูงใหญ่ของเขามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนจะยื่นมือมาเชยคางเธอขึ้น“คุณหลบอะไร?”ตอนนี้ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก จนลมหายใจแทบจะประสานเป็นหนึ่งเดียวดวงตางดงามของเวินหร่านสั่นไหว น้ำเสียงอึกอัก “ฉันกลัวว่าคุณจะหลงเสน่ห์ฉันจนถอนตัวไม่ขึ้นน่ะค่ะ...”ซางเลี่ยรุ่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ถ้าผมหลง แล้วคุณกลัวอะไร?” “…”“กลัวผมจะกินคุณอย่างนั้นเหรอ?”ยามนี้ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม ไอร้อนรุ่มโอบล้อมอยู่รอบกายเธออุณหภูมิภายในห้องทำงานค่อย ๆ ไต่ระดับสูงขึ้นภาพในหัวของเวินหร่านเริ่มเตลิดเปิดเปิงไปในทิศทางที่ไม่สามารถอธิบายได้จนกู่ไม่กลับอีกต่อไปหน้าแดงก่ำจนร้อนผ่าว!แม้แต่ลมหายใจก็กลายเป็นกระแสคลื่นความร้อนรู้สึกเพียงว่าร่างกายกำลังถูกบางอย่างแผดเผา อยากจะกระโจนใส่เขาให้ล้มลงจนใจจะขาดหลังจากจ้องหน้าเขาอยู่นานสองนาน เวินหร่านก็กะพริบตาปริบ ๆ แล้วพูดออกมาในที่สุด “ฉันกลัวว่าฉันจะกินคุณมากกว่าค่ะ!